Erics BIBber Blog

De eerste zin:
De wijze waarop ze de schuifdeur openrukten, voorspelde niet veel goeds.

De korte inhoud
Je bent de enige getuige van een zoveelste incident met jongeren, dit keer op een late trein. Je kent de jongeren niet en ook het slachtoffer is je onbekend. Je wordt door niemand opgemerkt, je hebt geen gsm op zak en bovendien ziet het er allemaal niet zo erg uit voor het slachtoffer. Redenen genoeg om de politie niet te bellen.
Tot de volgende dag….


Het volledige rapport
De Vlaming Rudy Soetewey is leraar van beroep, maar pleegt als eens een boek te schrijven. Na in de jaren negentig te zijn begonnen als romancier richtte hij vanaf de eeuwwisseling zijn pijlen op het spannende boek. Een omscholing die niet onopgemerkt voorbij ging want zijn titels prijkten al op de nominatielijstjes van het gros der Nederlandstalige thrillerprijzen. Naast romans componeert hij ook stukken voor toneel en liedjes.

Getuigen is zijn vierde spannende boek dat net als zijn voorgangers een losstaand verhaal vormt. Hierin is Martin Vandeweyngaert in de late uurtjes getuige van een daad van kleine criminaliteit. Om zichzelf niet dieper in de problemen te werken dan hij al zit, besluit hij niet te reageren, maar zijn geweten knaagt. En het knaagt nog harder als hij wat later in de krant leest dat de gevolgen erger waren dan hij had ingeschat. Onder het maaiveld blijven. Of zijn nek uitsteken? De strijd tussen zelfbehoud en rechtvaardigheidsgevoel bezorgen hem slapeloze nachten.

Rudy Soetewey situeert zijn verhalen steevast in de buurt waar hij al jarenlang verblijft. Ook nu weer vormen de gemeenten Hove en Edegem in de Antwerpse rand het decor voor weerom een klein, herkenbaar spannend verhaal dat drijft op het uitstekend psychologisch inzicht van de schrijver en dat in de eerste persoon enkelvoud verteld wordt in een aangenaam taalgebruik, dat volks aandoet en waarin vooral de Vlaamse lezer zich meteen zal thuis voelen. De auteur tapt dus grotendeels uit hetzelfde vaatje als Patrick De Bruyn, waarbij ze, kwalitatief beschouwd, perfecte sparringpartners zijn.

Getuigen slaat de inleiding over en zet meteen de toon door de lezer meteen een dosis spanning voor te schotelen, waardoor deze direct in het verhaal zit en er niet meer uitkomt. Want door uitgekiende wijze waarop de auteur de hersenspinsels van het hoofdpersonage op papier zet, kan men niet anders dan meeleven en menigmaal betrapte ik mezelf erop identieke ergernissen en ongeloof als Martin aan de dag te leggen tegenover de werking van het systeem. Want dat is het boek eigenlijk: een bedekte maar gegronde aanklacht aan het adres van de werking van onze maatschappij - en dus aan het adres van ieder van ons – waarbij enkel eigenbelang als primaire maatstaf telt.

Dit laatste klinkt misschien nogal zwaar, maar Rudy Soetewey brengt het op zo’n terloopse en geloofwaardige manier waardoor het de spannende verhaallijn totaal niet in de weg staat.

Getuigen is net geen driehonderd bladzijden herkenbare suspense en het bewijs dat deze schrijver, net als goede wijn, beter wordt met de jaren. Een aanrader.

Het definitieve verdict: 8/10

De voorkant:
Op vraag van de auteur zal ik met geen woord reppen over de kwalitatieve uitvoering van de cover, want daar is volgens hem al genoeg inkt over gevloeid.
Maar het beeld van de cover past bij het verhaal: op de achtergrond een typische voorstedelijke bel-étagestraat en op de voorgrond een viervingerige hand van een jong kind en in wit de vermelding van titel en auteur.Op de acherzijde wordt het straatbeeld herhaald, waarover alle noodzakelijke informatie gedrukt werd in kleine witte letters. Door die kleurijke achtergrond, doet de acherflap nogal druk aan, en moet het voor slechtzienden een nachtmerrie zijn om de info tot zich te nemen.

