Erics BIBber Blog

De openingszin:
Niemand wachtte me op.

De korte inhoud
Londen, 1989. Michel is een geheime PLO-agent die zich voordoet als student. Van zijn mentor krijgt hij de opdracht een locatie te vinden voor geheime Palestijns-Isreälische besprekingen. Maar zijn buurmeisje Helen, een verboden vrucht in zijn clandestiene wereld, leidt hem af. Michel wordt gedwongen tot vluchten als hij een pakje toegestopt krijgt dat te maken heeft met een moordaanslag in Berlijn, een pakje dat zowel de Israëli’s als de Palestijnen dolgraag in handen willen krijgen.
Overal – van de straten in Londen, Cambridge en Berlijn tot de meest afgelegen oorden in Schotland – moet Michel met zijn KGB-training en Helens hulp zijn achtervolgers één stap voor zien te blijven.


Het volledige rapport

De Britse freelance IT consultant Mischa Hiller is geboren uit een Brits-Palestijns huwelijk. Zijn jeugd bracht hij eveneens door in verschillende plaatsen in Groot-Brittannië en het Midden-Oosten. Zijn ervaringen als kind van twee totaal verschillende culturen maken wezenlijk deel uit van zijn nog beperkte oeuvre als auteur.

In zijn tweede boek dat de titel Op de hielen draagt en zich afspeelt in het Londen van 1989, is Michel Khoury een PLO-agent die zich uitgeeft voor een student. Hij werd als puber wees tijdens het bloedbad dat het Israëlische leger zeven jaar eerder aanrichtte in de Palestijnse vluchtelingenkampen van Sabra en Shatila. Sindsdien leeft hij volledig in het teken van de goede zaak, en volgt alle taken die hij van zijn mentor toegewezen krijgt nauwgezet en probleemloos uit. Wanneer hij in de ban raakt van zijn buurvrouw Helen, ondervindt hij steeds meer moeilijkheden om zijn dubbelrol te spelen. Iets wat hij helemaal niet meer kan volhouden als hijzelf opgejaagd wild wordt.

Michels relaas werd nogal sec en emotieloos aan het papier toevertrouwd, wat quasi onbegrijpelijk is voor een verhaal dat in de eerste persoon enkelvoud geschreven is. De ik-vorm wordt meestal gebruikt om de lezer te overweldigen met de emoties, gedachten en stemmingen van het hoofdpersonage. Bij op de hielen is dit dus niet het geval; het lijkt meer op een relaas van een buitenstaander die niet betrokken was bij de gebeurtenissen.

Al snel valt ook op dat het realisme primeert op de spanning, waarop het wachten is tot in de laatste vijftig bladzijden van het verhaal. Daardoor lijkt Op de hielen eerder thuis te horen in de categorie van de psychologische roman dan in de spannende literatuur. Ook de naïviteit van het hoofdpersonage draagt hiertoe bij. Als na elke poging zijn achtervolgers af te schudden, zij in een mum van tijd telkens weer het spoor naar hem terugvinden, moet er toch een belletje gaan rinkelen? Of moet hij zich op zijn minst toch eens afvragen hoe dat kan? Dubbelspel of een zendertje, bijvoorbeeld. Maar niets van dit alles komt op in het hoofd van Michel.

Anderzijds weet Mischa Hiller feilloos de onzekerheid van een spion te schetsen: deze clandestiene agenten weten alleen maar de naam van hun contactpersoon en al hun informatie komt uit die ene bron. Ze worden zo onwetend gehouden dat er niets anders opzit dan klakkeloos de bevelen uitvoeren; los van de vraag betreffende het nut ervan. Kortom wat doet het feit dat je iemand moet vertrouwen zonder de zekerheid te hebben dat je die persoon kan vertrouwen met een mens? Deze vraagt probeert de auteur te beantwoorden in Op de hielen. Met deze thematiek en vertelstijl nestelt hij zich in de schaduw van John Le Carré en Graham Greene. Maar voorlopig zal zijn naam nog niet in een adem met die groten van de realistische spionageroman genoemd worden.

Als roman heeft Op de hielen zeker enig potentieel, maar het realisme is funest voor de spanning, waardoor Mischa Hiller geen goed spannend boek afleverde. “Op de hielen is een politieke thriller zoals ze maar zelden geschreven worden.” staat er ook nog op de achterflap te lezen. Laat mij daar aan toevoegen: ”Gelukkig maar.” Samengevat een goede psychologische roman, maar geen uitstekend spannend boek.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste zin:
Overal langs de smalle weg werd gevochten en geschreeuwd.

De korte inhoud
Het is 2008. Luitenant Leo Vos, op missie in Uruzgan, wordt tijdens een van zijn laatste patrouilles in een hinderlaag gelokt. In het heetst van de strijd redt hij een jongen van de dood, die de zoon blijkt te zijn van een invloedrijk Afghaans parlementslid. Uit dank speelt deze informatie door aan luitenant Vos over een beoogde aanslag op een doelwit in Nederland. Een vuile bom, een explosief met radioactief materiaal, blijkt al onderweg te zijn. Zorgvuldigheid en haast zijn geboden.


Het volledige rapport
Aad van den Heuvel verdiende zijn professionele sporen als journalist, reportagemaker en televisiepresentator. Sinds zijn pensioen verdeelt hij zijn tijd tussen een woonboot in Nederland en een villa in het Spaanse Marbella. Sinds de jaren tachtig van vorige eeuw waagt de man zich regelmatig aan een boek en een aantal daarvan behoren tot de spannende boeken. De meeste ervan hebben een link met een of ander facet van de wereldproblematiek, waarbij politiek en terrorisme dankbare onderwerpen zijn, wat niet verbazend is gezien de achtergrond van de auteur.

