Erics BIBber Blog

De eerste zin:
Subachio zag er niet uit als een hotel.

De korte inhoud
Thomas is een succesvolle advocaat. Na het overlijden van zijn vader, een heftige relatie en een ontmoeting met een zwerver, besluit hij de advocatuur te verlaten. Zijn vriend Sam heeft een technologie ontwikkeld die de maatschappij ingrijpend kan veranderen. Sam wil zijn uitvinding geheim houden en Thomas belooft hem deze taak op zich te nemen. Dat brengt hem in conflict met Sams ambitieuze zonen, en met nietsontziende, op macht beluste bedrijven. Intussen wordt de wereld overspoeld door een dodelijk virus.

Thomas raakt verstrikt in een zich langzaam sluitend web van intriges en komt voor onmogelijke keuzes te staan. Kan hij het onheil keren dat zich als een donkere schaduw over hemzelf, zijn geliefden en de wereld verspreidt?


Het volledige rapport
De Nederlander Adriaan Bos was 25 jaar lang advocaat. Daarna wierp hij zich op als coach die zakenmensen begeleidde in verband met bewustzijnsontwikkeling. Beide aspecten van zijn professionele leven vinden we nu ook terug in Advocaat van de waarheid, waarmee de man op zijn drieënzestigste debuteert als misdaadauteur.

In 2009 kreeg het manuscript De zonen van Samuël een eervolle vermelding tijdens een wedstrijd. In de eerste helft van 2010 werd het geplaatst op de website Tenpages.com, waar auteurs, via het plaatsen van minimum de eerste tien bladzijden van hun manuscript in eender welk genre, lezers warm maken om te investeren in hun werk. Als er binnen het tijdsbestek van vier maanden minstens tien geldschieters samen 10000 euro inbrengen, belooft de website het boek te laten uitgeven bij een gerenommeerde uitgever. Als een van de tweeënzestig boeken die tot op de dag van vandaag op deze wijze publicatie verdienden, werd De zonen van Samuël dit jaar uitgegeven bij Juwelenschip onder de titel Advocaat van de waarheid. Uitgeverij Juwelenschip is een nobele onbekende in de wereld van het spannende boek, maar haar publicaties richten zich eerder tot de liefhebbers van esoterie en religie.

In Advocaat van de waarheid maken we kennis met Thomas van Buitenhuyzen, die het alter ego van de auteur zou kunnen zijn: ex-advocaat en nu vooral bezig om zijn vriend Sam te begeleiden tot een meer duurzaam beslissingsbeleid voor zijn technologiebedrijf, dat een chip heeft ontwikkeld die bedoeld is voor inplanting bij mensen. Als Sam beslist er niet mee naar de markt te trekken, komen hij en vooral Thomas in conflict met Sams zonen en een belangrijk buitenlands technologiebedrijf die zich een fortuin door de neus geboord zien. Als een dodelijk virus een wereldwijde pandemie veroorzaakt komt Thomas van alle kanten onder vuur te liggen en wordt het alsmaar moeilijker vast te houden aan zijn levensfilosofie.

Adriaan Bos gebruikt een spannend verhaal dat zich deels in Nederland en deels in Italië afspeelt als vehikel om zijn boodschap uit te dragen. Waarschuwingen allerhande doorspekken royaal het boek: het gebrek aan privacy in de digitale wereld; de invloed van het populisme in de politiek en de gevolgen van het kortetermijndenken passeren allemaal de revue. Soms klinken deze sommaties wat dringender en krijgen ze de vorm van berispingen en aanklachten. Als alternatief biedt de auteur de opwaardering van de ethiek, door onder andere het hoger inschatten van (naaste)liefde en goedheid. Maar de boodschap van Franciscus van Assisi, die het hoofdpersonage fel inspireert, lijkt een gevecht tegen de windmolens worden en Thomas glijdt af naar een Don Quichot-achtige figuur, die een strijd voert die hij niet lijkt te kunnen winnen. Maar tegelijk blijft het personage, net als alle andere protagonisten, zeer geloofwaardig vasthouden aan het recht om niet voor de makkelijkste weg te kiezen, zoals hij het zelf omschrijft. De auteur heeft goed werk geleverd om de figuren die hij opvoert elk een eigen persoonlijkheid mee te geven, zonder de noodzaak van ellenlange voorgeschiedenissen, maar door gebruik te maken van degelijke karakterschetsen.

