Erics BIBber Blog

De openingszin:
‘Niet doen, John!’ zei Dewit.

De korte inhoud
Een man wordt op wrede wijze geliquideerd: hij is met handen en hoofd ondergedompeld in ziedend frituurvet op het Falconplein in Antwerpen. De persheeft het in geuren en kleuren over de gruwelijke Frituurmoord. Door die misdaad stoten de speurders Carpentier en Dewit op een smokkelroute tussen Rusland en Europa. Er worden onder meer al dan niet vervalste doeken van Rubens verhandeld. Via Svetan een bloedmooie Georgische, komen ze in aanraking me de Russische maffia. Het Falconplein wordt niet voor niets ook het Rode Plein genoemd.
Ondanks alle tegenwerking en intimidaties, ook uit de meest onverwachte hoek, slagen de speurders erin de frituurmoord op te lossen.


Het volledige rapport
De sinjoor Piet Teigeler, ruilde een aantal jaar geleden om gezondheidsredenen de wereldstad Antwerpen in voor een huisje onder de Spaanse zon. Al tijdens zijn journalistieke loopbaan publiceerde hij samen met Eddy Van Hee, onder het pseudoniem Woody Dubois twee spannende boeken. Maar pas toen hij van zijn pensioen kon genieten, begon hij aan een tiendelige reeks met rechercheurs Carpentier en Dewit in de hoofdrollen, die in 2007 afgesloten werd met Dood.

Drie dode meesters, uit 1997, is het vierde boek uit de serie. Hierin worden de Antwerpse protagonisten op kerstavond opgeroepen voor een bizarre moord: een kunstschilder werd met zijn hoofd ondergedompeld in het hete bakvet van een frituur op het Falconplein. Het begin van een zoektocht naar de daders, die Carpentier en Dewit leidt langs de werelden van de Russische maffia, kunsthandel, -smokkel en –oplichting. En ondertussen worden ze constant in de vingers gekeken en tegengewerkt door de Bijzondere Opsporingsbrigade, die kost wat kost deze zaak naar zich toe willen trekken.

Thematisch leunt Drie dode meesters nauw aan bij het recent verschenen De bloedakker van Andrea Camilleri: een moord die ogenblikkelijk gelieerd lijkt aan de maffia, maar waarvan het later twijfelachtiger wordt of de daders wel moeten gezocht worden bij de Dons, consiglieri of hun voetvolk. Maar het Vlaamse verhaal is voorzien van een veel complexer plot en werd degelijker uitgewerkt en verteld dan zijn Italiaanse tegenhanger.

Piet Teigeler waakt er zorgvuldig over dat zijn personages geloofwaardig blijven en mensen van vlees en bloed dicht benaderen. Hierdoor is het aangenaam vertoeven in het verhaal, en wordt het lezen een samenzijn met aimabele maar gedreven figuren. Carpentier is het best te vergelijken met een kat met jongen: een zeer aaibaar beestje dat zonder waarschuwing venijnig uit de hoek zal komen als de jongen – lees het onderzoek – in gevaar komt.

Hoewel het algemeen geweten is dat 99 percent van alle spannende boeken een goede afloop heeft, is het toch ontgoochelend op de achterflap te mogen lezen dat het moord opgelost wordt. Toch slaagt de auteur erin de weg naar de oplossing te plaveien met voldoende plotwendingen om van Drie dode meesters een meer dan onderhoudend werkje te maken.

Het definitieve verdict: 6/10

De verpakking:
Hoewel het geen cover is die meteen in het oog springt, wekt hij, eens opgemerkt, wel de nodige nieuwsgierigheid op door het mysterieuze sfeertje dat uitgestraald wordt. De donkere kleuren van de geheimzinnige schaduw aan de rand van het water in de nabijheid van een al even donker bootje maken een kandidaat koper meteen benieuwd naar de inhoud. Door het gebruik van niet al te grote letters voor auteursnaam en titel verstoren deze, in toch wel felle kleuren afgedrukte woorden het hele concept zelfs niet.

De achterflap is zeer sober uitgevoerd, met enkel maar witte letters op een zwarte achtergrond. Buiten de korte inhoud en een paar citaten uit de pers is er weinig extra informatie op te vinden, wat wel jammer is.

De inhoud:
Op het strand van Sint-Anneke wordt op een mooie zomerdag een dode vrouw in bikini aangetroffen. Ze ligt op haar rug onder een vrolijk gestreepte parasol. Een kogelgaatje in één van haar jukbeenderen wijst op moord. Een professionele moord. De politie staat voor een raadsel. Niemand weet wie de vrouw is, hoe ze op het strand gekomen is, laat staan waarom ze is geliquideerd.