Zo ook in De vuile bom waarin de Nederlandse militair Leo Vos in Afghanistan een paar lokale tieners redt uit een hinderlaag van de Taliban. Als tegenprestatie krijgt hij informatie toegespeeld over de plannen van een terroristische organisatie om een vuile bom te laten ontploffen in Nederland. Een wedloop tegen de tijd begint om deze actie te verijdelen.

Net als in zijn voorganger De oorlogsverslaggever hanteert Aad van den Heuvel ook ditmaal een zeer realistische, bijna journalistieke manier van schrijven wat resulteert in een vrij sec verteld, onderhoudend verhaal met een hoge geloofwaardigheidsfactor. De vuile bom komst wat te traag op gang, maar eenmaal de machinerie aan het rollen is, vliegt het hoofdpersonage, in het spoor van de terroristen, de halve wereld rond: vanuit Afghanistan, over Pakistan, Turkije en Griekenland, naar Nederland waar de ontknoping volgt. Het was wel grappig dat zelfs een niet-Nederlander, zoals mezelf, geen enkel probleem had de specifieke eindbestemming van de bom te raden, terwijl de veiligheidsdiensten AIVD en MIVD er in het boek maar niet in slagen het speldje op de juiste plaats te prikken op de kaart van Nederland.

De lineaire plot die de acties en reacties serieel aan elkaar rijgt, valt wat mager uit, maar dat wordt doeltreffend gemaskeerd door een meer dan voldoende hoge dosis actie, waar Leo Vos, als een kat met negen levens, doorheen slalomt.

Met De vuile bom heeft Aad van den Heuvel een rasecht, maar atypisch actieverhaal afgeleverd waarin het, ondanks de eenvoudige structuur, enkele uurtjes aangenaam vertoeven is.

Het definitieve verdict: 7/10

De openingszin:
Een verduisterd schip is een verdoemd schip, dacht Moore.

De korte inhoud
CIA-agent en ex-Navy SEAL Maxwell Moore werkt al jarenlang undercover in Afghanistan en Pakistan, op jacht naar terroristen van Al Qaida. Onverwachts wordt hij teruggeroepen naar de Verenigde Staten. In het diepste geheim is een groep specialisten van verschillende Amerikaanse agentschappen – FBI, DEA, ATF en US border Control – geformeerd die een levensgevaarlijke dreiging onschadelijk moet zien te maken. Op satellietfoto’s valt namelijk te zien dat twee van Amerika’s grootste vijanden de handen ineen hebben geslagen: de taliban en het Juarez-drugskartel uit Mexico.
Voor Moore en zijn nieuwe collega’s begint een jacht op een vijand die even machtig als meedogenloos is. Het Juarez-kartel vecht even ten zuiden van de Amerikaanse grens een keiharde oorlog uit met een rivaliserend syndicaat met als inzet de export van drugs naar de Verenigde Staten. De ambitieuze en uiterst wrede Dante Corrales gaat voorop in de strijd tegen de Amerikaanse grenspolitie en de DEA aan de ene kant, en de concurrentie aan de andere kant. Maar Corrales is slechts een uitvoerder en de grote vraag voor Moore en de zijnen is: wie is de werkelijke topman van het drugskartel? En waaruit bestaat de samenwerking tussen de taliban en de Mexicanen precies, gaat het alleen om de invoer van drugs of gaat het mogelijk om een nog groter gevaar?


Het volledige rapport
Met, naast een tiental non-fictie werken, meer dan vijftig titels in vijf verschillende reeksen, was de Amerikaanse succesauteur Tom Clancy dit jaar aan iets nieuws toe. Samen met de ervaren, maar in ons taalgebied nobele onbekende coauteur Peter Telep wordt nog maar eens een nieuwe serie opgestart. Ditmaal met CIA-agent Maxwell Moore, die zijn sporen al verdiende bij de Navy Seals.

In het eerste deel, dat de titel De ogen van de vijand meekreeg, wordt het hoofdpersonage uit zijn vertrouwde werkgebied in Pakistan weggeroepen om in Mexico een mogelijke connectie tussen de Taliban en de Mexicaanse drugsmaffia te onderzoeken. Tegelijkertijd willen zowat alle Amerikaanse drieletterwoorddiensten het hoofd van het machtigste drugskartel van hun zuiderbuur identificeren en neutraliseren.

Wie er nu nog aan twijfelt dat dit een boek vol actie is, zal snel overtuigd worden, want nog voor de eerste dertig bladzijden omgeslagen zijn, werden al twee schepen en een hotel opgeblazen. En dan volgen er nog meer dan vierhonderdvijftig pagina’s groots opgezette internationale actie waarbij de kogels zowat constant in het rond vliegen. Kortom De ogen van de vijand is weer een schoolvoorbeeld van een Hollywoodfilm op papier.

Er worden een massa personages geïntroduceerd, waarvan het de moeite niet waard is hun namen te onthouden want de meerderheid ervan verwordt meestal vroeger dan later tot kanonnenvoer. Met deze overvloed aan gewapende confrontaties en afrekeningen willen Tom Clancy en Peter Teleb de lezers bij de keel grijpen en overdonderen. Maar in plaats van deze laatsten met open mond van bewondering en verbazing achter te laten, verliezen de auteurs hun publiek na de zoveelste schietpartij op rij.