Dit alles integreert de auteur professioneel in het spannende verhaal dat een aantal aspecten van zowel techno-, reli- als bedrijfsthrillers bevat. Een interessante en evenwichtige melange die afgewerkt werd met een esoterisch sausje. Overeenkomsten met de werken van Michael Crichton, Joel C. Rosenberg en Joseph Finder – elk de top in hun thrillersegment – zijn dan ook volop aanwezig. Tot aan bladzijde driehonderddertig is Adriaan Bos goed op weg vriend en vijand te verbazen en een hoge score ligt binnen handbereik. Maar vanaf dan volgt slechts een boutade aan spiritualiteiten, met als dieptepunt het totaal overbodige zestigste hoofdstuk. Zou dit de invloed zijn van de uitgever op de wijzigingen in het manuscript, waarvan de auteur gewag maakt in zijn nawoord? In ieder geval gebeurt deze omschakeling even artificieel als een rockconcert op een bijeenkomst van de Christelijke jeugd: het plaatje klopt niet meer en alle opgebouwde krediet wordt in een wip verspeeld. Een slotoffensief vol actie waarin de cast gedecimeerd wordt kan de het tij niet meer keren. En dat is jammer, want de auteur heeft bewezen dat het potentieel aanwezig is om het te maken in de wereld van het spannende boek.

Ook valt tijdens het lezen op dat de tekst van Advocaat van de waarheid op papier gezet werd in een lettertype met een rare eigenschap: de hoofdletters zijn kleiner dan de gewone hoge letters, zoals de “h”, wat bij momenten lichte irritatie opwekt. Als voorbeeld geef ik even het meest voorkomende geval mee: zo staat er constant “thomas” te lezen in plaats van het meergenormaliseerde “Thomas”

Met Advocaat van de waarheid bewijst nieuwkomer Adriaan Bos dat hij de kunst van het schrijven machtig is. Alleen slaagt hij er nog niet in het kwalitatieve niveau te handhaven tot aan de laatste bladzijde, waardoor hij compleet de mist ingaat. Hopelijk zijn de drieënnegentig investeerders niet zo ontgoocheld als ondergetekende.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Er klopte iets niet.

De korte inhoud
Langs de snelwegen van Monterey, Californië, verschijnen steeds regelmatiger herdenkingskruizen – niet ter herinnering aan dodelijke ongelukken in het verleden, maar als aankondiging van gruwelijke moorden die nog zullen volgen.
Kathryn Dance, kinetisch expert bij het California Bureau of Investigation, wordt ingeroepen om de zaak op te lossen. Al snel komt ze op het spoor van de tiener Travis Brigham. Zijn rol bij een fataal auto-ongeluk leidde tot verschrikkelijke haataanvallen tegen hem op een populair weblog.
Terwijl Kathryn wanhopig zoekt naar aanwijzingen waar Travis zich schuilhoudt, werkt deze zijn lijstje af. Door gebruik te maken van persoonlijke details op blogs en community’s maakt hij elke moord zo persoonlijk en afschuwelijk mogelijk…


Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Jeffery Deaver staat bekend als de prins van de plotwendingen. Tegenwoordig onderhoudt hij twee reeksen met vaste personages en publiceert hij op tijd en stond ook nog een op zichzelf staande thriller. De langstlopende reeks, met Lincoln Rhyme en Amelia Sachs startte al in 1997. In De Koude maan, het zevende verhaal in deze serie, introduceerde hij Kathryn Dance, een menselijke leugendetector. De auteur vond het personage zo sterk dat hij haar promoveerde tot hoofdrolspeelster in een aparte reeks boeken. Na De slaappop is het in 2009 verschenen In memoriam het tweede boek dat volledig gedragen wordt door deze vrouw.

Hierin kondigt een moordenaar zijn daden aan door langs de weg herdenkingskruisen te plaatsen, met daarop de naam datum waarop zijn volgende slachtoffer zal sterven. Kathryn Dance, die rechercheur is bij het CBI krijgt de zaak toegewezen en vindt al snel en verdachte in Travis Brigham, een wat wereldvreemde tiener, die veruit het merendeel van zijn tijd doorbrengt achter computers. Nadat hij een dodelijk ongeluk veroorzaakte, wordt hij, als op een populaire blog de reacties van de lezers alsmaar grimmiger worden, slachtoffer van cyberpesten. Wraak is het voor de hand liggende motief, want modus operandi is afhankelijk van de grootste angst van elk slachtoffer.