Het rapport: 
De in Spanje verblijvende auteur Piet Teigeler werd in 1936 in Antwerpen geboren uit een Duitse vader en een Vlaamse.moeder. Door zijn afkomst beleefde hij tijdens de oorlogsjaren een woelige jeugd. Na een aantal uiteenlopende jobs achter de rug te hebben belandde hij in de journalistiek waar hij in een carriere die drie decennia overspande, opklom op de hiërarchische ladder. Na zijn pensioen dreven aan onze streken eigen kwaaltjes de man naar het zonnige zuiden, waar hij zich, van zijn pensioen genietend, toelegde op het schrijven van misdaadromans. Tevens was hij van 2004 tot 2008 voorzitter van de International Association of Crime Writers, een wereldwijd verspreide organisatie die de misdaadauteurs verenigt en hun belangen verdedigt.

Na in de jaren zeventig van vorige eeuw, samen met Eddy van Hee onder het pseudoniem Woody Dubois, al twee spannende boeken gepubliceerd te hebben, begon hij in 1995 met Een dode op Sint-Anneke solo en onder zijn eigen naam, aan een tiendelige reeks over de Antwerpse commissaris John Carpentier en zijn partner hoofdinspecteur Leo Dewit, waarvan in 2007 het laatste deel Dood verscheen.

Een dode op Sint-Anneke begint met ... een dode op Sint-Anneke: commissaris Carpentier en zijn collega Dewit worden opgeroepen als op het Antwerpse Scheldestrand het ontzielde lichaam van een jonge vrouw gevonden wordt, die met slechts één schot professioneel uit de weg geruimd lijkt te zijn. De zoektocht naar de dader brengt het duo in contact met bodybuilders, de weduwenaar, Italianen en ex-bajesklanten. Kandidaat moordenaars genoeg, maar wie heeft er een valabel motief?

Met zijn kabbelend, gezapige verloop is dit verhaal een rustpunt in de wereld van het spannende boek: met een bijna antiek aandoende gezapigheid verhaalt de auteur met een zekere nonchalance de avonturen van dit duo, die een personificatie lijken te zijn van de oude en de jonge stieren uit het bekende mopje: John, die met zicht op zijn pensionering alles al gezien en meegemaakt heeft, is tactvol maar amper in de luren te leggen, terwijl Leo, die nog met een overvloed aan enthousiasme en geestdrift op elke zaak en verdachte aanvalt, altijd overtuigd is van zijn gelijk en dat met alle middelen wil bevestigd zien.

De auteur draagt zijn geboortestad Antwerpen in zijn hart, en deelt haar dan ook een niet onbelangrijke rol toe in Een dode op Sint-Anneke: van de verloederde wijk Dam tot het daarmee enorm contrasterende milieu van de nouveaux riches die enkel resideren in panden met zicht op het water. En natuurlijk de favoeriete badplaats van de Signoren: het op wandelafstand van de stad gelegen strand van Sint-Anneke, op de linker Scheldeoever. Het is eigenlijk ongewoon te moeten vaststellen dat, in een eerste boek van een serie, de locatie beter beschreven wordt dan de levensloop van de hoofdpersonages. Van deze laatsten krijgen we weliswaar net iets meer mee dan noodzakelijk is voor het verhaal, maar vooral Dewit blijft een nobele onbekende. Het feit dat het boek ver onder de tweehonderd bladzijden blijft steken, zal hier ook wel iets mee te maken hebben, want er moet natuurlijk ook nog een verhaal verteld worden.

En die plot, die er best mag wezen, wordt, als een bootje op de Schelde, rustig voortkabbelend verteld met een hoog realiteitsgehalte waarin Carpentier een leven leidt met momenten van genot en momenten van hard werken en leidt tot een onverwachte ontknoping die geserveerd wordt voor een nog meer verrassend dessert, waar het verhaal even en zonder waarschuwing in ruw water terecht komt. Het lijkt wel alsof Piet Teigeler zijn publiek pakweg hondervijftig bladzijden in slaap probeert te wiegen om het dan te dood te laten schrikken. Zo groot is het contrast tussen het einde en de rest van het boek.

Een dode op Sint-Anneke is een prima geschreven policier die, ver van de flitsende actie, zeer dicht bij de realiteit aanleunt en daardoor een zeer geloofwaardige indruk maakt, en die de lezer zelfs vijftien jaar later nog altijd nieuwgierig maakt naar meer leesvoer van de hand van Piet Teigeler.

Het verdict: 7/10