Niet alleen wordt in De ogen van de vijand overdreven met de actie, maar het wordt echt te bont als gevangenisdirecteurs hun gevangen eropuit sturen om te gaan afrekenen met een concurrerend kartel of als hele pelotons militairen zonder medeweten van hun hiërarchische oversten, gebruikmakend van helikopters en andere voertuigen op eigen houtje missies gaan uitvoeren. “Trop is teveel,” zei een Belgisch ex-premier ooit en dit boek is daar een prachtig voorbeeld van.

Als daarnaast ook nog eens teveel zaken zomaar uit de lucht komen vallen en er net iets teveel infiltranten allerhande opereren, is er maar een conclusie mogelijk: totaal ongeloofwaardig.

Ik kan De ogen van de vijand dan ook alleen maar aanraden aan hen die zich met het verstand op nul door een boek kunnen werken, en denk met weemoed terug aan hoe de eerste reeks van Tom Clancy, met Jack Ryan in de hoofdrol, destijds een kwalitatieve trendsetter was. Het is amper te bevatten dat beide reeksen uit hetzelfde hoofd ontsproten zijn.

Het definitieve verdict: 4/10

De openingszin:
Paul Marquand ontwaakte uit het zoveelste hazenslaapje door een hevige aandrang in zijn darmen.

De korte inhoud
Enkele hoge officieren van het Amerikaanse leger besluiten een bevrijdingsactie op touw te zetten, onder de codenaam Operatie Freeborn. Met deze geheime actie willen ze niet alleen Amerikaanse krijgsgevangenen uit de Vietnamese kampen bevrijden, maar ook de Cubaanse en Oost-Duitse ondervragers ontvoeren. CIA-agent Graham Marquand wordt als verbindingsman aan de operatie toegevoegd. Zijn taak is uit te vinden of er zich onder de te bevrijden gevangenen. Landgenoten bevinden die zo zijn gehersenspoeld dat ze als spion naar de eigen linies terugkeren.
Paul Marquand, Graham’s broer, is een van de gevangenen in het kamp. Met hulp van Cubaanse en Oost-Duitse specialisten wordt ook hij onder mensonterende omstandigheden gedwongen zich voor de Noord-Vietnamese oorlogspropaganda in te zetten. Paul probeert niet te bezwijken, wat sommige andere gevangenen wel overkomt, maar om te overleven moet hij wel doen alsof.
Voor Graham staat er veel op het spel. Niet alleen de bevrijding van zijn broer, maar ook zijn carrière bij de CIA staat door zijn contacten met Europese agenten onder zware druk. Zowel in Vientiane als in Vietnam zijn communistische spionnen actief, echte én vermeende. Verraad dreigt van alle kanten. Elke seconde telt, elke beslissing is cruciaal; de missie kan door de kleinste inschattingsfout ook eindigen in de dood…


Het volledige rapport
In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw publiceerde veel in Vlaanderen verblijvende Nederlander Jeroen Kuypers drie boeken onder het pseudoniem Max Moragie. In 2010 verschool hij zich achter een andere nom de plume om aan te vatten met een trilogie die zich afspeelt in en rond de oorlog in Vietnam: Roel Thijssen was geboren, en zijn eerste kindje kreeg de titel Broederbloed mee.

Een goed jaar later ligt met Operatie Freeborn deel twee van de reeks, die draait rond de broers Paul en Graham Marquand, in de winkels. Het verhaal begint circa twee jaar na het einde van Broederbloed en in 1969 is Graham als CIA-agent operationeel in de hoofdstad van Laos wanneer hij de opdracht krijgt om deel te nemen aan een clandestiene operatie: het ontzetten van een klein krijgsgevangenenkamp in de jungle van Noord-Vietnam. Naast het bevrijden van Amerikanen, moet er ook werk gemaakt worden om een Cubaanse en een Oost-Duitse ondervrager van het kamp op te pakken voor verhoor. Als de missie op het laatste nippertje in gevaar komt omdat de integriteit van Graham getrokken wordt, is deze in alle staten, want hij heeft ondertussen vernomen dat zijn broer Paul zich eveneens in het kamp bevindt.

Hoewel Broederbloed fungeert als een echte inleiding op Operatie Freeborn, kan dit laatste gemakkelijk als een op zichzelf staand boek gelezen worden., want de auteur heeft erover gewaakt dat voorkennis niet noodzakelijk is en de enkele verwijzingen naar het vorig boek zijn zo summier dat ze amper opvallen.

Het recept is hetzelfde gebleven, maar de ingrediënten werden ditmaal anders gedoseerd. Daardoor komt dit middelste deel van de spionagetrilogie veel beter uit de verf dan zijn voorganger. Operatie Freeborn zit boordevol suspense en actie gelardeerd met een streepje droge humor en gepresenteerd in een stijl die garant staat voor enkele uren leesplezier, waarbij de doeltreffende cliffhanger aan het eind ieders nieuwsgierigheid prikkelt om zo snel mogelijk aan het vervolg te kunnen beginnen.

De auteur heeft zeer veel aandacht geschonken aan het opbouwen van een zeer geloofwaardige, weliswaar licht geromantiseerde, sfeer waartegen hij zowat alle mogelijke gemoedstoestanden op zijn personages loslaat. Het is jammer dat die personages zelf uit niet veel meer bestaan dan een paar penseeltrekken.