Na De cyberkiller uit 2001 waagt de auteur zich met In memoriam weer aan een thriller in de sfeer van computers en informatica. Meer specifiek stelt hij zich vragen over het vervagen van de grenzen tussen de echte en de digitale wereld enerzijds en anderzijds vraagt hij zich af waarom we ons toch anders gedragen in beide werelden. Om deze thematiek nog verder te ondersteunen geeft Jeffery Deaver aan dat alle URL’s – adressen van webpagina’s, zeg maar – die in het boek genoemd worden ook echt bestaan. Maar bij het bezoeken ervan blijkt dat ze allen eigendom zijn van de auteur, die ze blijkbaar speciaal voor dit boek construeerde, om de geloofwaardigheid van het verhaal te ondersteunen. Maar eigenlijk is het een beetje vals spelen, en bereikt hij net het tegenovergestelde effect. Een beetje meer voorbereidend onderzoek en het refereren naar echte weblogs, waren een galantere oplossing geweest, maar hij onderstreept er wel zijn stelling mee dat je niet alles wat je al surfend leest klakkeloos moet geloven. In memoriam zet je aan het denken en dat is iets dan van niet veel spannende boeken kan gezegd worden.

Het verhaal dat achter de nietszeggende cover schuilgaat en waarvoor Kruisweg een meer toepasselijke titel geweest was, strekt zich uit over een werkweek. Met een intrigerend begin wordt meteen de toon gezet. Maar wat later lijkt het verhaal, ondanks drie grote verhaallijnen, wat doelloos rond te zwalpen, alsof besluiteloosheid het de wind uit de zeilen genomen heeft, om naar het einde toe te ontaarden in een typische Deaver, met onverwachte wendingen, waarvan sommige op het randje van de geloofwaardigheid die elkaar in zo’n sneltreinvaart opvolgen. Gedreven door tijdnood ziet de auteur zich genoodzaakt twee van de drie rode draden af te haspelen, wat toch wel ontgoochelend is.

Gelukkig is het hoofdpersonage in dit verhaal een stuk menselijker dan in De slaappop. Daarin leek Kathryn Dance bijna een waarzegster, die door in iemands ogen te kijken niet alleen diens verleden naar boven kon halen, maar eveneens de toekomst. In memoriam is in dat opzicht een stuk realistischer en door Kathryns vaardigheden slechts met mondjesmaat te gebruiken, benadert het veel dichter de gewone policier wat in dit geval een positieve zaak is. Maar het verhaal van De slaappop is blijkbaar nog een zeer belangrijk gegeven, want In memoriam staat vol met verwijzingen naar zijn voorganger.

In memoriam is van quasi hetzelfde niveau als De slaappop, maar de accenten liggen iets anders: het hoofdpersonage wordt menselijker en echter terwijl de plot net iets minder sterk is. Maar door onder andere De koude maan en Het gebroken raam, weten we dat Jeffery Deaver veel meer in zijn mars heeft en pakken beter kan.

Het definitieve verdict: 7/10

 De openingszin: 

De kreet ging reutelend door het schip, als gehuil van een gewond dier in het oerwoud, een triest gejank dat klonk als een smeekbede om de dood.

De korte inhoud
Een wetenschappelijke doorbraak om de opwarming van de aarde te keren, een reeks onverklaarbare dodelijke ongevallen in Brits-Columbia, een golf internationale incidenten die in een oorlog driegt los te barsten… NUMA-directeur Dirk Pitt en zijn kinderen Dirk jr. en Summer, geloven dat er een verband bestaat, maar zij weten ook dat hun weinig tijd rest voordat de situatie escaleert. De enige aanwijzing is een zilverachtig mineraal waarvan het spoor terug te volgen is naar een expeditie van lang geleden om de Noordwest Passage te vinden. Maar niemand overleefde die tocht, de kapitein en de bemanning kwamen allemaal om het leven – en als Dirk Pitt el zijn collega Al Giordino niet voorzichtig zijn, wacht hun hetzelfde lot….


Het volledige rapport
Wie Clive Cussler zegt, zegt in dezelfde adem eveneens maritieme archeologie. Niet alleen in de talrijke spannende boeken van deze tachtigjarige Amerikaanse auteur, maar ook in zijn echte leven staan scheepswrakken centraal. De laatste jaren werkt hij meer en meer met coauteurs. Zo vinden we op de cover van Duivelsadem ook de naam Dirk Cussler, de zoon van Clive, terug.

