Erics BIBber Blog

De eerste zin:
In een sloot kon je alles vinden, had Jacky Jamart geleerd.

De korte inhoud
Vlijtingen. De schepbak van een baggerkraan vist een verminkt babylijkje uit een sloot. Het lijk is in stukken gesneden, hoofdje en beide armen ontbreken.
Het journalistenduo Joosten en Schraepen bijt zich vast in de zaak. Heeft kraanman Jacky Jamart iets met de moord te maken? Hun werk wordt ferm bemoeilijkt door ‘barakkenman’ Jeannot, de vervaarlijke grootvader van Jacky en beruchte patriarch van het geslacht Jamart. Eén na één komen de vele duistere geheimen van de familie Jamart boven. Verhalen over moorden, achterklap, geld en hekserij. En dan komt de afkomst van de vermoorde baby aan het licht: een albinojongetje uit Centraal-Afrika…


Het volledige rapport
De Vlaamse gepensioneerde journalist Roger Schoemans is afkomstig uit het Limburgse Haspengouw, maar zijn werk bracht hem naar de Brusselse rand.
Naast zijn professioneel werk verdiende deze reporten zijn sporen als jeugdauteur en kan hij bijna zijn eerste decennium vieren als misdaadauteur. Voor zijn spannende verhalen keert hij echter terug naar zijn geboortestreek, want hij laat zijn vaste hoofdrolspelers – journalist Piet Schraepen en reporter-fotograaf Geo Joosten – steevast het zuiden van Belgisch Limburg doorkruisen in hun jacht op nieuws.

In Amulet, het achtste boek van de reeks, ligt het zwaartepunt in vierhonderd zielen en twee kastelen tellende landbouwdorpje Gors-Opleeuw. De vondst van een onvolledig babylijkje tijdens het ruimen van grachten zet de dynastie Jamart, een clan van grondwerkers, in het midden van de belangstelling van pers en politie. Ondanks het gebrek aan medewerking, kan de patriarch Jeannot niet verhinderen dat de familiegeheimen aan de oppervlakte komen: moorden, omkoping en belangenvermenging passeren allemaal de revue. En als dan blijkt dat de baby een albino was van Afrikaanse afkomst wordt hekserij aan het lijstje toegevoegd. Maar hoe zit de vork nu eigenlijk echt in de steel?

Dat Roger Schoemans kan schrijven, bewijst hij bij deze nog maar eens: in een zalige stijl met weinig franjes vertelt hij zijn verhaal recht voor de raap, zonder veel energie te besteden aan wat niet belangrijk is. Hierdoor krijgt en houdt hij de vaart gemakkelijk in zijn verhaal, dat ontdaan is van elke pretentie en doorspekt werd met gevatte dialogen. Kortom, Amulet is een leuk geschreven boek, dat leesplezier op de eerste plaats zet.

Deze recht toe, recht aan stijl impliceert natuurlijk ook dat locaties en personages amper uitgewerkt worden. Zo lijkt het wel dat de hoofdfiguren geen privéleven hebben, want op wat aan het werk gerelateerde etentjes na, zijn de twee mannen constant op pad. En zelfs de etentjes vormen geen echte rustpuntjes, want zonder uitzondering zijn ze bedoeld om informatie uit te wisselen met de politie. En laat die nauwe samenwerking tussen de ordediensten en de pers nu net het enige puntje van kritiek zijn: de twee instellingen lijken wel een Siamese tweeling. Maar als de journalisten gaan dicteren waar de rechercheurs moeten optreden en waarom, dan overschrijdt dit mijn inziens net de grenzen van de geloofwaardigheid.

Ik werd ook even ongemakkelijk toen het onderwerp van de zwarte magie ter sprake kwam. Ik ben blijkbaar veel te nuchter om in voodoo en aanverwante zaken te geloven, en even was ik bang dat de auteur de weg op ging van Amerikaanse schrijver Michael Gruber, die van dit hocus pocus zijn handelsmerk maakte. Maar gelukkig bleek die vrees ongegrond.

Tot slot was het bevrijdend om nog eens een niet afgelijnd slot te mogen beleven. Het licht open einde past volledig in de filosofie van het verhaal en voelt daarom perfect bevredigd aan als orgelpunt van dit avontuur.

Met Amulet bevestigt Roger Schoemans ten overvloede zijn kunnen als misdaadauteur en levert hij een origineel verhaal af dat garant staat voor enkele uurtjes leesplezier, met als bonus een inkijkje in een familieclan zoals er in elke landelijke gemeente wel een te vinden is.

Het definitieve verdict: 7/10

Motivatie van de keuze:
Dit is weer een recensieboek voor Crimezone, van nog maar eens een auteur waarvan ik voorheen nog niets las Het boek heeft mijn inziens wel een erg rare cover. Gelukkig staat er onderaan in een rood rechthoekje nog vermeld dat het een thriller behelst, want anders keurde waarschijnlijk geen enkele liefhebber van het spannende boek deze omslag een blik waardig, vrees ik. Het lijkt meer te refereren naar een, al dan niet onofficiële, biografie.