Samengevat leverde Roel Thijssen met Operatie Freeborn een zeer onderhoudende, kwalitatief hoogstaande militaire spionageroman af, die de lezer al likkebaardend doet uitkijken naar het vervolg.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
‘Zorg dat het ophoudt!’

De korte inhoud
In de ultrabeveiligde staatsgevangenis Cutter’s Rock wordt seriemoordenaar Edgar Roy gevangen gehouden, in afwachting van zijn rechtszaak. Het is vrijwel zeker dat hij veroordeeld zal worden. Privédetectives Sean King en Michelle Maxwell worden door Roys advocaat Ted Bergin, een oude vriend van King, gevraagd hem bij te staan. Maar onderweg naar hun eerste ontmoeting treffen King en Maxwell het levenloze lichaam van Bergin in ijn auto aan. Hij is vermoord.
In een poging te achterhalen wat er precies gebeurd is, neemt King, die tevens advocaat is, de verdediging van Roy op zich. Samen met Maxwell gaat hij op zoek naar antwoorden op vragen die iedereen uit de weg gaat. Want is Edgar Roy inderdaad een moordenaar? En wie heeft Ted Bergin vermoord? En waarom is e FBI zo geïnteresseerd in deze zaak?
Wanneer King en Maxwell in Roys verleden beginnen te graven, komen ze tegenover een zeer machtige vijand binnen de overheid te staan. Maar terwijl de dreigementen aan het adres van de twee onderzoekers steeds serieuzer worden en de muur tussen hen en de waarheid steeds hoger lijkt te worden, krijgen ze hulp vanuit een onverwachte hoek.


Het volledige rapport
De zesde man is al het eenentwintigste spannende boek van de hand van de Amerikaanse auteur David Baldacci, die in een vorig leven nog advocaat was en die erin slaagt om, naast een aantal op zichzelf staande werken, maar liefst drie series naast elkaar te laten bestaan. De zesde man is het vijfde deel in de reeks met Sean King en Michelle Maxwell, twee oudgedienden van de Amerikaanse secret service, in de hoofdrol, die nu door het leven gaan als privédetectives.

In De zesde man trekken ze in opdracht van advocaat en goede vriend van Sean, Ted Bergin naar Maine om hem te helpen de verdediging voor te bereiden van een nieuwe cliënt. Die cliënt, Edgar Roy, een van de slimste mensen van de USA, is opgepakt voor zesvoudige moord en in afwachting van een proces in hechtenis geplaatst in Cutter’s Rock, een van de zwaarst bewaakte gevangenissen van de Verenigde staten. In Maine aangekomen, vindt het tweetal hun opdrachtgever vermoord langs de kant van de weg en Sean belooft zichzelf niet te rusten vooraleer de daders opgepakt zijn. Zijn zoektocht noodzaakt hem de degens te kruisen van de FBI en andere mensen binnen de overheid, die wel erg veel belangstelling hebben voor Edgar Roy en Seans graafwerk…

Wie David Baldacci zegt, zegt politieke intriges en machtmisbruik. De zesde man is daar geen uitzondering op en met zijn vlotte pen neemt hij de lezer mee op een rollercoaster van actie die pas tot stilstand komt in de laatste bladzijden

In onvervalste Hollywoodstijl vertelt de auteur zijn verhaal, dat een variatie is op het klassieke David tegen Goliath thema, waarin de goeden perfect zijn en hun tegenstanders meedogenloos, maar net die herkenbaarheid maakt het makkelijk voor de lezer om zich te laten meevoeren door de woorden van Baldacci.

Zoals bij de meeste boeken in dit subgenre zijn de clichés nooit ver weg en gaat de geloofwaardigheid geregeld uit de bocht, maar door de snelheid waarmee alles zich afspeelt, heeft de lezer niet eens de tijd hierbij stil te staan, want King en Maxwell razen als formule 1-bolides verder.

Kortom de mannen die op zoek zijn naar een boek om mee te nemen op hun volgende strandvakantie kunnen blindelings dit boek inpakken als gezelschap aan het zwembad op het strand, want het heeft alles wat een dergelijk boek moet hebben. De meerwaardezoeker echter zoekt beter iets anders uit want De zesde man is een boek vol actie pur sang: verstand op nul en lezen maar. Pulp; maar dan van de goede soort.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
De jongen hing altijd om hem heen in die tijd.

De korte inhoud
Berlijn 1946. Tijdens de koudste winter sinds mensenheugenis, tussen de puinhopen van een verscheurde hoofdstad, is de Amerikaanse soldaat Pavel op zoek naar medicijnen. Zijn nieren werken slecht en zonder hulp is hij ten dode opgeschreven. Op een dag volgt een Duits weesjongetje, Anders, hem naar zijn appartement, aanvankelijk om hem te bestelen, maar uiteindelijk redt hij zijn leven. Een onwaarschijnlijke vriendschap ontstaat, die op de proef wordt gesteld wanneer Boyd, een kennis van Pavel, met een lijk op de stoep staat.
Pavel besluit Boyd te helpen en het lijk te verbergen, en raakt hierdoor verstrikt in een complot. Boyd wordt niet veel later vermoord teruggevonden en het verborgen lijk blijkt van een Russisch spion te zijn. Op de nacht waarin hij werd vermoord zou hij een mysterieus pakje in zijn bezit hebben gehad waar zowel de Russen als de Duitsers naar op zoek zijn.


Het volledige rapport..
Dan Vyleta werd in Duitsland geboren uit Tsjechische ouders die de Praagse lente ontvlucht waren. Op zijn beurt emigreerde hij via Engeland, waar hij in Cambridge geschiedenis studeerde naar Canada waar hij woont en werkt in Edmonton.