Duivelsadem, dat al het twintigste deel is in de serie rond Dirk Pitt, het alter ego van de auteur, is weer een typisch werk van Cusslers hand dat herkenbaar is aan de mix van wetenschappen, technologie en actie en die zich voor een groot deel op en onder water afspelen. Een Amerikaans wetenschapster ontdekt een eenvoudige oplossing om het probleem van de opwarming van de aarde te stoppen, maar om die ontdekking commercieel uit te kunnen baten heeft ze dringend nood aan een zeldzaam mineraal, waarvan voor het laatst in grote hoeveelheden gerapporteerd werden hoog in het noorden van Canada door een Britse expeditie in het midden van de negentiende eeuw vast kwam te zitten in het pakijs. Als Dirk Pitt de bron probeert op te sporen komt hij in aanvaring met een meedogenloze Canadese zakenman, die een imago als groene jongen cultiveert, maar ondertussen eenieder die de uitbreiding van zijn imperium een strobreed in de weg legt, zonder scrupules uitschakelt. Maar vader en zoon Pitt tonen zich waardige tegenstanders in een poging hun vel zo duur mogelijk te verkopen.

Duivelsadem voelt in het begin vrij stroef aan: door meteen een groot aantal op het eerste zicht losstaande vrij korte scènes op de lezer los te laten, kan men de lasnaden in de constructie van het verhaal gemakkelijk opmerken, net zoals bij het rijden over een betonweg, waarbij de voegen tussen de platen ook constant een lichte oneffenheid voelen.

Dit gegeven is er verantwoordelijk voor dat de eerste hoofdstukken niet gladjes verteerd worden. Gelukkig komt het verhaal later op kruissnelheid en kan de lezer zich dan verliezen in het verhaal dat toch net iets teveel actie bevat om de grenzen van de geloofwaardigheid niet te overschrijden.

De hoofdpersonages mogen hun voet niet buiten de deur van hun woonplaats zetten of er hangt wel een of ander onheil boven het hoofd. Als ik in hun schoenen zou staan, zou ik ernstig overwegen de hand aan mezelf te slaan, met zoveel tegenslagen op rij. De keuze om, in een verhaal dat in de derde persoon enkelvoud verteld wordt, twee van de belangrijkste personages van dezelfde naam te voorzien – vader Dirk Pitt die al heel de reeks meegaat en zijn zoon Dirk Pitt – is vragen om verwarring en soms duurt het even vooraleer kan uitgemaakt worden wie van deze twee betrokken is bij een bepaald hoofdstuk.

Ondanks bovenstaande opmerkingen en het feit dat er nog te veel fouten in de tekst zijn achtergebleven, kan de liefhebber van spannende boeken met een liefde voor geschiedenis en technologie best noig wat plezier beleven aan Duivelsadem, waar inde auteur een Hitchcockje doet, door zijn naam te lenen aan een personage met een bescheiden rol.
Duivelsadem is lang niet het beste boek uit de Dirk Pitt reeks. Net als bij de cover zelf, die niet echt scherp afgedrukt werd en goedkoop aandoet, zijn er teveel minpuntjes te noteren betreffende het verhaal om zich zelfs in de middelmaat te handhaven. Daar kan zelfs het interessante onderwerp niets aan veranderen

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste alinea:
De truc was om door de achterdeur naar binnen te sluipen en de doos onhoorbaar de trap op te smokkelen. Het huis was twee eeuwen oud en je kon haast geen stap doen of er brak een kakofonie van gekraak en gekners los. Zachtjes trok Abbey Straw de deur achter zich dicht en liep ze op haar tenen over de vloerbedekking van de gang naar de overloop. In de keuken hoorde ze haar vader rondscharrelen, met op de achtergrond het gemompel van een honkbalwedstrijd op de televisie.

De korte inhoud:
De CIA vraagt agent Wyman Ford een inslagkrater van een meteoriet te onderzoeken, midden in Rode Khmer-gebied op de Thais-Cambodjaanse grens. De krater is echter niet gevormd door een meteorietinslag, maar door iets wat met onmetelijke kracht naar buiten is geschoten.
Aan de andere kant van de wereld, op een eilandje voor de kust van Maine, ontdekt Ford de daadwerkelijke inslag: een weinig indrukwekkend gat in de grond. Maar wat is in staat dwars door de aarde heen te schieten? En, belangrijker nog, wie heeft het afgevuurd?


