09-12-13

ROSLUND & HELLSTROM - De uitlevering


rhdu.jpg

Achterop:
Een man wordt gearresteerd in Zweden; hij wordt verdacht van het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Tijdens de verhoren komen de politiemensen die met de zaak belast zijn erachter dat de man eigenlijk niet bestaat.
Hij is dood.
Hij stierf zes jaar geleden op Death Row, in een zwaar beveiligde gevangenis in de VS, wachtend op de voltrekking van zijn doodvonnis…

Achteraf:
De Zweden Anders Roslund en Borge Hellstrom vormen een speciaal schrijversduo: de een was jarenlang journalist en de ander is een ex-bajesklant en maatschappelijk werker.

De uitlevering is het derde deel met hun vaste hoofdpersonage commissaris Ewert Grens.

Net als het duo zelf, springt hun werk er ook uit. In de uitlevering valt amper een klap, laat staan een schot; het is nooit echt spannend en toch hang je als lezer aan hun lippen: de auteurs slagen er als geen ander in hun publiek te beroeren, aan het denken te zetten en verontwaardiging op te wekken – iets wat veel te weinig voorkomt in de moderne wereld van het misdaadverhaal - door te focussen op de zone waar wetten frontaal botsen met menselijkheid. Op meesterlijke wijze weten ze dilemma’s te genereren rond maatschappelijk hete hangijzers door daders in de slachtofferrol te manoeuvreren en omgekeerd. Deze keer draait alles rond de doodstraf en het uitleveren van veroordeelden.

 

Dat alles wordt zonder ook maar even belerend over te komen, in een degelijk opgezet verhaal gegoten, met als resultaat een zeer genietbaar product van wereldklasse, waaraan menig auteur een voorbeeld kan nemen.

Rapport: 9/10

EOB.JPG

08-12-13

NESBO Jo - Nemesis

njn.jpg          nj6stl.jpg

 

Achterop:
Een korrelige video-opname laat een man zien die zijn pistool tegen het hoofd van een bankmedewerkster zet. De vrouw wordt gesommeerd de kluis binnen 25 seconden te openen. Wanneer de overvaller zijn geld niet op tijd krijgt, schiet hij de vrouw neer. Harry Hole wordt op de zaak gezet en hij komt flink onder druk te staan als de overvaller nogmaals toeslaat. Wanneer ook een vriendin van Hole dood wordt aangetroffen en hij dreigmails ontvangt, lijkt het erop dat iemand het op hem gemunt heeft.

Achteraf:
Jo Nesbo is momenteel het goudhaantje van de nieuwe lichting Noorse misdaadauteurs. Maar ook hij heeft een leerproces moeten doorlopen. Dat mag blijken uit Zes seconden te laat, dat enkele jaren geleden ook onder de titel Nemesis op de Nederlandstalige markt verscheen. Hoewel het toch al zijn vierde boek dat ook het tweede deel vormt in de zogenaamde Oslo-trilogie, hinkt het kwalitatief beschouwd een beetje achter op wat we van deze schrijver verwachten, ondanks het zeer intrigerende begin.


Het is pas wanneer vast hoofdpersonage Harry Hole een de tweede zaak naar zich toe trekt, dat het boek op zowat alle vlakken begint te ontsporen: de auteur slaagt er vanaf dat moment niet meer in de orde te bewaren, wat zorgt voor een rommelige vertelling waarin regelmatig van de hak op de tak gesprongen wordt en waarbij soms zaken gewoon uit te lucht komen vallen. Als dan ook een overmaat aan plotwendingen geserveerd worden waarvan een aantal de geloofwaardigheid molesteren, ondergaat het verhaal hetzelfde lot  als het hoofdpersonage: een losgeslagen projectiel.

En dat is jammer, want Nesbo’s stijl met weinig franjes en ontdaan van de meeste sociale protocollen, genereert veel vaart om dit verhaal over het verliezen van je geliefden te vertellen. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat de auteur zich teveel moeite getroost heeft in een poging om dit boek beter te maken dan zijn voorganger, en net daardoor zijn doel voorbij schoot.

Rapport: 5/10 

EOB.JPG


14:03 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nesbo_jo, vertaald, noorwegen, 5, familiedrama, overval, policier, whodunit, serie |  Facebook |

07-12-13

ROMBOUT Raymond - Kunstroof

rrrk.jpg

Achterop:
Dias, een ex-guerrillero, ex-echtgenoot, ex-kunsthandelaar en ex-bajesklant, belandt toevallig in Falmignoul, een gat in de Ardennen waar weldra een internationale kunstbiënnale van start gaat. Politiefunctionaris Renard weet hem ervan te overtuigen om er als veiligheidsagent aan het werk te gaan. Zijn tegenstrever wordt kunstboef Tony Leroy, die het gemunt heeft op een reeks Amerikaanse modernisten, waaronder de befaamde Mark Rothko.
Wanneer Dias een vrachtwagen met gestolen schilderijen in de vernieling rijdt, fungeert het wrak, gekneld in de poort, als de spreekwoordelijke kurk op de fles. De boeven nemen een tiental gijzelaars en verschansen zich in het kasteel. Buiten verzamelt zich een overmacht aan politie, pers en ramptoeristen. Niemand is van plan ook maar iets te missen van deze liveshow. In deze explosieve sfeer doet Dias waar hij goed in is.

Achteraf:
De Vlaamse Crimezone recensent Raymond Rombout publiceerde al een aantal boeken over James Bond. Verleden jaar rolde Kunstroof, zijn spannende debuut, van de persen, dat de ambitie heeft het eerste deel van een serie te zijn.


Met de eenzaat Arturo Dias heeft de auteur alvast een hoofdfiguur gecreëerd waarmee hij alle kanten uit kan: een ongebonden man zonder vast adres die als het even kan rustig door het leven gaat, maar stevig uit de hoek komt als het nodig is.

Het verhaal kabbelt voor het grootste deel even gemoedelijk door als de Ardense omgeving waarin het gesitueerd werd, wat funest is voor de spanning en de indruk wekt dat er wel erg veel woorden nodig zijn om deze historie te vertellen. De paar originele plotwendingen worden geneutraliseerd door een te grote rol die Murphy toebedeeld kreeg en teveel verifieerbare foutjes.

Het verhaal komt niet over als uit het leven gegrepen; het voelt eerder geconstrueerd, op de rand van “fake”, aan.

Rapport: 5/10

EOB.JPG


03-12-13

QUINN Spencer - Ondankbare hond

qsoh.jpg

 

Achterop:
In de tweede Chet en Bernie-thriller wordt het onnavolgbare duo ingehuurd om een zeer kleine, maar ook bijzondere hond te beschermen: Princess, regerend kampioene van vele hondenshows in Amerika. Hun dienstverband duurt echter maar tien minuten – Chet moet weer eens bewijzen dat gehoorzaamheid niet zijn sterkste eigenschap is …
Als Princes en haar steenrijke eigenaar toch worden ontvoerd, zetten Chet en Bernie zichzelf weer terug op de zaak, of ze nu welkom zijn of niet. De zoektocht naar Princess wordt al snel onheilspellend en levensgevaarlijk als onze helden afreizen naar Californische spooksteden, en verborgen legerbasis en nog veel meer plekken die Chet eigenlijk alweer vergeten is.

Achteraf:
Onder het pseudoniem Spencer Quinn publiceert Peter Abrahams detectives die verteld worden vanuit Chet, de hond van privédetective Bernie Little. Ondertussen telt de serie al zes delen, maar enkel de eerste twee zijn verkrijgbaar in Nederlandse vertaling.


Ondankbare hond gaat verder op dezelfde voet als zijn voorganger Luie hond: de originele invalshoek van de hond die vertelt, zorgt voor een lichtvoetig en ontwapenend stukje lectuur. Bij momenten is het grappig, maar op de duur worden de misinterpretaties van de hond, die niet in staat is om figuurlijke betekenissen en gezegdes te herkennen, vermoeiend. De verwijzing naar Samson en Gert op speed is dan ook snel gemaakt.

Een mager spannend draadje; een teveel aan taalspelletjes door de hond en overvloed aan anekdotes die niet afgewerkt worden - “daar heb ik het later wel eens over” – hebben allen een negatieve invloed op de leeservaring. Ondankbare hond is al een boek teveel. Ik ben benieuwd welke volhouders die andere vier delen ook nog gelezen hebben.

Rapport: 4/10

EOB.JPG


20:32 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: quinn_spencer, vertaald, usa, 4, avontuur, detective, humor, whodunit, serie |  Facebook |

28-11-13

VERMEIREN Koen - Deadline

vkd.jpg

 

Achterop:
Uit de gevangenis van Merksplas is een serieverkrachter ontsnapt, die enkele jaren geleden een jonge vrouw vermoordde en wiens chemische castratie bijna is uitgewerkt. In zijn zoektocht naar slachtoffers gaat hij alsmaar driester en brutaler te werkt. Bij het FAST beseffen ze dat het nog slechts een kwestie van tijd is voor hij opnieuw aan het moorden gaat.
Op verzoek van hogerhand houden commissaris Mark Van Den Eede en zijn team zich ook bezig met een dossier dat voor heel wat commotie bij Justitie zorgt. Een terminaal zieke crimineel die werd veroordeeld voor de moord op zijn vrouw, maar zijn onschuld altijd staande is blijven houden, slaagt erin te ontsnappen uit het ziekenhuis. Onmiddellijk na zijn proces had hij gezworen zich te zullen wreken op de rechters die hem hebben veroordeeld. Het dreigement wordt aanvankelijk niet serieus genomen. Maar dat verandert vlug wanneer de betrokken magistraten doodsbedreigingen ontvangen.

Achteraf:
Een paar jaar geleden was scenarist Koen Vermeiren dat verrassing van thriller minnend Vlaanderen. Uit het niets was daar een zeer mature De blik, wat hem prompt een nominatie voor de Hercule Poirotprijs opleverde. Deadline is het derde deel in de reeks rond het FAST team van de politie, dat enkel gevluchte veroordeelde criminelen opspoort.


En de kwaliteit blijft gehandhaafd. Ook dit boek nestelt zich, door zijn goede opbouw, moeiteloos tussen de beter politieverhalen. De auteur spaart zijn protagonisten niet en zorgt voor een overvolle agenda, waardoor er altijd wel iets gebeurt. Daarnaast genereert hij nog voldoende aandacht voor de persoonlijke besognes van de teamleden wat het zeer menselijk maakt..

Net als de vorige twee boeken, is ook Deadline weer een plezier om te lezen, maar ondertussen is de verrassing een beetje weg. En toch kijken we uit naar nummer vier.

Rapport: 7/10 

EOB.JPG

20:50 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vermeiren_koen, nederlandstalig, belgie, 7, policier, serie |  Facebook |

20-11-13

BOND Larry - Ramkoers

blr.jpg

 

Achterop:
Tijdens het schaduwen van een Chinese kernonderzeeboot ziet Jerry Mitchell, commandant van de USS North Dakota, tot zijn grote verbijstering dat de Chinese boot een torpedo afvuurt op een Vietnamees koopvaardijschip.
Deze schaamteloze uiting van geweld is de openingszet in een oorlog die voor de Verenigde Staten als een donderslag bij heldere hemel komt, maar waarin al snel alle landen rond het westelijk deel van de Grote Oceaan verwikkeld raken.
Een oorlog met China, omdat zijn macht tanende is, het heft met bruut geweld weer in handen wil krijgen en waarin het voor niets of niemand terugdeinst. Maar de Chinese politieke leiders hebben daarbij niet op Jerry Mitchell gerekend, die namens de VS de machtsgreep moet zien te voorkomen.
In een race tegen de klok moeten de onderzeeboten van Mitchells eskader hun missie zien te volbrengen om te voorkomen dat de wereld door een economische catastrofe wordt getroffen of, erger nog, door een kernoorlog.

Achteraf:
De 61 jarige Amerikaan Larry Bond is een oudgediende van de US Navy. Zijn eerste stappen als thrillerschrijver zette hij als coauteur van Tom Clancy’s Operatie Rode Storm. Het duo-schrijven over crisissituaties beviel hem wel, want ook al de boeken die volgden, zijn samenwerkingen met andere auteurs over militaire en politieke crises.

Ramkoers, het vierde deel in de reeks met onderzeebootcommandant Jerry Mitchell maar waarvan slechts de laatste twee episodes in Nederlandse vertaling verschenen, speelt zich af in de tweede helft van 2016. De reactie van de buurlanden op China’s pogingen om haar greep op de Zuid-Chinese Zee te versterken maken zelfs het Witte huis nerveus. Het resultaat is een mix van politieke thriller, spionageroman en oorlogsverhaal dat erg klinisch verteld wordt en waarin, door het benadrukken van de Amerikaanse superioriteit van mens en machine onder water , chauvinisme hoogtij viert.

Wie een echt goed boek wil lezen over onderzeeboten neemt beter Das boot van Lothar-Gunther Buchheim of De jacht op de Red October van de al eerder genoemde Tom Clancy ter hand.

Rapport:
4/10

 

EOB.JPG

10:02 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bond_larry, vertaald, usa, 4, oorlog, politiek, toekomstroman, whatif, serie |  Facebook |

17-11-13

DE CONINCK Christian - Het Droste-effect

 

dcchde.jpg

Achterop:
Op de luchthaven van Zaventem land de jonge zakenman Kobe de Lil na een deugddoende vakantie uit Mexico. Als hij zijn bagage wil ophalen, wordt hij onwel en sterft in een Brussels ziekenhuis.
Commissaris Stijn Goris en inspecteur Stef Pauwels gooien zich meteen op dit verdacht overlijden. Ze komen erachter dat De Lil een bolletjesslikker was die cocaïne naar België smokkelde. Hoewel Goris geen drugsexpert is, wordt hij van hogerhand gedwongen om het dossier verder uit te diepen. Algauw komen Goris en Pauwels in aanvaring met gewelddadige Colombiaanse drugkartels die ook hun familie hardhandig aanpakken. Als ze hun gezin willen redden, dreigen Goris en Pauwels het onderspit te zullen delven.