Nadat hij onder de naam Daniël M. Vyleta als een historisch werk afleverde over de misdaadjournalistiek in het Wenen van net voor de eerst wereldoorlog, debuteert hij in 2008 met de literaire thriller Pavel & ik als romanschrijver.

Pavel, een Amerikaans militair die na het einde van de tweede wereldoorlog in het bijna totaal verwoeste Berlijn gebleven is, probeert, vechtend tegen een nierziekte de extreem koude winter van 1946 door te komen door zich terug te trekken in de wereld van de literaire klassiekers. Wanneer hij in contact komt de verweesde en op straat levende tiener Anders ontstaat een hechte band tussen de twee. Maar dan raken ze persoonlijk betrokken bij de naweeën van de oorlog waarin de Britten, Russen en Duitsers allen proberen hetzelfde stukje informatie te bemachtigen. Pavel toont zich, met de hulp van zijn vriend en zijn buurvrouw Sonia , een meesterlijk strateeg in zijn pogingen het drietal uit het oog van de storm te manoeuvreren.

Toch slaat de “ik” in de titel niet op Anders, maar op een randfiguur door wiens ogen en aan de hand van wiens geheugen het verhaal gereconstrueerd en verteld wordt. In de eerste helft van het boek is het meer een vertellende toeschouwer die slecht af en toe in beeld komt en nu en dan het gebeurde van commentaar voorziet. Pas later wordt zijn rol groter en krijgt zijn personage een naam en betekenis. Door afwisselend de eerste en derde persoon enkelvoud te gebruiken en die laatste dan nog meermaals vanuit een ander personage te laten vertrekken ontstaat een verwarrende en inconsistente vertelstructuur.

Dan Vyleta zet zijn verhaal op een overdreven beschrijvende wijze, rijkelijk doorspekt met vergelijkingen en bijvoeglijke naamwoorden, op papier, waardoor een extreme traagheid gecreëerd wordt, waar de liefhebber van het spannende boek niet aan gewend is. Enkel Peter Temple zit als hedendaags misdaadauteur in hetzelfde vaarwater: literaire boeken, die schijnbaar ongestuurd voortkabbelen.

Er wordt dan ook geen enkele moeite gedaan om enige spanning in het verhaal te pompen en als er toch eens even een opwelling tot actie komt wordt die meteen neergesabeld door de negerende apathie van het hoofdpersonage en de terloopsheid waarmee alles  voorgeschoteld wordt..Zo is de lezer meer geïnteresseerd naar de identiteit van de verteller dan naar die van Pavel of zelfs de ontknoping van het verhaal.

Wel weet Pavel & ik te raken op gebied van sfeervorming, want de auteur tekent een grauw en harde omgeving op voor zijn personages: een wereld vol armoede, honger en hebzucht waar alles te koop is en geld gelijkstaat met macht.

Net zoals Peter Temples werken wordt Pavel & ik door de literaire recensenten hoog ingeschat, maar de gewone liefhebber van het spannende boek zal er wellicht weinig plezier aan beleven.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste alinea:
Dokter Anders Jonasson werd door verpleegkundige Hanna Nicander gewekt. Het was even voor halftwee ’s nachts.

De korte inhoud
Lisbeth Salander heeft een levensbedreigende aanslag overleefd en wordt in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht, evenals de man die verantwoordelijk is voor haar duistere, pijnlijke verleden: Alexander Zalachenko. Salander wordt gezocht voor moord en door de media is ze neergezet als een psychopaat, moordenaar en satanist. Alleen Blomkvist is overtuigd van haar onschuld. Hij ontdekt de relatie tussen de vrouwenhandel, het verleden van Salander en de Zweedse veiligheidsdienst en wil daarover publiceren. Maar wil Salander wel meewerken? Ze vertrouwt niemand en zeker Blomkvist niet die haar als enige veel te goed kent. Uiteindelijk moet ze voor de rechtbank verschijnen. Zal het recht zegevieren?


Het volledige rapport
De voortijdige dood van de Zweedse journalist Stieg Larsson in 2004 is er verantwoordelijk voor dat de avonturen van de redactie van het maandblad Millennium beperkt bleef tot een trilogie. Het succes van zijn drie boeken, die zich al jarenlang hoog in de bestsellerlijsten handhaven, zorgde – na de relithrillers in het spoor van Dan Browns De Da Vinci Code – voor de nieuwste hype in de wereld van het spannende boek: de Scandinavische trilogieën overspoelden de boekenwinkels.

Gerechtigheid is het laatste deel van de serie. Voorlopig laatste deel moet ik eigenlijk zeggen, want de geruchten steken al langer de kop op dat er manuscripten van deel vier en zelfs deel vijf zouden bestaan. Alleen de aanslepende onenigheid tussen de familie van de auteur en zijn levensgezellin lijkt de publicatie in de weg te staan. En gelukkig is het boek dusdanig van opzet dat het drieluik rond journalist Mikael Blomkvist en einzelgänger en hacker Lisbeth Salander mooi wordt afgerond.

Gerechtigheid gaat verder waar De vrouw die met vuur speelde stopte: Mikael vindt de levensgevaarlijk gewonde Lisbeth en haar vader Zalachenko en belt de hulpdiensten. Terwijl de politie ongeduldig wacht om Salander te kunnen ondervragen, begint de veiligheidsdienst in hoog tempo alle sporen opverwijderen. Enkel onderzoeksjournalist Blomkvist doet er alles aan om de volledige waarheid uit te zoeken en in de openbaarheid te brengen.