Het volledige rapport:
Douglas Preston werd in 1956 geboren in de schaduw van Boston en bracht met zijn twee broers zijn jeugd door in het iets landelijker gelegen dorpje Wellesley. Zijn studies brachten hem naar Californië, waar hij na wiskunde, biologie, natuurkunde, antropologie, chemie en astronomie gevolgd te hebben het roer omgooide en afstudeerde in Engelse literatuur. Zijn eerste job vond op de afdeling Publicaties van het New Yorkse American Museum of Natural History. Acht jaar later beslist hij om voltijds te gaan schrijven en verhuist hij naar Santa Fe, New Mexico, waar hij nog altijd woont met zijn vrouw en kinderen.

Tijdens de voorbereidingen van een boek over de geschiedenis van het museum kwam hij in contact met een redacteur die luistert naar de naam Lincoln Child en die het museum een ideale locatie vond voor een spannend boek. Toch duurde het nog bijna tien jaar, een periode waarin Douglas Preston non-fictie bleef schrijven, vooraleer de twee hun idee uitwerkten tot de in 1995 verschenen thriller Relic, waarvan de Nederlandse vertaling als titel De vloek van het oerwoud meekreeg. Het was het begin van een succesvolle samenwerking die tot op de dag van vandaag verder gaat. Daarnaast publiceert Douglas Preston sinds 2004 ook spannende boeken onder enkel zijn eigen naam. Krater is de vierde spannende ficieroman van zijn hand en heeft als protagonist Wyman Ford, een ex-CIA agent die ook al zijn opwachting maakte in Dinosaurus canyon en Goddeloos .

Hierin ziet de avontuurlijk aangelegde jonge dame Abbey Straw op een avond voor de kust van haar woonplaats in Maine een meteoriet op de aarde inslaan. Ze besluit samen met haar vriendin op zoek te gaan naar de wereldvreemde steen in de hoop dat de verkoop ervan haar een beetje extra zakgeld zal opleveren.
Aan de ander kant van de wereld gaat Wyman Ford in opdracht van de Amerikaanse regering op zoek naar de bron van de radioactieve halfedelstenen die her en der in het land opduiken. In het niemandsland van de Noord-Cambodjaanse jungle, vindt Ford de mijn, die een uittredekrater blijkt te zijn: de meteoriet heeft zich een weg dwars door de aarde gebaand. Hoe is dit mogelijk? Waar komt die steen in godsnaam vandaan? En is het een toevalstreffer of moet de wereld zich voorbereiden op een regen van deze objecten? Dat zijn de vragen die iedereen zo snel mogelijk beantwoord wil zien in Krater.

Men moet Douglas Preston de knepen van het schrijven van spannende boeken niet meer leren. Zijn jarenlange ervaring in het vak druipt er langs alle kanten af: in met niet te moeilijk taalgebruik gevulde korte hoofdstukken garandeert hij een aangenaam stukje leesplezier. De afwisseling van meer dan genoeg actiescenes met het absolute minimum aan achtergrondinformatie dat nodig is om het verhaal op gang te houden houdt zijn publiek met gemak bij de les. En een inventief en verrassend slot zorgt er voor dat het boek voldaan dichtgeslagen wordt.

Sommige van bovenstaande kenmerken kunnen natuurlijk ook tegen het boek gebruikt worden. Zo voelt het snelle afwisselen tussen de verschillende draadjes in het eerste kwart van het boek soms aan alsof men een episode uit een televisieserie zit te lezen: het gaat allemaal wel snel, maar naar diepgang of levensecht beschreven personages en locaties kan vruchtenloos gezocht worden. En het te lang in leven houden aan de belangrijkste verhaallijn uit het middenstuk, waarin de hoofdpersonages een huurmoordenaar achter zich aan krijgen, zorgt toch even voor een deuk in de spanningsboog.

Ook is het jammer dat de nochtans zeer ervaren vertaalster een aantal steken heeft laten vallen. Ze moet vooral dringend haar vocabularium betreffende vuurwapens eens opfrissen. De meest voorkomende fout is haar vertaling van het Engelse “rounds”, waarbij ze niet verder komt dan “rondes”, terwijl onze woordenschat meer ter zake doende alternatieven als salvo’s, kogelbuien, kogelregen, koges, patronen,… kan aanbieden, waarvan er telkens wel eentje zich perfect leent om in de zinnen in kwestie ingepast te worden.

Al bij al is Krater een best een goed boek geworden waarvoor je zeker een plaatsje moet vrijhouden in je bagage. Met deze perfecte vakantielectuur heeft Douglas Preston, door een groot deel van het verhaal op en rond het water te situeren, een verhaal afgeleverd dat een echte Clive Cussler zou kunnen geweest zijn, maar dan besprenkeld met enkele druppels science fiction. Leuk boek.