Achteraf:
Als woordvoerder van de Brusselse politie zit Christian De Coninck met zijn neus in en op het professionele speurwerk. Sinds 2007 zet hij de avonturen van twee van zijn fictieve, van geen kleintje vervaarde collega’s commissaris Stijn Goris en inspecteur Stef Pauwels, op papier. Het Droste-effect, nummer zeven al, blijft trouw aan de traditie van de serie door de lezer weer een zaak met internationale tentakels voor te schotelen.

Een boek geschreven door een insider levert soms verrassende resultaten op, maar de auteur hoedt zich ervoor zich te verliezen in procedures en slaagt erin om de traagheid van het apparaat te neutraliseren en genoeg vaart te genereren om eenieder een aangename leeservaring te bezorgen, onder andere door actie en humor goed te doseren.

Het Droste-effect is een goede policier geworden, die volledig aan de verwachtingen voldoet, maar ook niet echt verrassend uit de hoek komt.

Rapport: 6/10

 

EOB.JPG

03-11-13

PEACE David - 1974

 

pd1974.jpg

Achterop:
De jonge misdaadjournalist Edward Dunford moet voor de Yorkshire Post verslag doen van de bizarre moord op een jong meisje, Clare Kemplay. Op haar levenloze lichaam zijn twee zwanenvleugels vastgenaaid. Hoe meer Dunford zich in de zaak verdiept, hoe meer verbanden hij ziet tussen een serie eerdere kindermoorden. Maar niemand lijkt interesse te hebben in de zaak. Wanneer hij toch besluit op onderzoek uit te gaan, belandt hij in een nachtmerrie van corruptie, geweld, sadisme en seksuele obsessie.

Achteraf:
David Peace is een Brits auteur die zich thuis voelt in Tokio, en die veelal op ware feiten gebaseerde verhalen schrijft. Zo is zijn debuut 1974, het eerste deel van het Red Riding kwartet, een aanklacht tegen de corruptie bij de politie dat verteld wordt tegen een achtergrond van een actieve seriemoordenaar.

’s Mans boeken worden zonder uitzondering de hoogte in geprezen door de mensen uit het vak, waaronder critici en juryleden. Maar ik durf te betwijfelen of de gewone lezer die mening deelt, de summiere, snelle, schrijfstijl lijkt soms meer op een telegram dan op proza, waardoor soms cryptische scenes ontstaan die het zijn publiek moeilijk maken. Zijn halsstarrige weigering ook maar iets uit te leggen maakt het bijna onmogelijk om de gedachtegangen van het hoofdpersonage te volgen.
Daarnaast vraagt de 45-jarige auteur verder ook wat inspanning van zijn clientèle om zich in 1974, het jaar waarin het boek zich afspeelt in de periode die vooraf gaat aan Kerstmis. Want net op die feestdag is alles weer peis en vree.

In een rauw verhaal vol politioneel geweld en corruptie waarin veelvuldig misbruik gemaakt wordt van menselijke uitwerpselen, wordt de moordenaar weliswaar gevonden, maar blijven veel personages met een dubieuze rol slechts gekend bij hun geuzennaam en ontsnappen ze hun straf. Misschien dat boontje nog wel om zijn loontje komt in de volgende delen 1977, 1980 en 1983, maar het zal toch even duren vooraleer ik dit boek, dat in de eerste persoon enkelvoud - beleefd door de ogen van een opkomend misdaadjournalist - verteerd heb en mij aan een volgende werk van zijn hand waag.

Rapport: 5/10

EOB.JPG

 

 

02-11-13

GELUYKENS Ludo - Adellijke intriges

 

glai.jpg

 

Achterop:
Baron Jean-Louis de la Faille wordt vermoord teruggevonden op het tuinterras van zijn kasteel in Lier. De baron is eigenaar van een mooie kunstgalerie.
De zoon van de baron, die ook een galerie beziet, leidt een flamboyant leventje en behoort tot de verdachten. Het wereldje van de kunst en de adellijke wereld lijken niet zo correct als men wel zou denken. De tentakels van de adel reiken tot in het crimineel milieu van Charleroi.
Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter, de Liers speurders, moeten zich verdiepen in het wereldje van de adellijke kringen om deze moord op te lossen.

Achteraf:
De Vlaming Ludo Geluykens is een honkvaste inwoner van Ranst, die dit jaar de kaap van 60 jaar mocht ronden. Naast zijn werk als veiligheidsmanager bracht hij, via zijn eigen uitgeverij Leesgenot, al vier boeken op de markt waarin hij telkens de hoofdrol toebedeeld aan het Lierse speurdersduo Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter. Adellijke intriges is het tweede deel in deze reeks.


De auteur schrijft zoals hij is: gezapig, volks en oervlaams. Dit zorgt enerzijds voor een aangenaam gevoel tijdens het lezen, want voor de Vlaming is het een beetje thuiskomen, maar anderzijds zal het met deze stijl moeilijk zijn om het Nederlandse taalgebied volledig te bestrijken.

Adellijke intriges is doorspekt met een relativerend, maar bij wijlen een beetje belegen, vleugje humor dat drijft op het jongens-onder-elkaar gevoel en voorzien van een meer dan aangename soundtrack.

Minder sterke punten van dit verhaal zijn de lineaire plot en het gebrek aan redactie: zo worden de twee persconferenties, praktisch volledig identiek verwoord. Ook onderschat de auteur zijn publiek, door alles te willen verklaren.

Adellijke intriges is een staaltje van aardige huisvlijt, maar er is nog veel ruimte voor verbetering.

Rapport: 5/10

 

EOB.JPG

10:56 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geluykens_ludo, nederlandstalig, belgie, 5, kunst, policier, serie |  Facebook |

15-08-13

COPPERS Toni - Zwerfvuil

 

ctz.jpg

 

De eerste zin:
In de nacht dat Liese Meerhout voor het eerst in lange tijd weer droomde, gebeurden er twee moorden.

De korte inhoud
In een gure nacht worden in Antwerpen een zwerver en een drugsverslaafde vermoord. Getuigen hebben een grote, zwarte gedaante in een cape zien vluchten van de plaats van de misdaad.
De kranten hebben al snel een vette kluif aan de ongrijpbare ‘Schim’, maar commissaris Liese Meerhout heeft genoeg van aan haar eigen demonen om ook nog in spoken te geloven. Nadat haar relatie op de klippen is gelopen, heeft ze overplaatsing gevraagd naar de Antwerpse moordbrigade. Ze moet nog wennen aan haar nieuwe stad en haar nieuwe leven. Als Liese zich vastbijt in een van de onderzoeken – de moord op een zwerver met een nogal duister verleden – gebeuren er vreemde dingen. Er valt een volgend slachtoffer, een mooie Sloveense die haar eigen erotische website had. En Liese merkt dat ze gevolgd en bespied wordt.
De Schim heeft haar in zijn vizier genomen.



Het volledige rapport
De Vlaamse reisjournalist Toni Coppers zette zijn eerste stappen als fictieauteur met Dixit en Heilige nachten, twee bijzonder geslaagde verhalen die drijven op humor. In 2008 maakte hij met Niets is ooit de overstap naar de misdaadliteratuur. Dit is het begin van een serie rond het, zich steevast op een Vespa verplaatsende, aimabele personage Liese Meerhout, inspecteur bij de politie van Brussel. Aanvankelijk hield ze zich bezig met kunstcriminaliteit. Later maakte ze promotie en stapte ze over naar de moordbrigade van de Belgische hoofdstad. Na – in Stil Bloed – een intermezzo in de badstad Oostende, maakt ze komaf met haar verleden en reist ze in Zwerfvuil haar geestelijke vader achterna om zich ook in Antwerpen vestigen.


In dit zesde deel krijgt ze twee bizarre moorden op haar professionele bord: de zaken van een levenloze zwerver en een dode drugsverslaafde worden enkel verbonden door getuigenissen dat een schim, die welk erg veel wegheeft van het Harry Potter-personage Malfidus, op beide plaatsen delict opgemerkt werd. Een schim die zich tot doel lijkt te stellen Antwerpen te verlossen van haar menselijk zwerfvuil…

Het grootste probleem van dit boek is, voor de trouwe lezers van deze serie, de sfeer. Er rest nog bitter weinig van de quasi zorgeloze spring-in-’t-veld Liese Meerhout uit de eerdere verhalen. De flamboyante scooter is ingeruild voor een nukkige, vijfentwintig jaar oude Mini, die niet luistert naar de naam Mildred. Kortom, Liese is Liese niet meer. Zwerfvuil voelt meer aan als het begin van een nieuwe serie dan van een nieuwe adem in de bestaande reeks. Misschien was het inderdaad een betere keuze geweest om een totaal nieuwe reeks te beginnen in plaats van het hoofdpersonage te laten breken met zowat alle banden uit haar verleden en totaal verweesd neer te poten in Antwerpen. Occasionele lezers van Coppers’ werk zullen dit natuurlijk niet zo ervaren en kunnen ten volle genieten van dit werk.

Maar Toni Coppers kan schrijven. Dat hoeft echt geen betoog: De twee nominaties voor De Diamanten Kogel en eentje voor de Hercule Poirotprijs spreken voor zich. En ook Zwerfvuil ontpopt zich weer tot een degelijke politieroman.

Het onderzoek is deze keer wat uitgebreider dan we van deze auteur gewend zijn en loopt langs zeven moderne plagen van de maatschappij. Drugs, kindermishandeling, dierenmishandeling, prostitutie, onverdraagzaamheid, prostitutie en racisme, passeren allemaal de revue. Daarnaast is er nog een nevenverhaal dat uitmunt in menselijkheid, maar tegelijk knabbelt aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Door dit grootsere opzet is het aantal personage dat moet opdraven aan de hogere kant en is de sfeer wat minder intimistisch dan in het verleden.

Maar Toni Coppers slaagt er zonder moeite in de lezer bij de les te houden door hem meer al dan niet verrassende wendingen voor te schotelen dan er kopjes koffie geslurpt worden op een politiecommissariaat, wat wellicht de appreciatie van Jeffery Deaver, de koning van de plotwendingen, zou kunnen wegdragen. Tijdens het onderzoek wordt de lijst van verdachten steeds langer, terwijl de auteur tegelijkertijd de aandachtige lezer op zeer subtiele wijze, in staat stelt om het raadsel zelf op te lossen.

Zoals eerder al opgemerkt heeft Toni Coppers met Zwerfvuil een degelijke policier afgeleverd, met eenzelfde opzet als de boeken van Koen Vermeiren, waarin eveneens politiewerk, menselijkheid en autisme verenigd worden. Maar de magie die rond de eerdere boeken uit Coppers’ werk hing is totaal verdwenen. En dat is jammer.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


20-07-13

GRANHUS Frode - Maalstroom

 

gfm.jpg

De eerste zin:
De twee jongens waren onafscheidelijk omdat er onder de drieënveertig inwoners van het eiland geen andere leeftijdgenoten waren.

De korte inhoud
Inspecteur Rino Carlsen van de politie in Bodo krijgt te maken met twee gruwelijke misdaden. Beide slachtoffers zijn ternauwernood aan de dood ontsnapt en hebben geen enkele herinnering aan de gebeurtenis. De een wordt vastgeketend gevonden aan een rots in het ijskoude zeewater. De ander aan een hete verwarmingsketel van een leegstaande loods.
Betreft het een afrekening in privésfeer? Carlsens onderzoek voert hem naar het afgelegen dorpje Bergland, waar de politie de handen vol heeft aan een reeks macabere moorden.


Het volledige rapport
De achtenveertigjarige Frode Granhus woont in Leknes, een stadje op de eilandengroep Lovoten. Hij werk als consultant bij het NAV, het Noorse equivalent van de Vlaamse VDAB en het Nederlandse UWV.

Daarnaast publiceert hij sinds 2003 misdaadromans. Maar hij trad pas echt voor het voetlicht toen zijn vierde en meest recente boek Stormen vorig jaar een nominatie in de wacht sleepte voor de Rivertonprisen, die jaarlijks uitgereikt wordt aan de beste Noorse misdaadroman. Dat werk was het tweede waarin rechercheur Rino Carlsen een belangrijke rol toebedeeld kreeg. Uitgeverij Querido verwierf de vertaalrechten en verblijdt de thrillerliefhebber nu via de imprint Q, met Maalstroom, het eerste boek uit deze nog jonge serie.

Hierin krijgt Rino Carlsen twee bizarre pogingen tot moord op zijn bureau: een man werd vastgeketend in de branding gered van een zekere dood door onderkoeling of verdrinking. Een andere man werd vastgebonden aan een hete straalkachel achtergelaten op een industrieterrein. Geen van beiden slaagt erin de politie nuttige informatie te bezorgen over dader of motieven.
Ondertussen zet de politie van het verder noordelijk gelegen dorpje Bergland met man en macht de jacht in op een mysterieuze psychopaat, die zijn daden lijkt aan te kondigen door poppen te laten aanspoelen op de plaatselijke baaien.
En laat Rino’s zoektocht ook net naar dat dorpje leiden… Zijn beide zaken met elkaar verbonden? Of toch niet?

