Erics BIBber Blog

De openingszin:
Niemand wachtte me op.

De korte inhoud
Londen, 1989. Michel is een geheime PLO-agent die zich voordoet als student. Van zijn mentor krijgt hij de opdracht een locatie te vinden voor geheime Palestijns-Isreälische besprekingen. Maar zijn buurmeisje Helen, een verboden vrucht in zijn clandestiene wereld, leidt hem af. Michel wordt gedwongen tot vluchten als hij een pakje toegestopt krijgt dat te maken heeft met een moordaanslag in Berlijn, een pakje dat zowel de Israëli’s als de Palestijnen dolgraag in handen willen krijgen.
Overal – van de straten in Londen, Cambridge en Berlijn tot de meest afgelegen oorden in Schotland – moet Michel met zijn KGB-training en Helens hulp zijn achtervolgers één stap voor zien te blijven.


Het volledige rapport

De Britse freelance IT consultant Mischa Hiller is geboren uit een Brits-Palestijns huwelijk. Zijn jeugd bracht hij eveneens door in verschillende plaatsen in Groot-Brittannië en het Midden-Oosten. Zijn ervaringen als kind van twee totaal verschillende culturen maken wezenlijk deel uit van zijn nog beperkte oeuvre als auteur.

In zijn tweede boek dat de titel Op de hielen draagt en zich afspeelt in het Londen van 1989, is Michel Khoury een PLO-agent die zich uitgeeft voor een student. Hij werd als puber wees tijdens het bloedbad dat het Israëlische leger zeven jaar eerder aanrichtte in de Palestijnse vluchtelingenkampen van Sabra en Shatila. Sindsdien leeft hij volledig in het teken van de goede zaak, en volgt alle taken die hij van zijn mentor toegewezen krijgt nauwgezet en probleemloos uit. Wanneer hij in de ban raakt van zijn buurvrouw Helen, ondervindt hij steeds meer moeilijkheden om zijn dubbelrol te spelen. Iets wat hij helemaal niet meer kan volhouden als hijzelf opgejaagd wild wordt.

Michels relaas werd nogal sec en emotieloos aan het papier toevertrouwd, wat quasi onbegrijpelijk is voor een verhaal dat in de eerste persoon enkelvoud geschreven is. De ik-vorm wordt meestal gebruikt om de lezer te overweldigen met de emoties, gedachten en stemmingen van het hoofdpersonage. Bij op de hielen is dit dus niet het geval; het lijkt meer op een relaas van een buitenstaander die niet betrokken was bij de gebeurtenissen.

Al snel valt ook op dat het realisme primeert op de spanning, waarop het wachten is tot in de laatste vijftig bladzijden van het verhaal. Daardoor lijkt Op de hielen eerder thuis te horen in de categorie van de psychologische roman dan in de spannende literatuur. Ook de naïviteit van het hoofdpersonage draagt hiertoe bij. Als na elke poging zijn achtervolgers af te schudden, zij in een mum van tijd telkens weer het spoor naar hem terugvinden, moet er toch een belletje gaan rinkelen? Of moet hij zich op zijn minst toch eens afvragen hoe dat kan? Dubbelspel of een zendertje, bijvoorbeeld. Maar niets van dit alles komt op in het hoofd van Michel.

Anderzijds weet Mischa Hiller feilloos de onzekerheid van een spion te schetsen: deze clandestiene agenten weten alleen maar de naam van hun contactpersoon en al hun informatie komt uit die ene bron. Ze worden zo onwetend gehouden dat er niets anders opzit dan klakkeloos de bevelen uitvoeren; los van de vraag betreffende het nut ervan. Kortom wat doet het feit dat je iemand moet vertrouwen zonder de zekerheid te hebben dat je die persoon kan vertrouwen met een mens? Deze vraagt probeert de auteur te beantwoorden in Op de hielen. Met deze thematiek en vertelstijl nestelt hij zich in de schaduw van John Le Carré en Graham Greene. Maar voorlopig zal zijn naam nog niet in een adem met die groten van de realistische spionageroman genoemd worden.