Het definitieve verdict: 6/10

De verpakking:
De sobere maar stijlvolle voorzijde wordt overheerst door de zwarte achtergrond en de grasgroene titel. Het grafische aspect toont een voedselketen van vreemde wezens, waarmee meteen de tendens van het boek wordt aangegeven. Ook op de achterzijde overheerst zwart, waarover in witte letters de korte inhoud, een blurb van James Rollins en wat info over de auteur gepositioneerd werd. Door de plaatsing van tekst waartussen nog een tekening gepropt werd, komt de achterflap nogal rommelig over.
Ook is het uitzonderlijk te moeten vaststellen dat de originele titel van dit werk - Fragment - nergens, zelfs niet in het colofon, terug te vinden is. Een vergetelheid van de uitgever misschien?

De inhoud:
Henders Island is geen stukje paradijs op aarde. Het heeft zich miljarden jaren lang in extreem isolement kunnen ontwikkelen tot een habitat voor de meest exotische, vraatzuchtige en dodelijke roofdieren die je je maar kunt voorstellen.
Een kleine groep wetenschappers plaatst een mobiel laboratorium op het eiland en begint in een race tegen de klok gegevens te verzamelen. Aan de ene kant is er de dreiging van het Amerikaanse leger, dat niets liever wil dan Henders zo snel mogelijk platbombarderen, en aan de andere kant zijn er de levensgevaarlijke Henders-wezens.
Eén ding is duidelijk. Als ook maar een van de Henders-wezens de oversteek naar het vasteland zou maken, dan zou dat zo drastisch ingrijpen in de bestaande biotoop, dat de mens in razend tempo uitgeroeid zou worden.


Het rapport:
De in Hollywood geboren Warren Fahy heeft al een aantal jobs achter de rug: van boekenverkoper, over statistisch analist tot databasebedeerder toe. Na jarenlang een column geschreven te hebben over films levert hij tegenwoordig teksten voor de website van Wowwee, een bedrijfje dat speelgoedrobots op de markt brengt. Momenteel woont hij met zijn vrouw, dochter en een aantal huisdieren in de Californische stad San Diego.

Hij is al heel zijn leven geïnteresseerd in het leven op aarde. Wat begon met het als kind opgraven van fossielen, lezen van de werken van vooraanstaande biologen en het bijwonen van hieraan gerelateerde colleges heeft zich nu gekanaliseerd in Eiland, waarmee hij zijn eerste stappen zet in de wereld van het spannende boek.

Hierin komen de wetenschappelijk geschoolde deelnemers aan een zeereis rond de wereld, die als basis dient voor een een realityshow, terecht op Henders Island, een zeer geïsoleerd eilandje in de Stille Oceaan. Aan land wordt de groep meteen geconfronteerd met een totaal onbekende flora en fauna, die extreem agressief reageert op de indringers en onder het oog van televisiekijkend Amerika meteen slachtoffers maakt. Het eiland wordt hermetisch afgesloten door de marine, terwijl wetenschappers een nieuwe poging wagen om het bizarre leven aldaar te inventariseren. Ondertussen staat het leger ongeduldig te trappelen om het eiland te vernietigen om zo te vermijden dat deze wezens ooit op het vaste land zouden terecht komen, want dat zou misschien wel het einde kunnen betekenen van de mensheid...

“Jurassic park voor de generatie van Lost”, staat er als lokkertje op de cover, maar vergeleken met dit meesterwerk van Michael Crichton valt Eiland wel zeer bleekjes uit. Het begint al met een totaal overbodig voorwoord dat bedoeld is om dit boek enige wetenschappelijke basis te verstrekken, maar dat een paar bladzijden later, na de proloog al zijn relevantie verloren heeft. Ook slaagt de auteur er niet in voor zichzelf uit te maken welke richting hij uit wil met het verhaal: invloeden van sciencefiction, horror, fantasy en technothriller vechten een al even verbeten gevecht uit, als de vreemde creaturen in het boek opgevoerd worden. Mogelijk probeert Warren Fahy door van meerdere walletjes te eten een groter lezerspotentieel voor zich te winnen, maar bereikt hij meer dan waarschijnlijk het tegenovergestelde: een grote schare lezers die zich niet kunnen vinden in dit boek met een identiteitscrisis dat ook niet eens mooi afgerond wordt.