Het grootste minpunt van Gerechtigheid, en tevens de enige reden waarom de maximale score op zak blijft, is je er pas ten volle van kan genieten als je het veruit minste boek van de reeks achter de kiezen hebt. De vrouw die met vuur speelde is namelijk de inleiding op dit verhaal. Maar deze opoffering wordt meer dan goed gemaakt omdat Gerechtigheid de serie (voorlopig misschien) in schoonheid afsluit met een perfect opgebouwde spanningsboog die nergens ook maar het kleinste deukje vertoont en een veelheid aan thema’s bevat die met kennis van zake onder de loep genomen worden.

Ook Stieg Larssons schrijven evolueerde. Zo bevat Gerechtigheid, ondanks het feit dat het met voorsprong het dikste boek is van de drie, veel minder weinig ter zake doende uitweidingen. Enkel bij de beschrijving van het ontstaan van de veiligheidsdienst en meer bepaald de Sectie Speciale Analyse steekt de jeugdzonde weer even de kop op. Maar voor het overige is het boek een meer dan degelijk werkstuk dat eivol staat van de onverwachte wendingen. De afwezigheid van rustmomenten zorgt ervoor dat het lezen vlot opschiet en maakt het doorploegen van de meer dan zeshonderdvijftig bladzijden een zeer aangename bezigheid.

Door de grote hoeveelheid boeken van amper aanvaardbare kwaliteit, stelt de lezer zijn hobby wel eens in vraag, maar een boek als Gerechtigheid lezen is voldoende om al die twijfels weer voor een tijdje van tafel te vegen: Het zijn uitschieters als deze waardoor een mens met plezier blijft lezen. Gerechtigheid s dan ook een terechte winnaar van De Glazen Sleutel 2008, de prijs voor het beste Scandinavische misdaadverhaal van dat jaar, en een absolute aanrader voor elke liefhebber van het genre. Of om het in drie woorden samen te vatten: een zalig boek!

Het definitieve verdict: 9/10

De eerste alinea:
De helling was volledig verijsd. Hard, groen ijs overdekt met een dikke laag los, geschilferd ijs. Nergens houvast en tot overmaat van ramp stak er een glaciale wind op.

De korte inhoud:
Wenen 1914. Ksaveri Ignatz, jezuïet en geheim agent, is opgenomen in Steinhof, het meest luxueuze sanatorium van Europa, en weet niet waarom. Beetje bij beetje herinnert hij zich zijn missie. Hij moet de katholieke fundamentalisten de fatale slag toebrengen door in Steinhof documenten van hun geheime genootschap, de Sodalitium Pianum, te stelen. Maar niets is wat het lijkt in Steinhof. Welke experimenten voert dokter Kozlowski in het holst van de nacht uit? Wat drijft dokter Epstein, die zo gepassioneerd is door het anarchisme? En waarom komt Fürstin Elisabeth von Thurn zo vaak de Steinhof Kirche bewonderen?
Hoe dieper Ignatz in het Steinhof-labyrint doordringt, hoe meer hij lijkt te verdwalen.


Het volledige rapport:
De in Aalst geboren en getogen, maar naar Antwerpen uitgeweken, Mieke De Loof gaf haar professioneel leven in 2000 een andere wending. Ze gaf haar functie als docente filosofie en sociologie op om haar droom te verwezenlijken: schrijfster worden.

In 2004 werd haar spannend debuut Duivels offer meteen bekroond met de Hercule Poirot-prijs. Daarna was het twee jaar wachten op het vervolg, dat de titel Labyrint van de waan meekreeg en waarin hoofdpersonages en setting van het eerste boek werden overgenomen: een nieuwe reeks was geboren met de jezuïet, psychiater en geheim agent Ksaveri Ignatz die aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog zijn avonturen beleeft in Wenen, een van twee hoofdsteden van de toenmalige dubbelmonarchie Oostenrijk-Hongarijë. Recent verscheen het derde deel in de reeks onder de titel Wrede schoonheid.

In zijn rol als geheim agent voor de Jezuïeten, krijgt Ksaveri de opdracht om een eerste stap te zetten die de ondergang van de fundamentalistische tak van de rooms-katholieke kerk moet inluiden. In het luxueuze sanatorium en kuuroord Steinhof moet Ksaveri proberen bezwarende documenten te ontfutselen aan een Belgisch advocaat die behoort tot de fundamentalisten. Maar tijdens zijn verblijf merkt Ignatz op dat een aantal medewerkers, gasten en bezoekers zich vreemd gedragen, wat het uitvoeren van zijn taak er niet makkelijker op maakt.

Dat voor Mieke De Loof taal en stijl primeren op inhoud en spanning is met haar meest recente uitgave Wrede Schoonheid ondertussen iedereen opgevallen. Maar ook voor haar eerder werk gaat deze stelling op. Maar de sterkte van Labyrint van de waan is toch te vinden in een heel ander gegeven: haar keuze om het verhaal grotendeels te beperken in plaats en tijd. De compactheid van de setting die meteen ook het aantal opgevoerde personages limiteert, zorgt voor een degelijke, geconcentreerde basis waarop het verhaal kan geschilderd worden.