Als roman heeft Op de hielen zeker enig potentieel, maar het realisme is funest voor de spanning, waardoor Mischa Hiller geen goed spannend boek afleverde. “Op de hielen is een politieke thriller zoals ze maar zelden geschreven worden.” staat er ook nog op de achterflap te lezen. Laat mij daar aan toevoegen: ”Gelukkig maar.” Samengevat een goede psychologische roman, maar geen uitstekend spannend boek.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste zin:
Niemand had ooit meer naar een moord verlangd.

De korte inhoud
Gert-Jan, Louis, Vic en Simon zijn twintigers en al jarenlang vrienden. Als ongewenste gasten bezoeken ze een verjaardagsfeest bij de steenrijke en machtige familie De Greve in Het Zoute. Vic ziet er zijn ex-vriendin Charlotte en ervaart een enorm gevoel van spijt. Hij moet en zal haar terugwinnen van de zoon des huizes, Nicolas De Greve.
Ondertussen probeert hoofdinspecteur Briek Mulders zijn leven op de rails te krijgen, nadat hij voor zes maanden op non-actief is gezet. Zijn plaats in het team is ingenomen door de jonge en ambitieuze David Kamp. Wanneer het lijk van een jongeman wordt gevonden, trekt Kamp als eerste op onderzoek uit.



Het volledige rapport
De vierendertig jaar jonge auteur en scenarist Piet Baete is met het net verschenen Vrijdag de 14^de al aan zijn vijfde spannende boek toe. Vorig jaar verscheen Verzwijg me niet, het derde en laatste deel uit de serie over de speurders Bonnart en Mulders, die de Belgische badplaats Knokke veilig maken.

Terwijl Briek Mulders de laatste dagen van een disciplinaire sanctie thuis doorbrengt door te zorgen voor de revaliderende Luc Bonnart, zit diens vervanger, de ambitieuze David Kamp te hunkeren om zijn kwaliteiten als rechercheur te kunnen ontplooien. De verdwijning van Vic Van Springel moet en zal die zaak worden. De jongeman werd laatst gezien als ongenode gast op een mondain feestje waar hij probeerde zijn oude liefde terug te winnen, die nu een relatie heeft met de zoon des huizes.

Verzijg mij niet is een zeer atypisch spannend boek geworden. Het gaat zelfs zo ver dat de ontknoping eigenlijk niet belangrijk aanvoelt. Het maakt de lezer niet meer uit of er nu iemand opgepakt wordt of niet. En dat hoeft - wellicht tot ieders grote verbazing - niet eens als een negatieve bevinding beschouwd te worden. Het boek voelt meer aan als een roman dan als een policier: het verhaal ontwikkelt zich kabbelend en uiterst beschaafd. Enkel intermezzo’s van de geestelijk achteruitgestelde Luc Bonnart breken door hun frequentie de sfeer en zorgen, op de duur een lichte irritatie, in plaats voor de wellicht bedoelde grappige noot.

Dit laatste buiten beschouwing gelaten, heeft Piet Baete zeer aangenaam leesvoer op papier weten te zetten, met een hoge psychologie factor, waarin twee zaken centraal staan. Zo wijst de auteur ons op het feit dat de.mate van wetteloosheid waarin een persoon kan optreden blijkbaar recht evenredig oploopt met de sociale en economische status. Anderzijds wordt het dankzij Paris Hilton tegenwoordig uiterst populaire BFF – Best Friends Forever – in vraag gesteld. Het blijkt dat elke vriendschap zijn prijs heeft, waarbij meteen afgevraagd wordt hoever men gaat die vriendschap in stand te houden.

Door de veelvuldige bedekte verwijzingen naar gebeurtenissen uit het verleden van de hoofdpersonages, is het wenselijk kennis te nemen van de vorige boeken van deze reeks, met name Poker en Wacht maar tot ik wakker word. Maar de minder nieuwsgierige lezer kan er mijn inziens best ook van genieten zonder voorkennis.