Natuurlijk zal er wel een publiek zijn dat Eiland best de moeite waard vindt, want het boek leest enorm vlot weg, zit vol met razendsnelle actie en gruwelijke scenes, waardoor er wellicht niet lang gewacht zal moeten worden vooraleer de verfilming een feit is. Met dit in het achterhoofd heeft de auteur achteraan het boek, en op zijn webstek, al een aantal grafische impressies opgenomen van hoe hij Henders Island en sommige van zijn bewoners gevisualiseerd ziet. En die tonen dat het de auteur alvast niet aan verbeelding ontbreekt.

Warren Fahy slaagt er wel in de strijd om erkenning en roem tussen wetenschappers onderling aan te kaarten. Moet men het pad kiezen van de vakidioot en zich specialiseren? Of toch maar de populistische toer opgaan, en zo vaak mogelijk je mening over alles verkondigen? En hoe hoog mag de prijs oplopen die ervoor betaald moet worden?

Het grootste minpunt van dit verhaal is echter dat het er op quasi geen enkel front in slaagt geloofwaardigheid te creëren bij de lezer. Het begint al bij het gemak waarmee de regisseur, op simpele vraag, live televisiezendtijd verkrijgt. Het gaat verder met wijze waarop de auteur, bij monde van een van zijn personages in de vorm van groepsdiscussies, verwoede pogingen doet om zijn standpunten doorheen het boek wetenschappelijk te verantwoorden, maar die gesprekken zo slecht uitwerkt waardoor hij niet veel verder komt dan het declameren ervan. En het eindigt bij het gedrag van de op buitenaardse wezens geïnspireerde Henders, die ook deel uitmaken van de eilandfauna.

Het lokkertje dat de uitgeverij op de omslag plaatste, maakt zijn belofte niet waar en Warren Fahy heeft nog een lange weg af te leggen vooraleer zijn naam dezelfde weerklank zal hebben als Michael Crichton. Vooral lezende liefhebbers van films als Alien, Terminator, Critters en andere Lost Worlds zullen zeker veel plezier beleven aan dit Eiland.

Het verdict: 4/10

De verpakking:
Deze pocket heeft een in overwegend roze-rode tinten uitgevoerde cover die weinig heeft om de interesse van de potentiële koper te wekken. De uitgever gaat er wellicht van uit dat de auteursnaam, die in opvallend contrasterend wit wel opvalt, genoeg is om het boek op te pakken. De layout ligt wel in de lijn van de andere pockets van deze auteur die uitgegeven worden onder het label Poema.
De achterflap wordt overheerst door de korte inhoud en een aantal citaten uit diverse recensies. De informatie over de auteur is tot het absolute minimum beperkt.

De inhoud:
Ex-muzikant Harper Cole heeft om aan de kost te komen een zeer exclusieve internet-sexbabbelbox opgericht: EROS. Voor fabelachtig veel abonnementsgeld garandeert EROS absolute anonimiteit. Alleen Harper heeft – als systeembeheerder – toegang tot alle informatie. Harper voelt dat er iets goed mis is als plotseling zes EROS-abonnees abrupt stilvallen. Wanneer een EROS-klant vermoord wordt gevonden, tipt hij de politie. Tot zijn afgrijzen blijken alle zes vermoord. Maar van tipgever wordt Harper als snel verdachte: wie anders kan immers kan de identiteit van de EROS-abonnees achterhalen? Om zijn onschuld te bewijzen besluit Cole een val te zetten...

Het rapport:
Als zoon van een Amerikaanse militaire arts zag Greg Iles vijftig jaar geleden het levenslicht in het Duitse Stuttgart, maar bracht zijn jeugd door in Natchez, Mississippi, waar hij nu nog altijd met zijn gezin verblijft en een aantal van zijn verhalen situeerde. Na zijn studies leefde hij voor de muziek, maar toen het vele touren met zijn groep Frankly Scarlet niet meer verenigbaar was met zijn gezinsleven, stapte hij uit de groep, en begon hij aan het schrijven van zijn eerste boek Spandau phoenix. Een fictief verhaal over Hitlers rechterhand Rudolf Hess. Maar zijn liefde voor muziek kan hij niet verlochenen en hij is, samen met onder andere Stephen King en Scott Turow, één van de leden van de coverband The rock bottom remainders.