De achterflap:
In Brussel ontploft een reeks autobommen. Het werk van islamterroristen? Terwijl het land in rep en roer staat, verdwijnt de prinses uit de koninklijke villa. Het Hof en de regering proberen haar verdwijning zo goed mogelijk verborgen te houden, uit angst voor een schandaal.

Leden van de Speciale Interventie-eenheid rekenen fotoreporter Geo Joosten in wanneer hij poolshoogte neemt op het stuntelig beveiligde domein. Ondertussen vragen twee broers in Teuven zich af of de in hun loods opgesloten vrouw echt een prinses is. In het paleis kibbelen de hoogste gezagdragers over de beste manier om het land mee te delen dat een lid van de koninklijke familie spoorloos is.

Joosten en misdaadverslaggever Piet Schaepen raken tegen hun wil betrokken in een zaak waarin boerse boosheid het opneemt tegen hofintriges en incompetentie op het hoogste niveau. Tot een correct vervoegd werkwoord maakt dat gerechtigheid geschiedt.


Bespreking:
De Vlaming Roger Schoemans heeft een verleden als journalist. Nadat hij zowat alle stadia van die job – hoofdredacteur incluis – als werknemer doorlopen heeft, sloot hij zijn carrière af als zelfstandig reporter. Ondertussen geniet hij van zijn pensioen en schrijft hij twee boeken per jaar: eentje voor de jeugd en een voor de volwassenenmarkt. Maar de auteur, die al meer dan vijftig werken op zijn naam heeft staan, schrijft al veel langer: hij begon als stripscenarist, probeerde zowat elk gerne en werd uiteindelijk een gevierd en meermaals bekroond jeugdboekenauteur.

Een weddenschap lag aan de basis van zijn eerste stappen als misdaadauteur, en ondertussen zijn de hoofdpersonages Geo Joosten en Peter Schraepen met Prinses al aan hun vijfde avontuur toe . Hoewel de auteur in het Pajottenland woont, spelen zijn thrillers zich steevast in het zuiden van Belgisch Limburg af.

Als een prinses van het Belgische koningshuis spoorloos verdwijnt uit de koninklijke villa in Opgrimbie, wordt onmiddellijk met de vinger gewezen naar de moslimterroristen die wat eerder een aantal bomaanslagen pleegden in de Belgische hoofdstad. De regering zet de grote middelen in en probeert het hele gebeuren uit de media te houden, maar dat laatste is een onbegonnen zaak want slechts een paar uur na de feiten wordt er op het koninklijk domein al een journalist opgepakt. Intussen proberen de ontvoerders een waterdichte manier te vinden om hun actie succesvol te beëindigen zonder ingerekend te worden...

Prinses kent een zeer moeilijk begin waarbij de vertrouwde clichés de lezer om de oren vliegen: de incompetente, machtmisbruikende politie; de eerst-doen-dan-denken mentaliteit van het speciaal interventie eskadron; en de zich God wanende hoofdredacteur. Ook heeft de auteur het moeilijk om de hem zeer vertrouwde schrijfstijl voor jeugdliteratuur van zich af te schudden en deze aan te passen aan een publiek van volwassenen: op de stomende sexscene na, is er constant het gevoel dat men een jeugdboek aan het lezen is. Gelukkig wordt het beter naarmate het verhaal vordert.

De personages worden amper uitgewerkt. De leden van de koninglijke families en andere gezagsdragers krijgen zelfs geen naam toebedeeld, maar worden steevast met functie of stand – minister, premier, prins, prinses of koning - aangesproken, wat het voor de lezer een pak moeilijker maakt om zich met hen te vereenzelvigen. Maar anderzijds zijn de vaste personages van de reeks dan weer zo symphatiek dat je best in hun gezelschap wil vertoeven. Om bijvoorbeeld eens te gaan tafelen in een van de etablissementen in het Haspengouwse kader dat de auteur beschrijft met veel liefde voor de streek en de plaatselijke gastronomie.

Het sterke punt is de plot. Het begint al bij de gedurfde thematiek van de ontvoering van een lid van de monarchie. Onderweg volgen een paar verrassende wendingen en op het eind hangen er geen losse eindjes meer te bungelen. Die compactheid en perfecte afhandeling roept herinneringen op aan Patrick De Bruyn die met Verdoemd ook al zo’n stukje vertelkunst afleverde.

Net zo belangrijk als het verhaal is dit boek een middel waarmee de auteur zijn wantrouwen tegenover en zijn lage beeld van politie en politici van zich af kan schrijven. Maar ook hierin haalt hij lang niet hetzelfde hoge niveau van bijvoorbeeld een Jef Geeraerts, die er een kei in was.

Prinses is een origineel verhaal met jammer genoeg een teveel aan puntjes waaraan nog kon en moest geschaafd worden om het boven de middelmaat te laten uitstijgen.

Mijn score: 5/10