Zo geeft ze de lezer een mooie inkijk in het Weense Steinhof: een instelling die zijn primaire reden van bestaan - de behandeling van psychiatrische patiënten – financiert met de royale inkomsten van poepsjieke gezondheidskuren die gericht zijn op de financiële elite van Europa. Maar de auteur beperkt zich niet tot het beschrijven van de luxueueze vakanties waarvan deze rijken daar genieten, maar ze licht eveneens een tipje van de sluier op omtrent het uitproberen van nieuwe behandelingen, en de zucht naar erkenning van het personeel, dat in de voetsporen van hun beroemde land- en tijdgenoot Sigmund Freud wil treden.

Men zou bijna vergeten dat er tussen al deze beschrijvingen door ook nog een spannend verhaal verteld wordt in Labyrint van de waan. Dit vertrekt vanuit een eenvoudig opgezette plot, steekt af en toe de kop op, maar glijdt grotendeels bijna onopgemerkt tot aan een ontknoping die nogal uit de lucht komt te vallen en daarom een beetje beter gemotiveerd had mogen worden, dan nu het geval is.

Al bij al heeft Mieke De Loof het tijdloze thema van de strijd om macht in een originele formule gegoten, gegarneerd met wat grandeur van weleer en er een mooi verteld verhaal van gemaakt.

Het definitieve verdict:6/10

De eerste alinea
De zesennegentigjarige man zat in zijn comfortabele fauteuil en genoot van een boek over Jozef Stalin. Geen enkele gewone uitgever had iets met het manuscript vol misvattingen te maken willen hebben, want de auteur liet zich van begin tot eind alleen maar lovend uit over de sadistische Sovjetdictator. Toch sprak de positieve visie op Stalin die uit dit in eigen beheer uitgegeven boek naar voren kwam de oude man bijzonder aan. Hij had het rechtstreeks van de schrijver gekocht, kort voordat die in een psychiatrische inrichting was opgenomen.

De korte inhoud
Evan Waller is een wreed man, een levensgevaarlijk monster. Hij is schatrijk geworden door te handelen in alles waar veel geld aan te verdienen valt, inclusief mensen. In zijn drang naar grotere rijkdom gaat hij letterlijk over lijken en nu heeft hij een nieuw doel in het vizier. Een deal die miljoenen mensen het leven kan kosten.
Het is in ieders belang dat Waller wordt tegengehouden en de man die deze taak krijgt toebedeeld, is Shaw. Als agent van een internationale inlichtingendienst is hij gespecialiseerd in het oplossen van conflicten waar ook ter wereld. Maar wat Shaw niet weet, is dat er nog iemand is die Evan Waller in de gaten houdt: Reggie Campion. Zij werkt niet voor een officiële instantie, maar voor een organisatie die geheel buiten de wet om opereert. En haar taak is niet om Waller tegen te houden, maar om hem voorgoed uit te schakelen.
Shaw en Reggie, de besten in hun vak, zitten allebei achter dezelfde man aan. De een namens de geheime dienst en de ander namens een particuliere organisatie. Alleen weten ze dit niet van elkaar…


Het volledige rapport
David Baldacci werd vijftig jaar geleden geboren in Richmond, de hoofdstad van de Amerikaanse staat Virginia. Na zijn studies rechten en politieke wetenschappen werkte hij negen jaar als advocaat in Washington D.C. Momenteel verblijft hij weer in Viriginia, waar hij zich voltijds bezig houdt met schrijven.

Hoewel het schrijven hem al lang in het bloed zit en hij al tijdens zijn studies kortverhalen schreef, was het wachten op zijn eerste spannende boek tot in 1996. Het recht van de macht, of Absolute power, was een instant succes en vond het jaar daarop zijn weg naar de bioscoop, met Clint Eastwood en Gene Hackman als hoofdrolspelers. Verlos ons van het kwaad is al zijn negentiende spannende boek en het tweede deel uit van de reeks met de voornaamloze geheim agent Shaw en journaliste Katie James, die startte met Niets dan de waarheid.

De nieuwe opdracht van geheim agent Shaw bestaat uit het ontvoeren van de op het eerste zicht respectabele Canadese zakenman Evan Waller. Maar de man leidt niet alleen een zakelijk dubbelleven; hij heeft ook een verleden dat hem achtervolgt in de persoon van Regina ‘Reggie’ Campion, die in naam van zijn slachtoffers wraak wil nemen door hem de dood in te jagen. Zonder het van elkaar te weten zitten de twee jagers achter dezelfde prooi. Een prooi die zichzelf ook pas in zijn element voelt als jager en dolgraag de rollen omgedraaid ziet…

Dat David Baldacci kan bogen op bijna vijftien jaar ervaring als auteur is meteen te merken. Met een origineel begin heeft hij de aandacht van de lezer quasi onmiddellijk te pakken; en door gebruik te maken van zeer korte hoofdstukken waarvan op tijd en stond eentje eindigt met een cliffhanger, houdt hij de vaart erin. Maar het verdelen van de driehonderdvijftig bladzijden over niet minder dan honderdentwee hoofdstukken heeft als belangrijke bijkomstigheid dat de lezer de kans ontnomen wordt om zich eens op zijn gemak in te leven in het verhaal. Ondanks het gruwelijke thema en genoeg tempowisselingen blijft het verhaal steken in oppervlakkigheid waardoor de betrokkenheid van de lezer tot het absolute minimum beperkt blijft.

Het sterkste punt is met voorsprong de keuze van de gebruikte locaties. Vooral aan het beschrijven van de streek rond Gordes, in de Franse Provence heeft David Baldacci veel aandacht besteed, waardoor deze mooi uit de verf komt.
Van de personages die opgevoerd worden in Verlos ons van het kwaad daarentegen worden alleen de allerbelangrijksten voorzien van net genoeg achtergrond als relevant is voor het verhaal. Anderen ontgroeien de status van cliché niet of worden amper of niet gedocumenteerd.