Al van bij het eerste hoofdstuk komt de gedachte op dat Frode Granhus’ werk een iets luchtigere versie is van de Serie Q, Denemarkens thrillersucces bij uitstek. En die gedachte blijft hangen tot helemaal op het eind. De sfeer en thematiek van beide reeksen zijn bijna identiek, maar de Noor hanteert een iets toegankelijkere vertelstijl; een pluim die misschien op de hoed van de Kim Snoeiing gestoken mag worden, die instond voor de vertaling van dit boek.

De auteur gaat alvast strijken met de eer van het fantastische plot waarmee Maalstroom gezegend is. De keuze voor misdaden op twee verschillende locaties zorgt voor een constante spanning, want als het ene onderzoek een dipje kent, gebeurt er elders wel wat. Zo is het tot bijna op het eind; een constant komen en gaan van verdachten, waardoor de lezer moeiteloos op het puntje van zijn stoel blijft balanceren, begaan met het beschrevene en uitkijkend naar wat komen gaat.

Toch moet me van het hart dat er misschien net een verdachte te veel aan bod komt. Bij de voorlaatste verdachte leken alle puzzelstukjes op zijn plaats te vallen en kon ik me perfect vinden in de dader, maar Jeffery Deaver waardig, wordt er een andere dader uit de mouw geschud, om tot de bloedstollende ontknoping te kunnen komen, die deze verder briljant gecomponeerde policier absoluut verdient.

Liefhebbers van de Serie Q mogen niet twijfelen en kunnen zicht Maalstroom blindelings aanschaffen, want als Jussi Adler-Olsen in Noorwegen geboren was, heette hij Frode Granhus! En ondergetekende kan haast niet wachten tot ook Stormen in Nederlandse vertaling verkrijgbaar wordt, want dit smaakt echt naar meer.

Het definitieve verdict: 9/10

EOB.JPG


09-05-13

PIERREUX Jos - La réserve en de vloek van het zesde gebod

pjlredvvhzg.jpg

De openingszin:
Dezelfde dag dat het lichaam van een volwassen vrouw ter hoogte van het Lichttorenplein aanspoelde, verdwaalden op het strand tussen het casino van Knokke en Het Zoute vijftien kinderen.

De korte inhoud
Commissaris Mangels heeft heemkunde als nieuwe hobby. Hij schrijft een artikel over hotel La Réserve, dat op het punt staat te worden afgebroken. Iemand verzet zich hevig tegen deze sloop. Tegelijk spoelt het lichaam van een volwassen vrouw aan, en een paar tieners worden als vermist opgegeven. De onderzoeken naar beide zaken lopen voortdurend dood, en een verdachte ontsnapt. Daardoor is de sfeer in het Knokse commissariaat om te snijden, ook al probeert graaf burgemeester Lippens er de stemming en de werklust in te houden. Stefaan Athenus, die eindelijk zijn grote liefde gevonden heft, ziet een vriendin terug die hij jaren geleden uit het oog is verloren. Deze ontmoeting zet het leven dan de brigadier totaal op zijn kop.


Het volledige rapport
Jos Pierreux was een handelaar in bouwmaterialen uit Pepingen, in het landelijke Pajottenland die zijn vakanties graag doorbracht in de mondaine kustgemeente Knokke. Begin 2012 draaide hij de rollen om: de zaak werd stopgezet en de nu voltijds schrijvende Pierreux vestigde zich permanent in zijn favoriete stek aan de Vlaamse kust. En hij gaat voortaan op vakantie naar Halle, waar hij zich een tweede woning aanschafte.

De zesenvijftig jarige auteur debuteerde in 2004 met De dode die met zijn tweeën was, waarin het publiek kon kennismaken met de niet altijd even sympathieke Knokse speurder Luk Borré. Vorige week verscheen met Graaiers en snaaiers al het tiende deel in deze serie waarin het nieuwe hotel La réserve centraal staat.

La réserve en de vloek van het zesde gebod is boek nummer vijf en dateert van 2008. Hierin draait alles rond twee zaken: het oude hotel La réserve, waarvan de afbraak wordt tegengehouden door iemand waarmee de investeerders geen rekening gehouden hadden en verdwijnende tieners. Dit laatste is een weerkerend fenomeen aan de kust en neemt heel wat tijd in beslag van de agenten. Het aangespoelde lichaam van een vrouw kunnen de speurders er eigenlijk al niet meer bij nemen. Zeker niet als de identificatie ervan een moeilijke opdracht blijkt te zijn. Maar de aanhouders winnen, zelfs al moeten ze elk ook nog afrekenen met persoonlijke relationele problemen.

Net als zijn speurder is ook Jos Pierreux een eigenzinnig iemand. Dat mag blijken uit het feit dat de lezer zich bij het openslaan van dit werk in een citatenboek waant, want niet minder dan twaalf citaten gaan het eigenlijke verhaal vooraf.

Eenmaal aan de eigenlijke tekst begonnen, springt het beeldende taalgebruik meteen in het oog. Dat het geheel rijkelijk gestoffeerd werd met originele en spitsvondige vergelijkingen, draagt fel bij tot het leesplezier. Toch is er ook een minpuntje de noteren voor wat betreft het taalgebruik. Het Nederlands promoten is een nobele en nuttige taak, maar het moet niet te ver gaan. Wat te denken van het regelmatig weerkerende “Neuk jezelf” als alternatief voor de in onze spreektaal ingeburgerde Engelse variant “Fuck you”? Los van het feit dat niemand die uitdrukking in de mond neemt, slaat dat toch als een tang op een varken? 

Het Knokse politiebureau wordt in Pierreux’ boeken bevolkt door een heterogene verzameling personages die aan elkaar hangen met zoveel clichés dat ze levensecht worden. Maar toch is het een constant aandachtspunt om ze niet te laten afglijden tot karikaturen. Wat deze keer korpscommandant Mangels wel degelijk overkomt, want met zijn veelvuldige versprekingen is het gevaar groot hem te gaan vergelijken met kindervriend Samson (van Gert en Studio 100).

La réserve en de vloek van het zesde gebod draait volledig rond relaties en beschrijft er op zeer onderhoudende wijze een veelvoud aan variëteiten van. Ze worden met elkaar verbonden door een prachtig plot, dat briljant in elkaar zit en soms verrassende connecties tot stand brengt tussen de verschillende verhaallijntjes. Het mag gezegd worden; de auteur heeft zichtzelf overtroffen.

Toch moet het me van het hart dat het niet altijd even sympathieke aan het hoofdpersonage in dit verhaal zowat enkel slaat op het veelvuldig mishandelen van verdachten. Deze nieuwe nationale sport in het Knokke van Jos Pierreux is toch een smet op het blazoen van deze policier en zorgt ook voor een knauw in de sympathie van de lezer voor Luk Borré. 

De omslagen van deze reeks zijn steevast getooid met een mooie grafische compositie die onder andere bestaat uit een kunstwerk- dat zich op het grondgebied van Knokke bevindt. Deze keer is het niet anders en staat Hospitality van Barry Flanagan gebruikt. Misschien ligt het aan het gewijzigde kleurgebruik, maar deze cover is verreweg de minst geslaagde tot nu toe.

Maar gelukkig omvat het, ondanks de punten van kritiek wel een van de sterkere avonturen van Luk Borré en zijn kompanen. 

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


09:16 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pierreux_jos, nederlandstalig, belgie, 8, policier, whodunit, serie |  Facebook |

05-04-13

VERRECK Marcel - Moordopera

 

vmm.jpg

 

De openingszin:
‘Waar ben ik in godsnaam terecht gekomen?’

De korte inhoud
Een warme dag in Deventer. Tijdens de jaarlijkse Badkuiprace ziet het toegestroomde publiek op de Welle hoe één badkuip na de finish niet aanmeert, maar voortdrijft naar de andere kant van de rivier. De bestuurder zit doodstil in zijn vaartuig. Is dat niet de molenaar?
Inspecteur Martin Taal, door zijn Sallandse geliefde Tanja vanuit Den Haag naar Deventer gelokt, moet klaarheid brengen in deze mysterieuze zaak. Aanvankelijk beweegt hij zich als een kat in een vreemd pakhuis. Pers en publiek hijgen hem in de nek. Maar met steun van zijn rechercheurs Charlotte, Teun en Patrick komt hij stapje voor stapje verder. Dan komt de aankondiging dat over deze schijnbaar onoplosbare moord een straatopera zal worden opgevoerd...

Het volledige rapport
De typische omslag van dit boek bracht meteen aangename herinneringen naar boven met betrekking tot de vier eerder verschenen delen in de reeks van de zeven Deventer moordzaken. Maar nummer vijf, dat de titel Moordopera opgeplakt kreeg is het eerste verhaal dat niet ontsproot uit de pen van geboren Deventenaar Almar Otten; door diens vertrek naar Luitingh, moest uitgever Artnik op zoek naar een andere schrijver. Die werd gevonden in duivel-doet-al Marcel Verreck. Deze drieënvijftig jaar jonge Hagenaar maakte eerder al naam als cabaretier, columnist, tv-figuur en artiest. En nu zet hij zijn eerste stappen als misdaadauteur.

De schrijverswissel zorgt meteen ook voor andere hoofdpersonages. De nieuwe spilfiguur is de net uit Den Haag overgeplaatste speurder Martin Taal, wiens hart-op-de-tong-mentaliteit meermaals voor beginnende brandjes zorgt. Als toeschouwer bij de jaarlijkse badkuipenrace op de IJssel ziet hij dat een van de vaartuigen van de gebruikelijke koers afwijkt en vastloopt aan de andere oever. De bestuurder ervan, de plaatselijke molenaar, ligt levenloos, met een kogelgat in het hoofd, op de bodem van de badkuip. Aan Martin Taal en zijn team om deze zaak op te lossen en de kalmte te bewaren onder de steeds toenemende druk van de plaatselijke persmuskieten. Als klap op de vuurpijl wordt de zaak ook het onderwerp van een straatopera waarin Martins optreden op de korrel genomen wordt.

Een andere auteur betekent automatisch ook een andere stijl en sfeer. Marcel Verreck hanteert een frivole manier van schrijven die meteen een jongensboekgevoel oproept. De Haagse directe vermakelijkheid van dit werk staat in schril contrast tot de gemoedelijkheid van de eerder verschenen delen: niet noodzakelijk slechter, maar zeker anders.

Het hele verhaal drijft trouwens grotendeels op die botsing van culturen waarbij het hoofdpersonage zich als een kat in een vreemd pakhuis voelt, om het te zeggen met de favoriete vergelijking van de auteur, die achterflap inbegrepen vier keer terug te vinden is in het boek.

De andere pijler die het verhaal rechthoudt is de plot. De beweegredenen van de dader zijn zover gezocht dat de lezer een ingeving van god mag vermoeden, want hij voelt zich geenszins bekocht; eerder getuige van genialiteit, in de wetenschap hoe moeilijk het publiek tegenwoordig nog te verrassen is.

Jammer dat personages en locaties niet van dezelfde creativiteit getuigen. De meeste rollen in het boek ontsnappen niet aan typefiguren. Zelfs de naaste teamleden van het hoofdpersonage getuigen van weinig karaktervorming en blijven steken in de grijze zone.
Op de Bolwerksmolen, de woning van het slachtoffer, na, die een centrale plek bekleedt in het verhaal blijven de locaties, op een enkele uitzondering na, beperkt tot de zaken die vooraan in het boek als sponsor vermeld worden. Zo ben je als lezer uitzonderlijk getuige van een rechercheur die zijn auto voor onderhoud binnenbrengt of van eentje die even een nieuwe bril gaat aanpassen. De commercie ligt er deze keer wel erg dik op.

Maar de aap komt pas in het nawoord uit de mouw: dit jaar zal er in Deventer en omstreken effectief een straatopera Molen, wind, water opgevoerd worden, op tekst van Marcel Verreck. Hierdoor wordt dit spannende boek gedegradeerd tot een publiciteitsattribuut voor die voorstelling. En dat is pas een brug te ver!

Al bij al levert Marcel Verreck met Moordopera een geslaagd debuut af, dat garant staat voor een paar uur leesplezier. Als de lezer er tenminste in slaagt te vergeten dat hij eigenlijk een reclamebrochure in handen heeft.
Mede door het feit dat het verhaal zich afspeelt in een bloedhete augustusmaand, kan het boek nu al klaargelegd worden om deze zomer mee op vakantie te nemen naar warme oorden.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


31-03-13

NESSER Hakan - Het grofmazige net

 

nhhgn.jpg


De openingszin: 
Hij werd wakker en kon zich niet herinneren hoe hij heette.

De korte inhoud
Op een zaterdagochtend vindt Janek Mattias Mitter zijn vrouw Eva dood in bad. Ze is verdronken.
Aan commissaris Van Veeteren verklaart Mitter dat hij zich niets van de voorafgaande nacht kan herinneren. Behalve dat hij en zijn vrouw veel gedronken en de liefde hebben bedreven. Mitter blijft verdachte nummer één, wordt schuldig bevonden en opgesloten. Korte tijd later is er een tweede dode te betreuren.


Het volledige rapport
De Zweedse auteur Hakan Nesser scheert dezer dagen hoge toppen met zijn serie over de politie-inspecteur Gunnar Barbarotti. Maar tussen 1993 en 2003 maakte hij al furore met een tiendelige serie met de voornaamloze commissaris Van Veeteren in de hoofdrol. Negen van die verhalen werden herwerkt tot televisiefilms.
Op de schouw van deze voormalige leerkracht prijken onder meer één Glazen Sleutel en naast drie trofeeën voor de beste Zweedse krimi ook nog eentje voor het beste spannende Zweedse debuut, wat een indicatie mag zijn voor de kwaliteit van zijn spannende boeken.

Maar voor deze naar Londen uitgeweken auteur begon het allemaal in 1993. Vijf jaar nadat hij debuteerde met een existentiële liefdesroman, publiceerde hij toen met Het grofmazige net, zijn eerste politieroman.