De achterflap:.
In een doordeweekse buitenwijk van een provinciestad wordt het lijkje gevonden van een baby. Bernard, gehuwd en vader van een zoon, reageert ontzet, zoals de andere wijkbewoners. Wanneer een onmiddellijke oplossing uitblijft, begint hij net als de buren zelf naar verdachten te zoeken. Die zijn er overigens genoeg: een ingeweken Nederlander met een veel jongere vrouw, de depressieve moeder van het slachtoffertje, bohémiens met een voorliefde voor digitale fotografie, een oude stokebrand die net nu halsoverkop een nieuwe pc koopt... Wanneer Bernard toevallig een spoor ontdekt, kantelt het leven van deze goedmenende man haast onmerkbaar, het verandert in een nachtmerrie die hem confronteert met zichzelf en zijn gekoesterde principes.


De binnenkant:
De in Edegem verblijvende Rudy Soetewey, die om den brode in het onderwijs staat, schrijft in zijn vrije tijd toneelstukken, liedjesteksten voor zijn gelegenheidgroepje en goed onthaalde spannende boeken. Getuige daarvan zijn de nominaties, waarin de auteur grossiert.

Eerder dit jaar verscheen Vrienden, de opvolger van deze Moord dat in 2007 het daglicht mocht aanschouwen. In laatstvernoemde wordt een voorstedelijke wijk op zijn kop gezet als een levenloos kinderlichaam in de omgeving wordt gevonden. Als de politie er maar niet in slaagt een verdachte aan te wijzen, trekken sommige bewoners, met de nodige vooroordelen, hun eigen onderzoek op gang. Zo ook Bernard Vercammen, een gelukkig getrouwde handelsreiziger en vader van een puperende zoon. Maar hoe verder zijn zoektocht vordert, hoe minder gelukkig hij wordt door zijn bevindingen, want hij kan alleen maar vaststellen dat al zijn principes op losse schroeven komen te staan.

Rudy Soetewey toont zich een briljant observator door het gedetailleerde en herkenbare beeld dat hij schetst van het leven in een wijk. Hij tekent perfect de relaties tussen de verschillende bewoners, met de immer aanwezige jaloezie, en de onvermijdelijke roddels, verdachtmakingen en vooroordelen. Ook vertaalt hij zijn soms eigenzinnige kijk op de samenleving naar zinsconstructies die besprenkeld werden met een vleugje humor.

Dit alles brengt hij met een vlotte pen en op zulk een wijze dat het verhaal meer in je vel kruipt naarmate het verder verloopt. In het begin is het nogal vrijblijvend, maar tegen de tijd dat de ontknoping eraan komt, zit de lezer wel op het puntje van zijn stoel, ondanks het feit dat hij wat te kwistig rondstrooit met kleine hints naar wat nog komen moet. Ook staan er net iets teveel foutjes in de tekst, waarvan een wisselende familienaam en wijn dat in bier verandert de meest markante zijn.

Net zoals bij de werken van Patrick De Bruyn bedient Rudy Soetewey zich van gewone, herkenbare, levensechte mensen als u en ik, die door omstandigheden buiten hun wil om, en een paar op het eerste zicht onschuldige verkeerde beslissingen hun grip op het leven verliezen. Vrienden kan dan ook beschouwd worden als een waarschuwing dat al ons huiselijk geluk en zorgeloze bestaan als het ware met een vingerknip van ons afgenomen kan worden. En ook legt de auteur zijn vinger op de wonde die het opvoeden van kinderen kan zijn: hoe zeer we ook ons best doen om ze naar het beste inzicht voor te bereiden op zelfstandheid en volwassenheid, er ook externe factoren waarop ouders weinig of geen grip grip hebben, zijn die hun stempel drukken op het karakter en gedrag van onze kroost. Hierdoor worden we, met een knipoog weliswaar, nog eens met onze neus op de zinloosheid van het bestaan gedrukt.

De grootste minpunten zijn echter niet aan te rekenen aan Moord, dat eerst verscheen, maar het had Vrienden wel wat punten kunnen kosten als ik ze in chronologische volgorde zou gelezen hebben. Want beide boeken zijn, hoewel totaal andere verhalen, gebouwd op hetzelfde stramien en hebben tevens een gelijkaardig einde. En als dat einde nog een gemakkelijksoplossing lijkt te zijn, is dat als ontknoping nogal een afknapper. Hopelijk komt de auteur bij zijn volgende boek wat dit betreft wat inventiever en origineler uit de hoek.

Toch blijft moord omwille van het verhaal en de rake typeringen zeker de moeite van het lezen waard en zorgt het ondanks dat de kaap van de 200 pagina’s maar net gehaald wordt, voor een paar uurtjes leesplezier. En zeker zij die nog niets van deze Vlaming lazen moeten er zich eens aan wagen.

De score: 6/10