Met Verzwijg mij niet beleeft de serie rond het Knokse speurderteam van Briek Mulders, Luc Bonnart en nu ook David Kamp niet alleen een orgelpunt, mar tevens een hoogtepunt en tilt Piet Baete zijn metier naar een hoger niveau, waarbij hij speelt met de wetmatigheden en grenzen van het genre van de politieroman, wat de lezer een bevrijdend gevoel geeft. Anders en beter, om het sloganesk uit te drukken.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin
Er is iets gebeurd.

De korte inhoud
De 64-jarige Jennifer White is een gepensioneerde orthopedisch chirurg die aan de ziekte van alzheimer lijdt. Haar zoon en dochter doen hun best om met haar stemmingswisselingen, verwarring en zwerftochten om te gaan, maar hebben zo hun eigen problemen.
Als Jennifers best vriendin Amanda vermoord wordt aangetroffen, waarbij vier vingers met chirurgische precisie zijn verwijderd, is Jennifer de hoofdverdachte. Jennifer kan, of wil, zich echter niet herinneren of ze de moord heeft gepleegd. Terwijl zij steeds meer haar grip op de werkelijkheid verliest, doen haar kinderen hun uiterste best om te voorkomen dat Jennifer wordt opgesloten.


Het volledige rapport
Alice LaPlantes deeltijdse zorg voor haar dementerende moeder ligt aan de basis van Hersenspinsels, haar eerste roman.

In een gegoede buurt van Chicago wordt het lijk gevonden van Amanda, een oudere alleenstaande vrouw. Ze heeft een hoofdwonde en mist vier vingers aan een van haar handen. Door de professionele wijze waarop deze amputaties werden uitgevoerd wordt haar beste vriendin Jennifer White meteen tot hoofdverdachte gebombardeerd. Dokter White is een gerenommeerd orthopedisch chirurg met de bovenste ledematen als specialisme. Maar recent moest ze haar job opgeven omdat ze gediagnosticeerd werd met de ziekte van Alzheimer. Eigen aan deze ziekte lopen heden, verleden, realiteit en fantasie in het hoofd van de protagoniste door elkaar. Rechercheur Megan Luton heeft de bijna onmogelijke opdracht om uit deze wirwar van impressies de beweegredenen en de modus operandi te distilleren die aan de basis liggen van dit verdachte overlijden. Maar kan een alzheimerpatiënt een dergelijke moord wel plannen en uitvoeren?

De Amerikaanse auteur opteert ervoor om de warrige gedachtegangen van een dementerend door te trekken in de vormgeving van het boek. Zo kent Hersenspinsels geen hoofdstukken. Het verhaal wordt verteld in vier bedrijven en de bladzijden worden gevuld met een opeenvolging van korte paragrafen: impressies van gebeurtenissen, herinneringen, notities, beschrijvingen, artikels, gedachten en conversaties volgen elkaar schijnbaar willekeurig op waardoor een wanorde ontstaat, die misschien wel typisch is voor een alzheimerpatiënt, maar vermoeiend is voor een buitenstaander. Het logische gevolg van deze stijl is dat er wel erg veel witregels op de pagina’s staan, waardoor de lezer amper kan volgen met het omslaan van de bladzijden.

De spannende verhaallijn, die louter bestaat uit Lutons speurtocht, is meestal latent aanwezig en komt slecht af en toe aan de oppervlakte, zoals we enkel het ondergrondse gangenstelsel van de mol kunnen vermoeden door de aanwezigheid van een sporadische molshoop in de tuin. Hierdoor slaagt de auteur er goed in de dader en motief verborgen te houden, hoewel de kenners van het genre, door eliminatie alleen, wellicht bij de juiste persoon zullen uitkomen.
Het gebrek aan fixatie op het politieonderzoek en de keuze van Alice LaPlante om het zwaartepunt te leggen op de dementie van Jennifer en welke invloed dat heeft op haar en haar omgeving, maakt van Hersenspinsels een sterk en zeer geloofwaardig boek dat vooral vrouwen en liefhebbers van S.J. Watsons Voor ik ga slapen zal aanspreken.