Hierin waarschuwt de docent Janek Mitter ’s morgens de politie met de melding dat zijn vrouw levenloos in bad ligt. In afwachting van hun komst ruimt hij wat op en moet hij vaststellen dat de slemppartij van de vorige avond zijn herinneringen volledig uitgewist heeft. Hij is dan ook de ideale verdachte en wordt al snel veroordeeld voor de moord op zijn vrouw. Maar wat later valt er een tweede slachtoffer…

Het basisgegeven van Het grofmazige net is een van de meest gebruikte in de wereld van de spanning: een dode, een voor de hand liggende verdachte die niet bij machte is zich adequaat te verdedigen maar later niet de dader blijkt te zijn. Er kan zowaar van een clichématige opzet gesproken worden. Gelukkig wordt in de meeste gevallen het verhaal totaal verschillend uitgewerkt, maar dit boek lijkt wel erg sterk op Verdiende straf van Williams Lashner dat weliswaar tien jaar jonger is, waardoor Hakan Nesser in elk geval niets kan verweten worden. 

De auteur hanteert een extreem vlotte pen waarmee hij, door toevoeging van een minimum aan uitweidingen, een bijna te snel weglezend verhaal schetst dat loopt over een periode van twee maanden. Zowat elke vorm van diepgang uit de weg gaand lijkt dit verhaal wel bedoeld als scenario voor een episode van een of andere politieserie op televisie. Het boek heeft dan veel weg van een goede oude Formule 1 race, waarbij zonder enige pitstop of afleiding, zo snel mogelijk het einde moet gehaald worden, met als voor de hand liggend gevolg dat de lezer amper twee weken later zich amper kan herinneren wat er zich tussen bladzijde 1 en 255 afspeelde.

En dat is jammer, want Het grofmazige net is in zijn eenvoud een verhaal met potentieel. Mede door het degelijke plot, dat zo uitgewerkt is dat alle eerder aangeboden stukjes van de puzzel bij de ontknoping netjes op hun plaats vallen zodat er een sluitend geheel ontstaat. Vooral deze vaststelling wakkert de appetijt aan naar meer hersenspinsels van deze auteur. Daarnaast is aangenaam vertoeven in het gezelschap van zijn menselijke protagonist Van Veeteren, die zich beweegt door het fictieve stadje Maardam.

Het grofmazige net is een policier die iedereen met veel plezier zal lezen, maar lijkt toch wat te licht uit te vallen om de bekroning van beste debuut te kunnen verantwoorden. Hakan Nesser bracht hiermee alvast een prima boek op de markt dat zijn plaats in de ontspanningslectuur verdient. Maar ook niets meer dan dat.

Het definitieve verdict: 7/10 


EOB.JPG


25-03-13

ROBOTHAM Michael - De verdenking

 

rmdv.jpg

De openingszin:
Als je vanaf het schuine leien dak van het Royal Marsden Hospital tussen de schoorstenen en televisieantennes door kijkt, zie je alleen maar meer schoorstenen en televisieantennes.

De korte inhoud
Joseph O’Loughlin is gelukkig getrouwd, heeft een leuke dochter en een aardige carrière als psycholoog. Maar zelfs een volmaakt leven kan aan een zijden draadje hangen. Een dode vrouw, een gefrustreerde patiënt en een leugentje om bestwil betekenen Joe’s ondergang. Zijn gelukkige wereld verandert langzaam in een hel.


Het volledige rapport
Michael Robotham groeide op in het binnenland van Australië, om in 1979 uit te wijken naar Sydney om aan een carrière te beginnen als krantenjournalist. In 1993 verruilde hij dat leven voor een bestaan als ghostwriter, waarin hij menig autobiografie schreef van een aantal bekende figuren uit de wereld van de sport, politiek, media, enz. 

En weer tien jaar later debuteerde hij met De verdenking als misdaadauteur. Ondertussen heeft hij al acht titels achter zijn naam staan, waarvan er zeven deel uitmaken van een serie waarin psycholoog Joe O’Loughlin en Londense rechercheurs Vincent Ruiz en Alisha Barba telkens een minder of meer belangrijke rol spelen.

In De verdenking maken we kennis met Joe O’loughlin, die het perfecte leven leidt: een goede job, een perfect gezin, geen zorgen aan zijn hoofd … Tot er in zijn omgeving een vrouw wordt vermoord, en hij de politie deelgenoot maakt één van zijn patiënten ervan te verdenken de dader te zijn. Naarmate het onderzoek vordert komt, in de ogen van rechercheur Vincent Riuz, de psycholoog zelf onder vuur te liggen waardoor Joe zich genoodzaakt ziet zelf op onderzoek uit te trekken om niet alleen zijn vrijheid te behouden maar ook om zijn gezin, werk en leven te redden.

Maar het eerste wat de lezer onder ogen krijgt als hij de achtste druk van het boek openslaat, is reclame voor Het verlies, het tweede deel in de serie, waardoor het lijkt dat de uitgever De verdenking niet goed vindt en tracht de lezer al op voorhand te overhalen om toch ook maar het vervolg ook te lezen. Ik vond het alvast zo overkomen. Zulke publiciteit is meer op zijn plaats achteraan het boek, wat trouwens ook meer gangbaar is. Daar gepositioneerd, voelt het meer als een uitnodiging om verder te lezen indien dit boek goed bevonden werd.

De in Sydney residerende auteur hanteert een schrijfstijl die van een zeer aangename luchtigheid doordrenkt is en besprenkeld werd met enkele wel gedoseerde druppels subtiele humor. De tegenstelling met de hardheid van het verhaal zelf kon niet groter zijn. De verdenking leunt nauw aan bij bijvoorbeeld Hypnose of The fugitive, waarbij het slachtoffer het alleen moet opnemen tegen iedereen in zijn omgeving, of het nu familie, vrienden of politie is, terwijl hij de druk alsmaar opgevoerd voelt worden.
Deze sfeer van radeloosheid herkent men ook van de werken van Lincoln Barclay.

Niets dan lof dus voor De verdenking dat trouwens gebouwd werd op de fundamenten van een degelijk plot. Dat het verhaal pas helemaal aan het eind, na een paar goed gevonden plotwendingen in de plooi valt is alleen maar toe te juichen.

Dus ja, ik zal Het verlies zeker ook ter hand nemen. Daar was geen reclame voor nodig. Een zeer goed verhaal als De verdenking volstaat ruimschoots als motivatie.

Het definitieve verdict: 8/10

robotham_michael,vertaald,australie,8,creme_de_la_crime,familiedrama,medisch,policier,whodunit,serie


21-03-13

LASHNER William - Verdiende straf

 

lwvs.jpg

De openingszin:
Guy Forrest zat op de bordestreden voor het huis toen ik aankwam.

De korte inhoud
Victor Carl, onafhankelijk advocaat te Philadelphia, doet de goede dingen nogal eens om de verkeerde redenen. Wanneer zijn oude studiemaatje Guy Forrest wordt beschuldigd van de brute moord op zijn vriendin, de beeldschone en raadselachtige Hailey Prouix, stemt Carl toe de verdediging op zich te nemen – waarbij hij verzwijgt dat hijzelf ook een heftige relatie met het slachtoffer had en dat hij van plan is om zijn cliënt wel degelijk voor de moord te laten opdraaien. Voor straf. Maar naarmate de zaak vordert, begint Carl te twijfelen. Is Guy wel schuldig? Om alle feiten boven water te krijgen, begint Carl een speurtocht dwars door Amerika, die hem via de Appalachen en Las Vegas naar een kindertehuis in West-Virginia voert, waar hij de schokkende waarheid over het verleden van Hailey Prouix ontdekt. En al die tijd kijkt vanuit de schaduw de moordenaar mee – een moordenaar die net als Victor Carl nog steeds uit is op wraak….

Het volledige rapport
Vooraleer zich voltijds aan het schrijven van boeken te wijden, werkte William Lashner als aanklager voor de staat Washington DC. 
De in de buurt van Philadelphia residerende auteur creëerde in 1995 de advocaat Victor Carl, een man dei kantoor houdt in diezelfde stad en wiens professionele gedrag op de rand van het wettelijke balanceert en soms zelfs die grens overschrijdt. Ondertussen telt deze reeks van rechtbankthrillers, die begon met Meineed al zeven delen.
Daarnaast publiceerde met Beroepsgeheim een op zichzelf staande advocatenthriller en schreef hij in 2007 onder het pseudoniem Tyler Knox een satire op de Amerikaanse manier van leven.

Verdiende straf is het derde deel van de serie en dateert uit 2003: Victor Carl wordt om bijstand gevraagd door zijn vriend Guy Forrest. Victor vindt de man die zijn familie verliet voor een stormachtige liefde met Hailey Prouix, zittend onder het bloed op de veranda van Haileys huis, met een revolver in de hand. Niet alleen dit alleszeggende beeld, maar ook het feit dat Victor zelf ook een passionele relatie had met het slachtoffer, doen hem besluiten om schuldig te pleiten. Maar als Guy maar blijft maar volhouden aan zijn onschuld, begint Victor te twijfelen en gaat hij graven in het verleden van het slachtoffer. Een schokkend verleden dat niet alleen Haileys leven ruïneerde maar ook nu nog bedreigend is voor de gezondheid van Victor Carl en zijn medestanders…

William Lashner vertelt het verhaal in de eerste persoon enkelvoud, wat bevreemdend en bedreigend is als je die ik-figuur dingen ziet doen die eigenlijk niet door de beugel kunnen, want het lijkt alsof de lezer deze handelingen zelf uitvoerde. Maar anderzijds is het lovenswaardig dat de auteur het aandurft een personage neer te zetten dat eens niet de perfectie benadert. Niets menselijks is hem vreemd.
Gelukkig is er regelmatig een licht sarcastisch ondertoontje te bespeuren waardoor het een en ander gerelativeerd wordt.

Het sterkste personage is trouwens niet de hoofdfiguur, maar een van zijn tegenstanders: met name de ervaren maar mysterieuze rechercheur Breger, die in alle gemoedelijkheid zijn werk doet en tegelijk er toch in slaagt zijn zin te krijgen.

Verdiende straf wordt zeer traag opgebouwd waardoor de lezer lang in het ongewisse blijft over de richting die het verhaal zal uitgaan. Het gebrek aan duidelijke lijnen in het eerste deel van het boek zorgt voor een wazigheid, die niet altijd als aangenaam ervaren wordt.

Het plot zit echter goed in elkaar, ondanks het feit dat ik nogal wat moeite had met de geloofwaardigheid van zowel het slachtoffer als het motief voor de moord. 

Verdiende straf is niet slecht en dankt zijn bestaansrecht vooral an zijn dubieuze hoofdpersonage, maar er zijn een pak legal thrillers op de markt die kwalitatief van een hoger niveau zijn.

Het definitieve verdict: 6/10


EOB.JPG


13-03-13

JACOBS Paul - Het droomdagboek van Lavoisier

 

jphdvl.jpg

De openingszin:
‘U werkt toch voor de televisie?’ vroeg de man met de ouderwetse bril.

De korte inhoud
Ellen Rademakers herinnerde zich haar nachtmerrie nog levendig: haar vriend had gezworen dat hij haar zou vermoorden. Maar wanneer ze diezelfde dag op een veiling een notitieboekje uit de achttiende eeuw ontdekt, is ze de droom alweer vergreten. Vanuit haar chambre d’hôtes in Normandië gaat ze samen met Thomas op zoek naar de betekenis van de geheimzinnige aantekeningen.
Vele vragen worden opgelost, maar andere blijven voorlopig onbeantwoord. Wie is de arrogante Xander Govaart, die zich ongevraagd in hun leven nestelt? Is Thomas echt voor de beeldschone Rika gevallen? Wat hoopt het stel te vinden op het kerkhof van Montmartre? En de belangrijkste vraag van allemaal: waarom vertelt Thomas zijn bloedstollende verhaal vanuit een cel in de gevangenis?


Het volledige rapport
De bijna pensioengerechtigde duivel schrijft al Paul Jacobs verdiende naam en faam als maker van radio- en televisieprogramma’s waarin humor en taal centraal staat. Na zijn loopbaan bij de Vlaamse openbare omroep schoolde hij zich om tot misdaadauteur.

In 2008 debuteerde hij met De rode badkuip waarin hij filosofe Ellen Rademakers en televisiegezicht Thomas Breens introduceerde. Later dit jaar verschijnt met Dood van een egoïst al het vijfde verhaal rond dit koppeltje. Het droomdagboek van Lavoisier dateert van 2011 en is het vierde deel in de reeks, waarmee hij terug aanknoopt met de thematiek van zijn debuut, want ook deze keer krijgt de kleine geschiedenis een voorname rol toebedeeld.

Het boek is een weergave van de feiten die Thomas Breens, de ik-figuur in het verhaal in de cel deden belanden, zoals hij ze meedeelde aan zijn celgenoot. Het begint allemaal als zijn vriendin Ellen Rademaker op een veiling een oud notitieboekje op de kop heeft getikt. Haar nieuwsgierigheid is meteen gewekt en ze sleurt Thomas mee in haar zoektocht naar zowel de inhoudelijke betekenis als de oorsprong van het schriftje. Al snel merkt ze dat iemand anders ook zijn zinnen gezet heeft op het in handen krijgen van het droomdagboek van Lavoisier. Iemand met minder scrupules dan Ellen en Tom.

Paul Jacobs hoef je niet meer te leren hoe hij met taal moet omspringen. Het is dan ook telkens weer een plezier om in een van zijn boeken te duiken. En een verhaal vertellen kan hij ook als de beste. Hoewel het basisgegeven ditmaal misschien wat te esoterisch en vergezocht is om mij echt te intrigeren, is de auteur er toch weer in geslaagd om rond het gegeven van voorspellende dromen en uitgaande van een degelijk geconstrueerde plot, een aardig verhaal op papier te krijgen. 