Ook zijn tweede boek Black cross, waarin de holocaust centraal staat, speelt zich af in Duitsland. Zowel door een tegenvallende verkoop als de angst om gebrandmerkt te worden als de nieuwe Jack Higgins, gooide de auteur het roer om en begon met Doodsangst te schrijven over psychologische dilemma’s en moeilijkheden. Ondertussen kan hij bogen op een mooie schrijverscarriere en verschijnt later dit jaar zijn twaalfde boek. Op de eerste twee oorlogsromans na werden ze ondertussen allen naar het Nederlands vertaald.

In Doodsangst maken we kennis met Harper Cole, een man die zijn leven mooi op orde heeft. Om een jeudgvriend een plezier te doen, brengt hij zijn dagen door als moderator op EROS, een erotisch getinte internetgemeenschap, met onder andere een forum en chatfaciliteiten, waarvoor de leden een hoog abonnementsgeld aangerekend wordt. Als op een dag één van de leden in haar huis vermoord wordt teruggevonden, legt Harper de link met andere leden die niet meer online komen maar wel hun lidgeld blijven betalen. Hij tipt de politie en krijgt tot zijn afgrijnzen gelijk als ze allen overleden zijn. Maar omdat politie en FBI er niet meteen in slagen een dader aan te houden, komen Harper en zijn oude vriend steeds meer onder verdenking te staan. De situatie wordt zo onleefbaar dat ze zich gedwongen zien zelf de jacht op deze seriemoordenaar te openen...

Doodsangst is niet alleen de angst om te sterven, maar eveneens de angst om het goede leven dat je met je gezin en vrienden leidt, te verliezen. Greg Iles heeft dat ook goed aangevoeld en slaagt erin zijn hoofdfiguur op te zadelen met beide angstgevoelens. Door het verhaal te vertellen in de eerste persoon enkelvoud, brengt hij die emoties ook dicht bij de lezer, waardoor het boek onder je vel kruipt. Enkel het iets te lang uitspinnen van het verhaal, en de daaruit voorvloeiende deuk in de spanningsboog in het tweede deel houden deze op zichzelf staande thriller van een maximumscore.

Door de snelle evolutie die de laatste jaren plaats vindt in de informatica, is het altijd een gevaarlijke keuze om die technologie een grote rol toe te bedelen in verhalen. Maar de auteur is er merkwaardig genoeg in geslaagd om de computertechnologie van dertien jaar geleden zo te gebruiken en beschrijven dat het voor het overgrote deel nog altijd niet gedateerd over komt. Enkel het veelvuldige gebruik van antwoordapparaten en de bijna volledige afwezigheid van mobiele telefoons maken de lezer er attent op dat dit boek al een respectabele leeftijd heeft bereikt. Ook is het jammer dat er een inconsistentie geslopen is in het afdrukken van chatsessies: allen worden ze in vette letters afgedrukt, behalve het laatste, dat in het gewone lettertype op papier gezet werd. Wellicht werd hiertoe besloten omdat het makkelijker was om de spanning op te voeren als de lezer niet afgeleid wordt door een constante afwisseling van vette en gewone tekst als de online conversatie en de gedachten van een van de deelnemers aan dat gesprek in de aanloop naar de ontknoping, die pas op de laatste bladzijden ontvouwd wordt.

Maar veruit het sterkste aspect van Doodsangst, zijn de figuren die erin rondlopen en hun onderlinge banden. Greg Iles toont zich een meester in het uittekenen van zeer complexe personages met een markante geschiedenis die hen gevormd heeft. Het resultaat zijn intrigerende karakters die de lezer niet kunnen koud laten. En dat zonder ook maar één enkele keer de grenzen van het geloofwaardige te overschrijden. Maar de lezer zal wel moeten constateren dat er een hoge concentratie aan medisch geschoolde personen in dit werk opgevoerd worden. Zou de achtergrond van de auteur hierin een rol gespeeld kunnen hebben?

Met Doodsangst heeft Greg Iles een opvallende entree gemaakt in de Nederlandstalige wereld van het spannende boek. Hij levert een zeer degelijke thriller af die zowel een policier als een technothriller is en die ook nog komt aankloppen bij de deur van het medische spannende boek, zonder te vervallen in uitgereide documentatie van de gebruikte technieken, waardoor het verhaal niet alleen zeer genietbaar is voor de techneuten onder ons, maar voor alle liefhebbers van het genre, waaraan ik het meteen maar aanraadt om het boek vast te nemen als ze eropuit lopen of het nog ergens in de stapel liggen hebben.

Het verdict: 8/10