Hoewel Verlos ons van het kwaad het tweede boek is in een serie, kan het best als een op zichzelf staand verhaal gelezen worden. Toch is het enkel maar een aanrader voor de echte fans van David Baldacci want het boek geeft de hele tijd de indruk geschreven te zijn op routine. Er is weinig echt negatiefs over te vertellen, maar opgewonden wordt de lezer er ook niet van. Het boek mist een hart en een ziel, waardoor het een sfeer uitstraalt van professioneel bandwerk. Of een typevoorbeeld van wat men krijgt als schrijven van een passie tot een job verworden is.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
De sluisdeuren van Vancouver Airport schoven open en Harry Witters stapte met zijn gele plastic reiskoffer Canada binnen. In de aankomsthal stond een handvol opgewonden mannen op wacht om een gemeenschappelijke kennis in de armen te sluiten. Twee van hen hielden een bord omhoog met daarop in morsige letters ‘Welcome home honey. We all love ya’. Harry zag haar staan tussen die houthakkershemden. Zij was blond en droeg een grijs colbert boven op een spijkerbroek. Zij was de vrouw van zijn vader.

De korte inhoud:
Achter de vergrendelde deuren van de Sankt Michaelabdij in Siegburg ontmoeten kopstukken van alle religies van de christelijke traditie elkaar. Ze vormen het Ibrahim comité dat twee keer per jaar beraadslaagt over de dreigende beschavingsoorlog tussen de islam en het christendom. Alle aanwezigen hebben trouw gezworen aan de regels van het genootschap. Verraad wordt onverbiddelijk gestraft.
Ondanks de strenge veiligheidsmaatregelen slaagt journalist Harry Witters er in om de abdij binnen te dringen. Harry Witters was tot voor enkele maanden een onbetekenende redacteur bij een advertentieblad. Nu gaat een wereld van intriges, moord en hypocrisie voor hem open. Wat wil de Vaticaanse geheime dienst van hem? Welke rol speelt de vriendin van zijn overleden vader? Harry Witters twijfelt om de waarheid te publiceren. Als de Westerse wereld verneemt wat hij weet, dreigt de ondergang.

Het volledige rapport:
De Vlaming Koen Verstraeten werkt al jaren als journalist voor de krant Gazet van Antwerpen en woont al drie decennia in Nederland. Met Het Ibrahim comité maakt hij zijn intrede in de wereld van het spannende boek.

Nadat autojournalist Harry Witters door de Vaticaanse geheime dienst wordt gerecruteerd klimt hij, met de ene na de andere primeur, snel hoger op de ladder van invloedrijke nieuwsjagers. Als de Ufficia Informazione hem de opdracht geeft het Ibrahim comité in diskrediet te brengen, trekt hij naar Siegburg waar de afgevaardigden van alle splintergroepen van het christendom achter gesloten deuren proberen terug te keren naar een eengemaakte godsdienst, om zo sterker te kunnen ageren tegen de opkomst van de islam in de westerse wereld. Maar ook andere invloedrijke groeperingen trekken aan zijn mouw, waardoor Harry begint te twijfelen of het publiceren van zijn artikel wel een verantwoorde beslissing is. Want de gevolgen van deze primeur zouden wel eens ver strekkende gevolgen kunnen hebben.

Het gebeurt niet vaak dat men een auteur ziet groeien naarmate een boek vordert, maar dat is exact waar we hier getuige van zijn: daar waar Het Ibrahim comité nogal aarzelend van start gaat met een sfeertje dat doet denken aan de films True Lies en Mr.& Mrs. Smith groeit het uit tot een echte spionageroman die staat als eens huis en die in Vlaanderen zijn weerga niet kent en die daarenboven origineel uit de hoek komt door niet weer eens Amerikaanse, Britse, Russissche of Israëlische agenten ten tonele te voeren, maar te opteren voor kleinschalige godsdienstige geheime groeperingen, die elk hun steentje willen bijdragen om visie op het christendom proberen te realiseren.

Het gegeven en de uitwerking doet zeer onvlaams aan en de internationale uitstraling wordt versterkt door scenes te situeren in Canada, Siegburg, Vaticaanstad, Peru, Dubai, zonder Brussel en Antwerpen uit het oog te verliezen natuurlijk. Door een groot aantal feiten in het verhaal te verweven, en een paar uiterst verrassende alternatieve waarheden te verkondigen, zorgt Koen Verstraeten voor een hoge mate van herkenbaarheid.

Enkel het feit dat zowat elk personage in het boek geheim agentje speelt en de vriendelijke wijze waarop deze geestelijke varianten van James Bond met elkaar omgaan zorgen voor een opstootje van ongeloofwaardigeid in deze voor het overige fascinerend geschreven machtsstrijd tussen progressieven, conservatieven en anders denkenden: Of hoe tien jaar na Dominique De Rudderes Iedereen beroemd het nu de beurt is aan Koen Verstraetens iedereen spion.

Met Het Ibrahim comité levert Koen Verstraeten een meer dan verdienstelijk debuut af en zadelt hij zichzelf op met een levensgroot probleem: hoe kunnen zijn journalistieke stukken ooit nog vertrouwen wekken bij het lezend publiek, nu er zwart op wit gedrukt staat hoe goed deze man is in het verzinnen van verhalen?

Het definitieve verdict: 7/10