En los van het verhaal zorgt de wisselwerking tussen de enthousiaste en voor alles openstaande Ellen en de eerder terughoudende nuchterheid van Thomas telkens weer voor herkenbare situaties die daarenboven somso ok nog eens een glimlach op ’s lezers gelaat toveren.

De inhoud van de Het droomdagboek van Lavoisier is van betere kwaliteit dan de titel zelf doet vermoeden, want Paul Jacobs blijft zelfs na vier boeken, nog altijd zorgen voor een frisse wind in het Vlaamse landschap van het spannende boek. Hij schrijft geen meesterwerken, maar meer dan aardige tussendoortjes.


Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG

07-03-13

ANDRIESSE Gauke - Nu ik er niet meer ben

 

agnienmb.jpg

De openingszin:
Een paar minuten na achten kwam er een man uit een van de hoge kantoorgebouwen.

De korte inhoud
De gerenommeerde Britse klimaatwetenschapper Daniel Tredgold verdwijnt spoorloos, vlak voordat hij een belangrijk rapport zou presenteren op een congres. Zijn vermogende vriend Kalman Teller doet opnieuw een beroep op de Amsterdamse privédetective Jager Havix. Aan de andere kant van de oceaan geeft een Texaanse oliebaron eveneens de opdracht om Tredgold te vinden.

Havix denkt Tredgold vrij snel op het spoor te zijn gekomen, totdat de vrouw die hem naar de klimaatwetenschapper zou kunnen leiden op brute wijze wordt vermoord. Vanaf dat moment moet Havix er alles aan doen om de mensen die Daniel Tredgold voor altijd het zwijgen willen opleggen voor te zijn.


Het volledige rapport
De Nederlandse vijftiger Gauke Andriesse heeft een master in de economie en werkt al een aantal jaren voor de ontwikkelingsorganisatie CORDAID, waar hij zich bezig houdt met het beheer van microkredieten die aan ondernemers in de derde wereld verstrekt werden en worden.

“Never change a winning team”, moet de auteur gedacht hebben nadat hij in 2011 met De handen van Kalman Teller de Gouden Strop in ontvangst mocht nemen. Zo is Nu ik er niet meer ben niet alleen het vijfde deel in de reeks met privédetective Jager Havix, maar eveneens het tweede boek waarin de mysterieuze Kalman Teller een sleutelrol krijgt toebedeeld.

Jager Havix wordt door Kalman Teller gevraagd zijn Engelse vriend Daniel Tredgold op te sporen. Van deze gerenommeerde klimaatwetenschapper ontbreekt al een paar weken ieder spoor, terwijl hij op korte termijn verwacht wordt om een belangrijke lezing te geven in Washington D.C. 
Als Jager Havix  vaststelt dat een vrouw die hem wellicht naar de academicus zou kunnen leiden kort na hun eerste kennismaking op gewelddadige wijze om het leven kwam, kan hij niet anders dan besluiten dat hij niet de enige is die Daniel Tredgold zo snel mogelijk wil lokaliseren. De zoektocht ontaardt in een race tegen de klok en de grove middelen worden niet geschuwd… 

Gauke Andriesse hanteert een gezapig aandoende en zeer beschrijvende stijl om het verhaal te vertellen in de eerste persoon enkelvoud vanuit het perspectief van het hoofdpersonage. Hierdoor ontstaat de perceptie dat het boek dichter aanleunt bij de romans dan bij de thrillers.

Dat mag ook blijken uit het feit dat de spanning door het verhaal heen maar een paar keer zindert en de auteur blijkbaar het merendeel van zijn energie aanwendde om een mooi verhaal op papier te zetten. Iets waarin hij trouwens met brio geslaagd is. Het mooiste gegeven is misschien wel dat de lezer de andere kant van Kalman Tellers gave mag aanschouwen, waardoor De handen van Kalman Teller en dit werk zich tot elkaar verhouden als yin tot yang: een echte twee-eenheid van tegengestelden.

Nu ik er niet meer ben wil een groots opgezette economische ecothriller zijn, maar er is meer nodig dan het hanteren van een ellenlange lijst van organisaties die zich de natuur- en milieuproblematiek aantrekken om dat te bereiken. Het feit dat het boek meer bedrijfsnamen telt dan personages is absoluut niet voldoende om te verhullen dat de plot maar een mager beestje is en dat Michael Crichtons Staat van angst nog altijd geldt als de maatstaf in dit subgenre. 

Zij die konden genieten van De handen van Kalman Teller zullen ongetwijfeld ook veel plezier beleven aan Nu ik er niet meer ben. Maar dat enthousiasme zal wellicht niet gedeeld worden door de doorsnee liefhebber van het spannende boek, die toch wel een ingewikkelder plot en een pak meer spanning verwacht.

Het definitieve verdict: 5/10 

EOB.JPG


02-03-13

KEPLER Lars - Hypnose

 

klh.jpg

De openingszin:
Erik Maria Bark wordt door de rinkelende telefoon abrupt opgeschrikt uit zijn droom.

De korte inhoud
Tien jaar geleden heeft Erik Maria Bark gezworen nooit meer iemand onder hypnose te brengen. Maar als inspecteur Joona Linna hem om hulp vraagt bij een moordzaak waarbij levens van twee jonge mensen op het spel staan, heeft Erik geen andere keuze. Hij brengt een zwaargewonde getuige onder hypnose. Al snel wordt duidelijk dat Erik de prijs moet betalen voor zijn verbroken belofte. Hij wordt getroffen door een serie gewelddadige en onverklaarbare gebeurtenissen. Gebeurtenissen die ook zijn gezin meesleuren in een vreselijke nachtmerrie.


Het volledige rapport
In de nasleep van het monstersucces van Stieg Larssons trilogie, werd een hele resem aan Scandinavische auteurs gecontracteerd en vertaald, die allen ondertussen een trilogie op de markt brachten. De bekendste namen in deze groep zijn de Zweedse auteurs Jens Lapidus en Lars Kepler. Deze laatste is het pseudoniem van het echtpaar Alexandra Coelho en Alexander Ahndoril, die elk ook al romans publiceerden onder hun eigen naam.

Twee jaar geleden las ik Contract, het tweede boek waarin rechercheur Joona Linna de hoofdrol toebedeeld kreeg. Hoewel het een zeer goed werk was, bleef de protagonist een totale vreemde voor mij, wat me nieuwsgierig maakte naar zijn pedigree. Toen al nam ik mij voor om ooit Hypnose, het eerste deel, ter hand te nemen en de recente verfilming van dit boek, onder de titel Hypnosis, is een ideale aanleiding om die belofte in te lossen.

Maar wat betreft de uitdieping van het hoofdpersonage blijf ik nog altijd op mijn honger zitten, want ook in dit boek wordt daar geen werk van gemaakt en blijft de betweterige Joona ‘Wat heb ik je gezegd!’ Linna veroordeeld tot de bordkartonnen status. Meer werk wordt er gemaakt van Erik Bark, de spilfiguur van Hypnose. Deze trauma-arts deed jarenlang praktijkgericht onderzoek naar medische hypnose, maar tien jaar geleden zwoer hij die tak van de psychologie af. Nu vraagt Joona Linna hem om een zwaar gewonde overlevende van een slachting onder hypnose te brengen, in de hoop de dader te kunnen identificeren. Nadat Erik Bark schoorvoetend akkoord gaat, lijken hij en zijn gezin zich plots in het oog van een levensbedreigende storm van geweld te bevinden, waardoor Joona Linna genoodzaakt is zijn tijd over twee zaken te verdelen.

In een tijdskader van drie decemberweken, met een epiloog op kerstavond, zet Lars Kepler een relatief groots opgezet verhaal neer met twee grote verhaallijnen die lange tijd fungeren als elkaars bliksemafleider, maar die jammer genoeg nooit mooi in elkaar vloeien. Wel passen beide draden in de thematiek van het boek die de relatie tussen moeder en kind behandelt en deze onder andere bekijkt vanuit een paar beschadigde personages.

Plotgewijs zit Hypnose goed in elkaar. De meer dan vijfhonderd bladzijden beiden meer dan genoeg ruimte voor dwaalsporen en onverwachte wendingen waarvan men zich afvraagt hoe een auteur er in godsnaam opkomt.. Maar anderzijds zijn er ook een aantal plotwendingen die met de grote trom op voorhand aangekondigd worden, waardoor het effect ervan verloren totaal verloren gaat. En eveneens wordt de cruciale tip die naar de ontknoping vol actie leidt, op een nogal ongeloofwaardige wijze aangegeven.

Hypnose is een degelijke policier, die garant staat voor ettelijke uurtjes leesplezier, maar je de wereld niet zal kunnen doen vergeten. Gewoon goed dus.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


12:40 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kepler_lars, vertaald, zweden, 7, policier, drama, medisch, whodunit, serie |  Facebook |

07-02-13

NESBO Jo - De kakkerlak

 

njdk.jpg

 

De openingszin:
Het licht sprong op groen en het gebrul van de auto’s, de motorfietsen en de tuktuks zwol aan tot Dim de ruiten van Robertson Department Store zag trillen.

De korte inhoud
In de kamer van een obscuur motel in Bangkok wordt het lijk van de Noorse ambassadeur gevonden. Harry Hole wordt naar Thailand gestuurd om in samenwerking met zijn Thais-Amerikaanse collega Liz Crumley de zaak zo discreet mogelijk op te lossen. Maar naarmate het onderzoek vordert, wordt hen langzaam duidelijk dat het om meer dan alleen een moord gaat. Ook lijkt het erop dat een aantal mensen in Noorwegen er belang bij had om hem naar Thailand te sturen. Harry is echter vastbesloten om het ongedierte dat het daglicht niet kan verdragen te ontmaskeren.



Het volledige rapport
“Jo Nesbo is een waardige opvolger van Henning Mankell en Stieg Larsson”, staar er te lezen op de cover. Maar de Noor Jo Nesbo publiceerde zijn debuut De vleermuisman al zeven jaar voor er sprake was van de schrijver Stieg Larsson en hoewel hij twaalf jaar jonger is dan de Scandinavische referentie Henning Mankell, moeten ze toch eerder als tijdgenoten beschouwd worden dan als voorganger en opvolger. Wel is het zo dat het internationale succes in het Engelse taalgebied voor de Noor pas de laatste jaren het hoogtepunt bereikt heeft. 

Daar waar De vleermuisman het gedroomde debuut was – het werd onder andere in 1998 bekroond met de Glazen Sleutel, de prijs voor het beste Scandinavische spannende boek – bleef De kakkerlak, het tweede boek met rechercheur Harry Hole in de hoofdrol, verweest achter zonder ook maar een enkele nominatie. Onder andere daardoor hebben we tot het najaar van 2012 moeten wachten op de eerste Nederlandse editie, die er gekomen is onder invloed van het eerder vernoemde internationale succes. 

In Vleermuisman wordt Harry Hole naar Bangkok gestuurd om de verdachte omstandigheden rond de dood van de Noorse ambassadeur te onderzoeken. Terwijl de Noorse regering er alles aan doet om de zaak met zo weinig mogelijk deining af te handelen, lijkt Harry aan de andere kant van de wereld een zaak in handen te hebben die diezelfde regering in een slecht daglicht zou kunnen zetten. Verbeten probeert hij de kakkerlak die zich schuilhoudt onder de onderste steen te ontmaskeren; eentje die veel gevaarlijker is dan de beestjes die zich in zijn hotelkamer verschuilen.

Enerzijds is het te begrijpen, want eigenlijk deelt De kakkerlak zijn basisgegeven met Vleermuisman: drop een vreemdeling in een grote stad van een exotisch land en beschrijf zijn indrukken. Sydney werd ingeruild voor Bangkok, maar voor de rest hebben we het allemaal al eens gelezen. Anderzijds is het dan weer moeilijk te geloven, want het verhaal is best de moeite waard en wordt zeer onderhoudend verteld waarbij de auteur zich bij momenten bedient van ontroerend mooie taal en op tijd en stond een voor een knipoog zorgt.

Het hoofdpersonage dat Jo Nesbo creëerde is een bizarre figuur: een alcoholicus die niet alleen te kampen heeft met een professionele burn-out, maar ook zijn privéleven totaal uitgeblust ondergaat. Groot is dan ook de verwondering dat deze “oude” man amper de kaap van de drie decennia heeft overschreden, wat meteen een hoop medelijden losweekt. Maar zijn rechtvaardigheidsgevoel is zo groot dat het aan naïviteit gaat grenzen. Kortom een interessante figuur met meerdere dimensies.

De couleur locale van Bangkok samen met de cultuurschok die Harry Hole ondervindt is een tweede sterke punt van dit werk. Het moge duidelijk zijn dat Jo Nesbo de twee maanden die hij in deze wereldstad verbleef goed gebruikt heeft om een ander uit de eerste hand te kunnen vertellen.

En ten slotte is er de plot van De kakkerlak, die op een dikke ui lijkt, en waarvan naarmate het boek vordert laagje voor laagje afgepeld wordt om uiteindelijk tot een oplossing te komen die niet alleen spectaculair beschreven wordt , maar ook nog zeer aanvaardbaar gebracht wordt. 

De kakkerlak is nog geen meesterwerk, maar het potentieel van Jo Nesbo en zijn hoofdpersonage springen al in het oog. Het is dan ook amper te begrijpen dat Vlaanderen en Nederland bijna vijftien jaar hebben moeten wachten om hiervan te kunnen genieten.