Tot slot is het nog het vermelden waard dat Orlando uitgevers aan het eind van het boek nog een aantal bladzijden met extra informatie voorziet: overbodige auteursinformatie, die ook op de achterflap is terug te vinden is; een kort interview met de auteur en zelfs een aantal inhoudelijke vragen voor leesclubs.

Met Hersenspinsels levert Alice LaPlante een zeer degelijke roman af die niet echt spannend te noemen is, maar des te intrigerender.

Het definitieve verdict: 7/10

Deze recensie werd geschreven voor Crimezone.nl

De eerste zin:
Weduwe Leguilloux, pensionhoudster in de rue des Prouvaires in de wijk Saint-Germain, plaatste de zak aanmaakhout op de overloop naar de mansarde en wachtte na de steile klim tot ze haar ademhaling weer onder controle had.

De korte inhoud
Parijs / december 1800: Eerste Consul Bonaparte overleeft de bomaanslag in de rue Nicaise. De royalisten (Chouans) worden opgejaagd, maar laten niet af met spioneren en complotteren.
1805: onder het bewind van keizer Napoleon I, groeit Antwerpen uit tot een havenstad van formaat en haalt zich daardoor de afgunst van Engeland op de hals.
De burgers van het geannexeerde departement der Beide Neten (Antwerpen) maken ook kennis met de schaduwzijde van het Franse bewind: de constante oorlogsdreiging, de Police Générale en de onaflatende druk van de conscriptie.
Idealisme en loyaliteit verworden tot corruptie en verraad, naarmate Napoleon het Europese vasteland aan zich onderwerpt. Persoonlijke belangen en conflicten worden beïnvloed door internationale ontwikkelingen. Het individu wordt speelbal van politieke en financiële malversaties; een gegeven van alle tijden.


Het volledige rapport
Staf Schoeters werd in 1949 geboren in Merksem, aan de rand van de stad Antwerpen, waar veel van zijn boeken gesitueerd zijn. Zo ook De schaduw van de Adelaar, dat in 1998 laureaat was van de allereerste Hercule Poirotprijs.

Hierin staan persoonlijke verrijking en corruptie centraal in de beginjaren van de negentiende eeuw, wanneer Antwerpen onder het bewind van Napoleon uitgebouwd werd tot een wereldhaven. Hoewel dit boek het eerste deel van een trilogie is die verder bestaat uit De wandelgangen van de macht en De wegen naar ontvoogding, is het een afgerond verhaal dat los van de andere twee werken kan gelezen worden.

De schaduw van de adelaar, dat zich afspeelt in het eerste decennium van de negentiende eeuw is niet echt een evenwicht boek. Alle nadruk ligt op de handelingen die de personages uit zelfbehoud en zelfverrijking maken. De locaties, de personages zelf als ook het tijdsbeeld zijn er zo compleet aan ondergeschikt dat ze amper plaats krijgen in het boek. Enkel de belangrijkste gebeurtenissen worden summier aangehaald in de vorm van artikels in het krantje dat het hoofdpersonage uitgeeft, wat wel een handige oplossing is om feiten te integreren in een roman.

‘“De Schaduw van de adelaar” evoceert op indringende wijze historische gebeurtenissen en personages tegen de nauwgezet gereconstrueerde achtergrond van één der interessantste periodes uit de Europese geschiedenis.’, staat er ook nog op de achterflap. Maar er werk dat bovenstaande pretendeert te zijn, moet de lezer overstelpen met met zin om meer te weten te komen over de historische personages die opgevoerd worden alsook over het stukje geschiedenis waarin ze acteren. En laat dat nu net niet het geval zijn: deze roman beroert zijn publiek totaal niet.

Ook is het jammer te moeten vaststellen dat er te veel fouten in het boek staan, vooral in de vorm van een inconsequente spelling van de namen van de personages. Vermijdbare fouten die het leesplezier niet bevorderen.