Het definitieve verdict: 7/10


EOB.JPG


20:48 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nesbo_jo, vertaald, noorwegen, 7, policier, whodunit, serie |  Facebook |

02-02-13

FRANKE Tess - De beproeving

 

ftdb.jpg

 

De openingszin:
Notohadinegoro!

De korte inhoud
Verdedig je de man die terechtstaat voor de moord op je geliefde? En hoe dan? Wat doe je als je betrokken raakt bij een ontvoering die het land op zijn kop zet? Femke Wolzak belandt in situaties die het uiterste van haar vragen – zowel privé als zakelijk. Ze moet zwenken, haar rug rechthouden, haar rol als advocate afbakenen, in het reine komen met haar geweten – en tegelijkertijd de belangen van haar cliënten in het oog houden. Een ware beproeving.



Het volledige rapport
De biografie stelt dat Tess Franke het pseudoniem is van een juriste die met haar familie naar Florida uitweek en daar begon met schrijven. Twee jaar geleden echter bleek dat het de Nederlandse letterkundige en NRC-recensent Gert Jan de Vries was die zich achter deze pennennaam verschool.

De beproeving, dat dateert uit 2008, is het tweede deel van de tot op heden vijf boeken tellende serie over de Amsterdamse advocate Femke Wolzak. Het verhaal pakt de draad op waar het eerste boek stopte, als Femke in de rechtszaal de vermoedelijke moordenaar van de ontknopingsscène in De inwijding verdedigt. Daarnaast wordt ze door de weduwe van een collega onder druk gezet om haar op simpel verzoek juridisch bij te staan in ruil voor een partnerschap in het advocatenbureau. Een overeenkomst waarvan Femke snel spijt krijgt als blijkt dat de weduwe lid is van een godsdienstig gezelschap dat in drie landen poogt de oudste zoon van de Amerikaanse ambassadeur ter plaatse te ontvoeren.

Tess Franke vertelt het verhaal op aangename wijze en gebruik makende van de eerste persoon enkelvoud, wat garant staat voor een ontspannende leeservaring. De beproeving, dat het vooral moet hebben van zijn vaart, is dus uitermate geschikt is om ter hand te nemen op vakantie. Deze lichtvoetigheid maakt het wel zeer verwonderlijk dat het boek werd uitgegeven door De Geus, dat toch bekend staat voor met meer serieuze werk.

Toch roept het verhaal, dat een periode van bijna twee weken beslaat, al snel geërgerde blikken van ongeloof op, want de het hoofdpersonage permitteert zich wel erg veel, deze keer: Naast het feit dat iemand wellicht nooit de potentiële moordenaar van zijn verloofde zal verdedigen, stoort vooral de wijze waarop Femke Wolzak het tijdsgebruik van de rechtbank manipuleert alsmede het sprekende gemak waarmee ze de het klungelende openbaar ministerie inmaakt. Hierdoor komt de topaanklager van dat openbaar ministerie wel in een erg lullig daglicht te staan, wat funest is voor de geloofwaardigheid.

De uitwerking van de personages is minimaal, maar de auteur heeft zich zeker geamuseerd met de naamgeving ervan, want de veel van de familienamen lijken afkomstig te zijn van Nederlandse auteurs van spannende boeken.

De beproeving is een te extravagant verhaal dat weliswaar geen nog geen beproeving was om te lezen, maar dat blijft hangen in middelmatigheid en zich nestelt tussen de toffe tussendoortjes. Gelukkig herpakt de auteur zich met het volgende boek in de reeks, De bezieling, dat bij Anthos gepubliceerd werd, waar de dit soort boeken, mijns inziens, beter thuis hoort.

Het definitieve verdict: 5/10

EOB.JPG


29-01-13

ROSLUND & HELLSTROM - Vaderwraak

 

rhv.jpg

 

De openingszin:
Hij had het niet moeten doen.

De korte inhoud
De vader van een meisje dat het slachtoffer is geworden van een zojuist ontsnapte kindermoordenaar, neemt het recht in eigen handen uit onvrede over het traag verlopende politieonderzoek. Zo voorkomt hij dat de moordenaar opnieuw zal toeslaan. De reacties met betrekking tot het handelen van de vader brengen het hele land in beroering.


Het volledige rapport
Dit Zweedse schrijversduo leerde elkaar kennen toen journalist Anders Roslund een televisiereportage maakte over organisatie van ex-gedetineerde Borge Hellstrom, die gevangenen na hun invrijheidstelling weer helpt inburgeren in de maatschappij. De sociale en maatschappelijke betrokkenheid van deze twee heren is ook prominent aanwezig in hun boeken waarin de norse en eigengereide rechercheur Ewert Grens de hoofdrol speelt.

Na het monstersucces dat hen in 2010 te beurt viel met Drie seconden, was het angstaanjagend stil rond dit duo. Maar eind 2012 lag hun zesde hersenspinsel, getiteld Twee soldaten toch in de winkelrekken. Ik heb ondertussen mijn handen kunnen leggen het het boek waarmee het in 2004 allemaal begon: Vaderwraak.

Hierin draait alles rond de, uit de gevangenis ontsnapte, pedofiel Bernt Lund en Fredrik Steffansson, de vader van een van Bernts slachtoffers. Omdat de ontsnapte crimineel in zijn ogen niet snel genoeg weer ingerekend wordt, besluit Fredrik het recht in eigen handen te nemen. Zijn actie lokt verschillende reacties uit en zadelt de maatschappij op met een aantal dilemma’s.

In Vaderwraak wordt op zeer realistische wijze het gedrag en het denken van een pedofiel uiteengezet. Dit resulteert in een onverbloemd en pakkend verhaal.

Los van het feit dat het spannende aspect van het boek best goed is, wordt het toch overschaduwd door de vraag wat de aanwezigheid van een pedofiel doet met een mens. Meer bepaald met mensen die al dan niet rechtstreeks betrokken zijn bij het gegeven. Al snel blijkt dat de natuurkundige wet van actie en reactie ook hier geldt en dat de rechteloosheid en heksenjachten niet veraf zijn, als men even de waakzaamheid laat verslappen.

Het verschil tussen het recht in theorie en in de praktijk; tussen de letter en de geest van de wet, levert een zeer gedegen uitgewerkt en genuanceerd verhaal op dat de lezer aan het denken zet. Dat laatste alleen al maakt Vaderwraak meer dan de moeite waard in deze tijden waarin spannende boeken veelal het hersenloze amusement niet meer ontstijgen.

Met Vaderwraak leverden Roslund en Hellstrom een visitekaartje om U tegen te zeggen en dat de lezer zeer nieuwsgierig maakt naar meer. Kortom, een aanrader.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


21-01-13

GERRITSEN Tess - De laatste sterft

 

gtdls.jpg

 

De eerste zin:
Op de avond dat de dertienjarige Claire Ward had moeten sterven, stond ze op de vensterbank van haar slaapkamer in Ithica te weifelen of ze de sprong zou wagen.

De korte inhoud
De levens van drie kinderen raken door extreem gruwelijke gebeurtenissen met elkaar verweven: eerst worden hun families vermoord, daarna hun pleeggezinnen. Ze blijven als enige overlevenden over.
De kinderen worden in veiligheid gebracht op de streng beveiligde kostschool Evensong, een internaat voor zwaar getraumatiseerde kinderen dat is opgericht door leden van de Mefisto Club. Maura Isles vertrouwt de gang van zaken op de school niet en wil dat de zestienjarige Julian ‘Rat’ Perkins, die ze kent van een eerdere zaak en ook op Evensong verblijft, een ander onderkomen zoekt.
Rechercheur Jane Rizzoli en Maura storten zich op het onderzoek naar de moorden op de families en zetten hun eigen levens op het spel om de kinderen te beschermen. Kunnen ze het gevaar op tijd afwenden?


Het volledige rapport
De schrijfster waarvan haar ouders China verruilden voor het beloofde land dat de Verenigde Staten van Amerika zijn, is ondertussen wereldberoemd. Is het niet door haar boeken over rechercheur Jane Rizzoli en schouwarts Maura Isles, dan wel door de televisieserie met dezelfde hoofdpersonages, die al aan het derde seizoen toe is.

De laatste sterft is al het tiende deel in de serie met de twee eerder genoemde hoofdpersonages, waarin deze keer zowel Rat - die geïntroduceerd werd in Sneeuwval – als Anthony Sansone van de Mefisto Club, eveneens aanwezig zijn.
Het verhaal begint als drie kinderen op totaal verschillende plaatsen op korte tijd aan de dood ontsnappen. Hun pleegouders hebben echter niet zoveel geluk en laten, net als de ouders van de kinderen twee jaar eerder, het leven. Een van de moorden vond plaats in Boston, waardoor Jane Rizzoli betrokken raakt bij het onderzoek.
De Mefistoclub brengt de kinderen onder in hun internaat Evensong, waar Maura Isles net op bezoek is bij Julian ‘Rat’ Perkins. Maar het veiligheidsgevoel is al snel ver te zoeken als allerhande vreemde zaken vastgesteld worden op het nochtans goed beveiligde domein van de kostschool. Is er iemand bezig een derde poging te wagen om de ontheemde kinderen het leven te ontnemen? Maura en Jane staan voor een raadsel…

Een boek van Tess Gerritsen is, door de haar aangename vertelstijl altijd een plezier om te lezen. Maar in haar nobel streven om haar verhalen zo origineel mogelijk te houden is de plot van De laatste sterft wel erg vergezocht. De auteur moet zich als een volleerd yogi in allerlei bochten wringen om Rat en de Mefisto club te integreren in het verhaal. Misschien zelfs wel een bocht teveel, want de lezer kan aanvoelen dat deze keer het boek net iets minder vloeiend op het papier terecht kwam dan we van deze Amerikaanse gewoon zijn en zelfs verwachten.
Ofwel ligt het gewoon aan mijzelf, want ik was nooit een grote fan van de onverstoorbare Anthony Sansone en zijn club, die overal het kwaad met hoofdletter K in ziet.

Evensong, de belangrijkste locatie, lijkt ook uit te deinen en begint in de verbeelding van de lezer steeds meer en meer de Amerikaanse evenknie te worden van Harry Potters Zweinstein. Niet alleen het gebouw zelf trouwens, maar ook het hele entourage van docenten en leerlingen, die bijvoorbeeld lessen boogschieten voorgeschoteld krijgen.

Het lijkt stilaan bergafwaarts te gaan met Tess Gerritsen. Van Het stille meisje schreef ik al dat het niet haar beste werk was en De laatste sterft staat daar nog een trapje onder. Hoewel het zeker nog te vroeg is om te verklaren dat ze de plank heeft misgeslagen, is de auteur stilaan bezig te verhuizen uit het vakje “zeer goed” om permanent in te trekken bij de gewoon goede boeken.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


21:22 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gerritsen_tess, vertaald, usa, 6, familiedrama, policier, whodunit, serie |  Facebook |

26-12-12

HAYDER Mo - Huid

 

hmh.jpg

De eerste zin:
De huid is een orgaan.

De korte inhoud
Als op een warme ochtend in mei het lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden bij een verlaten spoorweg net buiten Bristol, wijst alles op zelfmoord. Maar rechercheur Jack Caffery twijfelt. Hij verdenkt iemand anders, een rover die zich voortdurend verbergt, ongezien huizen insluipt en hem dicht op de huid zit. Caffery is voor het eerst sinds lange tijd bang.
Hij krijgt hulp van politieduiker Flea Marley. Zij begint zich af te vragen of hun relatie niet meer is dan puur professioneel. Dan ontdekt zij iets in haar persoonlijke leven wat alles verandert. En deze keer kan niemand haar helpen, zelfs Caffery niet…



Het volledige rapport
De Britse Mo Hayder is met haar bibliografie van acht titels al een vaste waarde geworden in de wereld van het spannende boek. Maar omdat ze er maar niet in lijkt te slagen om werken van een constant degelijk niveau af te leveren, mist ze toch de aansluiting met echt grote namen, die iedereen in huis wil hebben. Naar eigen zeggen is ze een liefhebster van open eindes en verhalen waarin niet alles uitgespeld is. En dat zullen we geweten hebben …

Huid, dat al enkele jaren oud is, is haar zesde boek en het vierde met Jack Caffery in de hoofdrol. Daarnaast is het tweede boek waarin duikster Phoebe ‘Flea’ Marley ten tonele wordt gevoerd en het is eveneens deel twee in de “Walking man” subserie.

Huid kan niet anders dan beschouwd worden als een overgangsboek, want het borduurt verder op twee verhaallijnen die al in Ritueel geopend werden, maar geen van beide wordt in dit boek afgesloten. Daarnaast worden er nog eens twee nieuwe verhaallijnen aangesneden, waarvan eentje – dat betrekking heeft op de titel - zich lijkt te beperken tot dit verhaal, maar zelf dat wordt niet proper afgewerkt, zodat de lezer achterblijft met vraagtekens omtrent de motieven van de dader. Het moge duidelijke zijn: de auteur snijdt teveel onderwerpen aan, waardoor er niet genoeg bladzijden overblijven om ze allemaal tot tevredenheid uit te werken. Het is te hopen dat in Diep, het volgende deel in de serie, één en ander rechtgezet wordt. Maar Huid lijkt nog het meest op een boek waarvan de eerste en de laatste hoofdstukken zijn verwijderd. En dat is een ramp voor de toevallige koper, die dit boek zou uitkiezen om eens kennis te maken met de vertelselen van deze blonde Britse.

Toch is het niet allemaal kommer kwel, want bij momenten bewijst Mo Hayder dat ze wel degelijk een verhaal kan vertellen, maar dit een hel boek lang volhouden zit er deze keer niet in: ze heeft briljante ideeën, maar laat het meermaals afweten in de uitwerking.

Het sterke punt bij uitstek zijn de personages die Mo Hayder uit haar pen laat vloeien. Dat rechercheur Caffery getormenteerd is en eigenzinnig handelt, weten de volgers van deze boeken al wel, maar deze keer krijgt ook Flea haar portie schuldgevoel over zich heen. En in een poging een en ander recht te zetten, toont ze zich echt menselijk, waardoor ze haar eigenbelang laat primeren. Of hoe elk van ons maar een dun laagje beschaving hoeft weg te wassen om te veranderen in een egoïst, waarvoor alleen overleven telt. Het spelen met deze grenzen, en het beschrijven van de overschrijding ervan, beheerst de auteur tot in de details

Een Mo Hayder ter hand nemen heeft wat met gokken: zal het boek deze keer goed zijn? Of niet? Wat betreft Huid is het dus net niet. Want het boek is noch mossel noch vis en eindigt ontgoochelend, waardoor de lezer ontevreden en onvoldaan achterblijft en de geïnvesteerde leestijd als verloren beschouwd in plaats van welbesteed. Na Duivelseiland slaat de auteur met Huid de plank weer mis, wat mij achterlaat met een dilemma: ik zou snel Diep ter hand moeten nemen omdat de verhaallijnen nu nog fris in het geheugen zitten, maar Huid geeft me absoluut niet de zin om dat te doen.

Het definitieve verdict: 4/10

EOB.JPG


23-12-12

MANKELL Henning - De gekwelde man

 

mhdgm.jpg

 

De eerste zin:
Het verhaal begint met een plotselinge woede-uitbarsting.

De korte inhoud
Hakan von Enke, een gepensioneerde marineofficier, verdwijnt tijdens zijn ochtendwandeling in een bos nabij Stockholm. Voor Kurt Wallander wordt dit een hoogstpersoonlijke kwestie aangezien Von Enke de schoonvader is van zijn dochter Linda. Terwijl Wallander zich het hoofd breekt over de toedracht, beseft hij dat hij een gigantisch geheim op het spoot is dat betrekking heeft op de volledige Zweedse naoorlogse geschiedenis. Dan verschijnt er in zijn persoonlijke leven een nog veel donkerder wolk aan de horizon.



Het volledige rapport
De Zweed Henning Mankell mag beschouwd worden als de vlinder wiens vleugelslag aan de basis ligt van de tsunami van Scandinavische spannende boeken die ons taalgebied, en bij uitbreiding de ganse wereld, momenteel overspoelt. Natuurlijk was er eerst het eitje en de larve in de persoon van het duo Sjöwall en Wahlöo, die tussen 1965 en 1974 de wereld al een eerste keer liet en kennismaken met de Zweedse literatuur, maar na die tien trend definiërende boeken was er bijna twintig jaar niets.

Tot Henning Mankell de pen ter hand nam en in 1991 Moordenaar zonder gezicht op de wereld losliet. Dit spannend debuut was het eerste deel van een serie rond de sombere rechercheur Kurt Wallander uit het stadje Ystad in de Zuid-Zweedse provincie Skane. Acht boeken lang konden thrillerliefhebbers zich wentelen in de prachtig gecomponeerde avonturen van dit complexe personage. Tot de auteur in 1999 aankondigde dat deel negen, een bundel kortverhalen onder de titel De Jonge Wallander het –in mijn ogen teleurstellende en onwaardige - orgelpunt van deze reeks zou betekenen. Gelukkig herzag Henning Mankell zijn mening en kreeg deze kwalitatief zeer hoogstaande serie weer eens 10 jaar later een nieuw einde in de vorm van De gekwelde man.


Hierin keert de Hakan von Enke niet meer terug van zijn dagelijkse ochtendwandeling in de bossen rond Stockholm. De man, marineofficier op rust, blijkt spoorloos te zijn verdwenen. Hakan is de vader van de vriend van Linda Wallander, waarmee zij een dochter heeft. Linda vraagt dan ook meteen aan haar vader om op zoek te gaan naar schoonvader. Kurts zoektocht brengt niet alleen familiegeheimen aan het licht, maar hij vindt verontrustende sporen die hun oorsprong vonden in de koude oorlog, waar Zweden als neutraal land een stootkussen vormde tussen het Warschaupact en de NAVO. Daarnaast wordt Wallander tijdens zijn speurtocht herhaaldelijk geconfronteerd met zijn eigen aftakeling…

Wat meteen opvalt, is de stijlbreuk wat de cover betreft. Daar waar de overige negen Wallanders verpakt waren in detailopnamen van schilderijen, prijkt er deze keer een foto - van misschien wel een gekwelde man - op de cover, die weliswaar nauwer aansluit bij de omslagfoto’s van zijn recenter werk.

Gelukkig blijkt de inhoud onveranderd. De gekwelde man is zalige literatuur om je als lezer in te wentelen en je te laten meeslepen door zowel de speurtocht naar de verdwenen man als door wat er allemaal in het hoofd van het hoofdpersonage omgaat. Deze dualiteit maakt dat de auteur moeiteloos een huiszoeking kan uitspinnen over acht bladzijden, zonder de aandacht van de lezer onderweg te verliezen.


De thematiek van de Zweedse positie in de koude oorlog, is misschien wat achterhaald. De auteur komt naar buiten met een gedurfde stelling, die in zijn thuisland en andere neutrale staten misschien controversieel is, maar waar wij, als leden van de NAVO, niet echt van wakker liggen. Het schokeffect blijft dan ook uit, wat ook tot gevolg heeft dat het plot nogal vergezocht lijkt.

De gekwelde man, winnaar van de Crimezone publieksprijs 2010, is een boek voor de meerwaardezoeker, waarin melancholie de plak zwaait en Henning Mankell zijn uitmuntende vertelstijl nog maar eens tentoon spreid, wat resulteert in een hoog realiteitsgehalte. Met dit boek komt er alsnog een waardig einde aan deze fantastische reeks.

Het definitieve verdict:7/10

EOB.JPG


05-11-12

GERRITSEN Tess - Hartslag

 

gth.jpg

 

De eerste zin:
Hij was klein voor zijn leeftijd, kleiner dan de andere jongens die in de tunnel in Arbats-Kaya bedelden, maar ondanks het feit dat hij pas elf was, had hij alles al meegemaakt.

De korte inhoud
Dokter Abby DiMatteo is er trots op dat ze als eerste vrouw mag samenwerken met het beroemde transplantatieteam van het Bayside-ziekenhuis in Boston. Maar wanneer ze een donorhart aan een stervende, niet verzekerde jongen toewijst, in plaats van aan de rijke privé-patiënte Nina Voss, komt Abby’s carrière ernstig in gevaar.

Maar plotseling komt er een nieuw hart vrij voor Nina Voss, en begint Abby te twijfelen aan de herkomst van het orgaan. Als ze vervalste medische dossiers ontdekt, snoert de woedende ziekenhuisdirectie haar de mond. Niets kan haar echter voorbereiden op het ultieme verraad onder de felle lampen van de operatiekamer…



Het volledige rapport
Tess Gerritsen handhaaft zich al jaar en dag in de kopgroep van de populairste thrillerauteurs. Al die tijd is haar gelukt waar zowat alle anderen niet in slagen: boek na boek een vrijwel constant niveau handhaven, waarmee ze de uitzondering blijft op mijn persoonlijk cliché dat elke auteur wel een titel in zijn of haar bibliografie heeft zitten die de plank totaal mis sloeg.

Maar zelfs succesvolle schrijvers zijn ooit begonnen met een eerste spannend boek. Dat was Hartslag dik vijftien jaar geleden voor deze Amerikaanse. Ondertussen is het algemeen geweten dat Tess Gerritsen het schrijversvak leerde door tussen 1987 en 1995 negen romantische boeken te publiceren met een spannende inslag. Maar Hartslag, uit 1996 en recentelijk weer verkrijgbaar als duoboek samen met Diagnose besmet, is haar eerste spannende boek pur sang. Met haar achtergrond als arts moge het geen verrassing zijn dat het een rasechte medische thriller geworden is, die niet zou misstaan op het palmares van bijvoorbeeld Robin Cook.

Hartslag is een typisch voorbeeld van een één-tegen-allen verhaal waarin iedereen zich keert tegen een persoon. Het lijdend voorwerp is ditmaal de beloftevolle assistent-chirurg Abigail DiMatteo, wiens carrière al geslaagd lijkt vooraleer ze goed en wel is begonnen. Tot ze, tegen de wil van de hartspecialisten in, een donorhart inplant bij een kansarme jongen, in plaats van bij de vrouw van een grote mijnheer uit het Bostonse beau monde. Als er dan uit het niets een nieuw donorhart beschikbaar komt, ruikt Abby onraad en trekt ze op onderzoek uit, waardoor haar mentor, leraars en collega’s opeens haar tegenstanders worden en zij hun scalpels slijpen om haar proberen letterlijk en figuurlijk het zwijgen op te leggen. Het gaat hard tegen hard; of beter hard tegen hart.

Tess Gerritsen levert een geloofwaardig verhaal af met veel vaart en meer dan voldoende actie om de lezer een aangename en spannende leeservaring te bezorgen. Het eenvoudige taalgebruik voegt nog een dimensie toe aan de snelheid waarmee het verhaal zich ontwikkelt.

De personages zijn realistische genoeg en mogen figureren in een geloofwaardige plot dat uit twee grote verhaallijnen bestaat, die tegen het eind professioneel samengevoegd worden, met een leuke ontknoping als orgelpunt.

Voor een eersteling is Hartslag een bijzonder volwassen boek geworden, waarin de potentie niet enkel aanwezig is, maar al ten volle wordt aangewend. Het verhaal blijft ook na vijftien jaar verrassend actueel, vertoont geen verschijnselen van ouderdom en is nu nog altijd een aanrader voor iedereen die Tess Gerritsen niet van bij het begin volgde en voor alle liefhebbers van de medische thriller.

Het definitieve verdict: 8/10 

EOB.JPG


01-11-12

BOERSMA Marelle - Complex

 

bmc.jpg

 

De eerste zin:
Nog een laatste rondje, nam ze zich voor, dan was het wel weer genoeg voor vandaag.

De korte inhoud
Journaliste Fenna vertrekt naar India, waar ze samen met fotograaf Ben een reportage gaat maken over een Nederlandse onderzoeker. Die is bezig met de ontwikkeling van een revolutionair medicijn op het gebied van de wondheling. Maar als ze erachter komt dat arme Indiase sloebers misbruikt worden ten behoeve van dit medische onderzoek, verandert de eerst gastvrije onderzoeker in een angstaanjagende persoonlijkheid… Wat is de prijs die ze moeten betalen voor hun nieuwsgierigheid?

Marjet, de hartsvriendin van Fenna, is l sinds haar jeugd ontevreden over haar uiterlijk. Als ze wordt geselecteerd voor een nieuw make-over programma, lijkt een droom uit te komen. Voor het oog van heel televisiekijkend Nederland zal zij, in het programma Bodymorfose, van een lelijk eendje veranderen in een mooie zwaan.
Maar als de eerste kandidaten ziek worden, en enkelen zelfs overlijden, vreest Fenna voor het leven van haar vriendin. Marjet heeft echter maar één ding voor ogen: een cosmetische operatie. Fenna ziet zich geplaatst voor een dilemma: moet ze Marjet steunen om die liefste wens ui te laten komen? Of juist waarschuwen voor de privé-kliniek, waar met levens gespeeld lijkt te worden?


Het volledige rapport
Onder invloed van het succes van de literaire thriller lijkt het of bij onze noorderburen zowat elke blondine aan het schrijven is geslagen en wordt uitgegeven. Tussen die vrouwen bevindt zich ook Marelle Boersma, die in 2005 debuteerde met Nephilia’s netwerk. Twee boeken en evenveel jaar later volgde Complex, waarin ze de journaliste Fenna Faassen introduceerde die ook nog in een aantal van haar meer recente boeken zou terugkeren. Anno 2012 behoort ze al tot de gevestigde waarden, want begin volgend jaar verschijnt haar zevende boek met als titel Moederziel.

Zoals de achterflap al aangeeft valt Complex uiteen in twee grote stukken. Het gevoel dat twee aparte verhalen losjes met elkaar verbonden werden tot een enkel boek zal de lezer bijna tot op het eind door het hoofd blijven spoken. Enerzijds is er de verhaallijn in India, waar Fenna en haar fotograaf een reportage maken over een Nederlander die een hospitaal leidt dat gratis zorgverlening biedt aan de armen. Maar dit is slechts een manier om een quasi onuitputtelijke bron van onwetende en monddode proefpersonen aan te boren om Complex, een revolutionair wondhelend medicijn, te testen en verbeteren, zonder aan de strikte reglementering van Europa te moeten voldoen. Anderzijds is er Fenna’s vriendin Marjet, die besluit haar lichamelijke complexen te bestrijden met plastische chirurgie. Wanneer ze uitverkoren wordt als hoofdpersonage in een reality show op televisie, is het hek helemaal van de dam, en gaat ze voor een volledige gedaanteverwisseling bij de privékliniek, die als geldschieter fungeert van het Indische onderzoeksinstituut. Net voor Marjet opgenomen wordt, blijken enkele andere patiënten ernstige naweeën te hebben van hun cosmetische chirurgische ingrepen. Er valt zelfs een dode… Deze twee verhaallijnen worden samen gehouden door een dun derde draadje, dat als een duiveltje uit een doosje tevoorschijn springt.

Marelle Boersma vindt een originele insteek in de materie en brengt voldoende variatie aan in het verhaal om de lezer moeiteloos bij de les te houden. Complex is zeer gedurfd van opzet, want de hoofdmoot van dit werk is eigenlijk maar afleiding van de kern, die heel compact gehouden werd. Deze structuur, ondersteund door de vlotte pen van de auteur, en de aangename personages maken van Complex een van de betere literaire thrillers die tot op heden door mijn handen gingen.