De Poirot-prijs ten spijt, heeft De schaduw van de adelaar ook meer weg van een roman dan van een spannend boek, want enerzijds worden de meest veelbelovende verhaallijnen, wat spanning betreft, te summier uitgewerkt om impact te kunnen hebben op het geheel. En anderzijds is het gekonkel en gekronkel van de machthebbers niet geheimzinnig genoeg gebracht om het verhaal te kunnen dragen. Deze vaststelling wordt ook bevestigd door de NUGI code, waaronder het boek valt.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Eerst de kleuren.

De korte inhoud
Het jaar is 1939. Nazi-Duitsland. Het leven van Liesel Meminger verandert op slag als ze bij het graf van haar broer een voorwerp vindt dat gedeeltelijk onder de sneeuw ligt. Het is Het doodgravershandboek, dat daar per ongeluk lijkt achtergelaten.

Liesel leert lezen van haar pleegvader en begint een passie te ontwikkelen voor boeken en taal. Al spoedig steelt ze boeken uit de boekverbrandingen van de nazi’s, uit de bibliotheek van de vrouw van de burgemeester, waar er ook maar boeken te vinden zijn. Maar het zijn gevaarlijke tijden. Als het pleeggezin van Liesel een jood in de kelder verbergt, gaat er een wereld voor Liesel open, maar ook dicht…


Het volledige rapport
De in 1975 geboren Australiër Markus Zusak is de zoon van een Duitse moeder en een Oostenrijkse vader. Hij groeide op met de schokkende verhalen van het Duitsland in de Tweede Wereldoorlog, die zijn ouders vertelden: bombardementen, Jodenvervolging, ontberingen, enz…

Deze verhalen vormen de basis van De boekendief, zijn zesde boek dat al in 2006 verscheen. Hierin vertelt de dood het verhaal van Liesel Meminger, een tienjarig meisje, dat onderweg naar haar pleegouders haar broertje verliest. Ze komt in de eerste oorlogsjaren terecht bij de familie Hubermann, in de buurt van Munchen, waar ze naast een stuurse pleegmoeder ook een zeer aangename pleegvader vindt die haar naast, het plezier van het leven, ook de liefde voor taal en boeken bijbrengt. Maar omdat er geen geld is om boeken te kopen verwordt Liesel Meminger bij elke kans die zich voordoet tot een boekendief.

Al vanaf de eerste bladzijden wordt duidelijk dat De boekendief geen boek is zoals er dertien in een dozijn zitten. Met een vormgeving die erg aan de kinderboeken rond Geronimo Stilton doet denken en een lichtvoetig en speels taalgebruik dat doordrongen is met ironie, leunt dit werk dat bol staat van mooi woordgebruik dichter aan bij de jeugdliteratuur, die men tegenwoordig ook wel omschrijft met de term young adult dan bij het leesvoer voor volwassenen. En hoewel het boek de volle vijf sterren wegkaapte op Crimezone.nl, is het al helemaal geen spannend werk. Een gevoel dat volledig bevestigd wordt door de NUR-codes 302 en 284, oftewel vertaalde literaire fictie voor jongeren tussen dertien en vijftien jaar. Maar het verhaal is gelaagd genoeg om er als volwassene te kunnen van genieten.

Opgetekend in de eerste persoon enkelvoud, met als verteller de dood is het zeker een atypisch boek. Vooral omdat Pietje de dood blijk geeft een zalig gevoel voor humor te bezitten. Maar de kracht van het verhaal schuilt in het feit dat Markus Zusak het geheel zeer compact houdt en zich concentreert op de kleine wereld van en rond het hoofdpersonage, waardoor de momenten van geluk fel afsteken tegen de achtergrond van een donkere periode in de Duitse geschiedenis. En dat de Liesels gevoelens van pijn en verdriet voorrang krijgen op het leed van de oorlog die toch altijd op de achtergrond aanwezig is.

Als je enkel van spanning houdt laat je De boekendief beter links liggen. Maar als je open staat voor meer dan misdaadboeken alleen moet je niet twijfelen om deze prachtige (jeugd)roman ter hand te nemen.

Het definitieve verdict:Als spannend boek:4/10
Als (jeugd)roman:8/10