Alleen is het jammer dat de, bijna Amerikaans aandoende, belerende wijsvinger zo prominent geheven wordt. De les voor het vrouwelijke doelpubliek - bezint eer ge begint aan plastische chirurgie – wordt er net iets te opvallend ingelepeld en te frequent herhaald.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


22-06-12

ASPE Pieter - Eiland

 

ape.jpg

De eerste alinea:
‘Heb jij Pierre vandaag al gezien?’

De korte inhoud
Pierre is een Bruggeling die zijn vaderland ruim tien jaar geleden verruilde voor de rust en de ongereptheid van de Bretonse kust.
Op de plek van het voormalige klooster van de Arme Klaren in Brugge, nu een soort verscholen enclave van een twintigtal exclusieve stadswoningen, zijn vier bewoners druk in gesprek nadat het lijk is gevonden van de man die de Pierre uit de openingsscène blijkt te zijn.
Pieter Van In arriveert snel ter plaatse en treft tot zijn genoegen een stukje Brugge aan dat hij niet kende. Bij de ondervraging van de bewoners stelt Van In vast dat ze allemaal erg aan hun privacy vasthouden. Het lijkt wel of ze collectief iets te verbergen hebben. Is de serene stilte van de site slechts schijn? Wat is de band tussen de vier bewoners die de moord becommentariëren? Delen zij meet met elkaar dan alleen hun poetsvrouw? Zijn er in het verleden van elk van de bewoners zaken die het daglicht niet verdragen?


Het volledige rapport
Dertig titels op zeventien jaar tijd. Meer dan twee miljoen verkochte boeken. In navolging van Hendrik Conscience – de man die zijn volk leerde lezen – mag de West-Vlaamse auteur Pieter Aspe met recht beschouwd worden als de man die zijn volk thrillers leerde lezen.

Met het vaste speurdersduo Pieter Van In en Guido Versavel als gids, laat de auteur zijn publiek genieten van ettelijke markante plekjes van de provinciehoofdstad Brugge en het ommeland. Hoewel Eiland deels gesitueerd is in en rond de Bretoense Golfe du Morbihan, staat er weer een pittoresk stukje Brugge centraal: een modern straatje dat erg doet denken aan een begijnhof. In deze Colettijnenhof, wordt het levenloze lichaam gevonden van Pierre, die al jaren een chambres d’hôtes uitbaat in de buurt van Béluré. Wat bracht de man terug naar zijn geboortegrond? En hebben de vier buren, die het slachtoffer persoonlijk kennen, iets te maken met zijn dood? En hoe zit het met hun gemeenschappelijke poetsvrouw? Vragen genoeg, die het hoofdpersonage gewoontegetrouw probeert te beantwoorden onder het genot van een of meerdere Duvels.

Naast de spannende verhaallijn is de evolutie van het privéleven van de hoofdpersonages minstens even belangrijk in Aspes boeken. Dit hoge soapgehalte vormt samen met de herkenbaarheid het bindmiddel tussen de auteur en zijn publiek.

Kortom met een boek van de hand van Pieter Aspe weet de lezer waar hij aan begint en wat hij mag verwachten. Eiland past perfect in de reeks van de Vlaamse tegenhanger van Appie Baantjer. Dit is zowel het sterke als het zwakke punt van de auteur. Hoewel hij erin slaagt een constant aanvaardbaar niveau te handhaven, weet hij echter zelden of nooit te verbazen.

Eiland is dan ook gewoon een degelijke Aspe met een evenwichtige mix van politieroman en soap.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG

21:39 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aspe_pieter, nederlandstalig, belgië, 6, policier, whodunit, whydunit, serie |  Facebook |

28-05-12

CUSSLER Clive - De kaper

 

ccdk.jpg

 

De eerste zin
Amper had het eskader de versterkte muren van de Barbarijse hoofdstad in zicht, toen opeens een stevige storm opstak waardoor de kits Intrepid en de grotere brik Siren weer naar de Middellandse Zee werden gedreven.

De korte inhoud
Wanneer de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken op weg naar een topbijeenkomst in Libië met een vliegtuig neerstort, huurt de CIA kapitein Juan Cabrillo in om haar op te sporen. De geheime dienst wantrouwt de Libiërs, en niet ten onrechte. De bemanning van het spionageschip Oregon weet het vliegtuig te traceren, maar de minister is verdwenen. Een terroristisch meesterbrein heeft onheilspellende plannen met de conferentie, plannen die Cabrillo met zien te verijdelen. Maar wat is het verband tussen een oorlog van tweehonderd jaar geleden en eeuwenoude perkamentrollen waar de Libiërs naar op zoek zijn? Cabrillo gaat de strijd aan met de islamitische extremisten, waar het lot van de wereld van zal afhangen.


Het volledige rapport
Een “cussler” is aan het uitgroeien tot een soortnaam, want niet alleen wordt Clive Cusslers werk steevast automatisch geassocieerd met verhalen vol actie waarin een aspect van de maritieme geschiedenis verbonden wordt met een stukje actualiteit. Ook aan de voorwaarde dat er een aanzienlijke productie moet zijn om de naam algemeen bekend te maken, voldoet deze veelschrijver, die in de herfst van zijn leven meer en meer samenwerkt met co-auteurs, zoals Jack Dubrul die al voor de vierde keer meewerkt aan een verhaal in deze reeks.

De kaper, dat zich quasi volledig afspeelt in Noordelijk Afrika en de bijbehorende territoriale wateren, past volledig in het concept van Cussler: dit zesde deel uit de reeks Dossier Oregon, draait volledig rond Suleiman Al-Jama. Een naam die vele ladingen dekt, want het is niet alleen een piraat die in de eerste helft van de negentiende eeuw onder de noemer van de jihad schepen enterde die niet onder de vlag voeren van islamitische staten, maar ook de naam van zowel een hedendaagse kaper als van een machtige terroristenleider in Libië. Zeventien jaar na Sahara, dat verfilmd werd, trekt Cussler dus nog eens de woestijn in.

Het hoofdpersonage waarrond het in deze serie draait, is Juan Cabrillo, een ex-CIA agent die een eigen bedrijf oprichtte en nu vanaf de Oregon, een tot commandoschip omgebouwd vrachtschip, in onderaanneming opdrachten uitvoert voor de Amerikaanse regering en veiligheidsdiensten. In De kaper wordt hij gevraagd de minister van Buitenlandse Zaken op te sporen, wiens vliegtuig op weg naar vredesbesprekingen in Tripoli, boven de Libische woestijn van de radar verdween. Dit is het begin van een rollercoaster die dendert langs de meest uiteenlopende locaties en constant begeleid wordt door een soundtrack van ratelende machinegeweren, bulderende kanonnen en fluitende kogels. Er wordt de lezer geen moment rust gegund, want er gebeurt zoveel zo snel achter elkaar dat het amper te bevatten is. En dat meer dan driehonderdvijftig bladzijden lang.

Hoewel sommige scènes en locaties herinneringen oproepen aan films als  Indiana Jones and the raiders of the lost ark en The goonies, is het merendeel van de actie zeer origineel van opzet. Alleen al voor het bedenken daarvan moet men zijn hoed afnemen. Waar blijven de auteurs het toch allemaal halen? Even is er de vrees dat het verhaal ook een karretje gaat aanhangen bij de immer stomende locomotief die de reli-thriller is, maar in de leuke epiloog tovert een originele, tegendraadse wending hieromtrent zelfs een glimlach op het gezicht van de lezer. Iedereen zou dus minstens de laatste twee bladzijden van De kaper moeten lezen, zelfs zij die zich normliter ver van dit subgenre houden.

Natuurlijk worden de grenzen van de geloofwaardigheid meermaals tot barstens toe opgerekt, maar dat is in dit soort boeken en films niet alleen gemeengoed maar zelfs een algemeen aanvaard gegeven.

Met De kaper levert Clive Cussler en co een rasecht actieverhaal af, dat geserveerd wordt als een surf en turf. Maar het moet gezegd: het is amusement van de bovenste plank, dat je vastgrijpt vanaf de eerst bladzijde en je pas loslaat bij het dichtslagen van het boek. Een aanrader, die bij iedereen die groot geworden is met Alistair Maclean, Desmond Bagley, en Clive Cussler zelf, jeugdherinneringen zal oproepen. De Amerikaanse oude vos heeft zichzelf overtroffen en een referentiewerk afgeleverd in dit subgenre. Of zou al die eer Jack Dubrul moeten toekomen?

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


19:41 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cussler_clive, dubrul_jack, vertaald, usa, 7, actie, serie |  Facebook |

04-05-12

EGELAND Tom - Het einde van de cirkel

 

ethevdc.jpg

De eerste zin:
Laat die middag toen Grethe doodging, begon het te regenen.

De korte inhoud
In een eeuwenoud Noors klooster wordt een sensationele archeologische vondst gedaan – een relikwiekistje waarvan de inhoud de wereldgeschiedenis zou kunnen veranderen. Een geheime orde probeert het kistje in handen te krijgen. Daarom wil de archeoloog Bjorn Belto weten wat er zo bijzonder aan de vondst is. In wetenschappelijke kringen gat men ervan uit dat er zich vroegchristelijke documenten in bevinden en mogelijk zelfs het Q-evangelie, met citaten van Jezus, dat de bron is van de latere evangelies van Matteüs en Lucas. Beltos zoektocht brengt hem via Londen naar het Midden-Oosten. En vandaar voor de apotheose naar een kruisvaarderskasteel in het Franse dorpje Rennes-le-Château.



Het volledige rapport
De Noor Tom Egeland werd drieënvijftig jaar geleden geboren in Oslo, waar hij nu nog altijd woont met vrouw en kinderen. Na een carrière in de journalistiek, gaat hij sinds 2006 als voltijds auteur door het leven.

Hij debuteerde op het eind van de jaren tachtig met een horrorroman, maar al snel schakelde hij over op spannende boeken. Het einde van de cirkel verscheen in 2001, maar de vertalingen kwamen er pas, in het spoor van het succes van David Browns De Da Vinci code, dat in 2003 verscheen. De Nederlandse vertaling van Egelands werk stamt uit 2005. De auteur zelf weet als de beste dat hij zijn internationale succes te danken heeft aan zijn Amerikaanse collega. Hij beseft die schatplichtigheid zo goed dat hij er zelfs een groot deel van zijn zeventien pagina’s tellende nawoord aan besteedt.

Het einde van de cirkel is het eerste boek met de albino archeoloog Bjorn Belto in de hoofdrol. Tijdens een archeologische opgraving, waar Bjorn als opzichter in naam van de Noorse staat het goede verloop moet waarborgen, wordt een spectaculaire vondst gedaan. Als de Britse archeoloog die de opgraving leidt na die vondst zowat alle ter zake doende regels en werkwijzen aan zijn laars lapt en de vondst meteen meeneemt, besluit Bjorn het zaakje tot op de bodem uit te zoeken. Groot is zijn verbazing als blijkt dat hij de enige is die aanstoot neemt aan het vreemde gedrag van de alom gerespecteerde Graham Llyleworth. Maar als een pitbull bijt hij zich vast in de zaak waarin niet alleen niets is wat het lijkt maar die ook raakpunten heeft met de dood van zijn vader, decennia geleden.

In de eerder vernoemde epiloog maakt Tom Egeland het de recensent trouwens gemakkelijk door zijn boek te typeren als een niet al te enerverend boek over een raadsel en het te omschrijven als een misdaadroman zonder misdaad. En daarmee is zowat alles gezegd.
Het verhaal, dat verteld wordt in een ik-vorm, vangt nogal verwarrend aan, doordat de auteur slecht enkele stukjes uit het verleden aanreikt, afgewisseld met eentje uit de toekomst., terwijl de verbanden tussen al deze brokjes informatie slechts met mondjesmaat vrijgegeven worden. Eenmaal het verhaal op kruissnelheid gekomen is, blijkt dat het bijlange na niet spannend genoeg is om de lezer nieuwsgierig op het puntje van zijn stoel te krijgen. Achteraf beschouwd had het allemaal wat korter gekund, want een inleiding van zowat tweehonderdvijftig bladzijden is lang, zelfs naar Scandinavische maatstaven. Daarna volgt een spervuur van theorieën waarvan sommige zo absurd zijn dat ze de geloofwaardigheid van de andere – en bij uitbreiding van het hele boek - in vraag stellen.

Nog nooit was en boek zo dichtbevolkt met archeologen, die allemaal volgens het cliché van de reli-thriller op zoek zijn naar het geheimzinnige manuscript Q, dat de fundamenten van het Christendom zou kunnen onderuithalen indien het in de verkeerde handen valt. Tom Egeland bedacht deze plot misschien wel als eerste; ondertussen is de herkenbaarheid zo groot dat het “Oh nee, hier gaan we weer”-gevoel instantiné komt opzetten.

Tussendoor blijft het wel genieten van Egelands superieure subtiele humor waarmee hij het verhaal doorspekt en staan we sprakeloos over de doeltreffende typeringen waarmee hij de Noorse nuchterheid laat duelleren met het Brits flegma en superioriteitsgevoel. Maar dit kan het boek natuurlijk niet redden.

Na beide boeken gelezen te hebben, is het niet verbazend dat Dan Brown de kans kreeg om de wereld aan het lezen te zetten. En waarom Het einde van de cirkel daar twee jaar eerder niet in slaagde: de wereld zat – en zit nog altijd - niet te wachten op niet al te enerverend boek over een raadsel.

Het definitieve verdict:
5/10

EOB.JPG