Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Dit is boek is gekozen als discussieboek bij de Crimezone Crimeclub, en dus sta ik op de eerste rij om weer deel te nemen.

De achterflap:
In een verlaten loods in een windmolenpark in Noord-Frankrijk wordt een jong meisje dood gevonden. Ze zit rechtop, met haar ogen wijd open. De politie van Duinkerken vindt verontrustende sporen op de plaats van de moord en er hangt een vreemde, dierlijke geur.

Lucie Henebelle, een jonge, ambitieuze rechercheur, bijt zich vast in de zaak. Ze verdiept zich al jaren in het gedrag van psychopaten en dit is de kans om haar kennis in de praktijk te brengen. Haar speurwerk levert hoe langer hoe meer gruwelijke aanwijzingen op. Wie is deze beestachtige tegenstander? Dan verdwijnt er een tweede meisje en wordt de werkelijkheid zwarter dan Lucie zich had kunnen voorstellen.


Bespreking:
Lucie Henebelle, een jonge agente krijgt de kans van haar leven als ze, door personeelsgebrek, wordt ingelijfd bij een rechercheteam dat de mysterieuze omstandigheden rond een dood gevonden kind onderzoekt. Alhoewel het voor de hand ligt dat het om een moord gaat, is de modus operandi zo afwijkend, dat de zoektocht naar de motieven en de daders niet snel succes hebben. Maar Lucie, die al jaren alle lectuur over psychopaten en aanverwanten verslind, voelt zich in het onderzoek als een vis in het water. Bovendien blijkt zij ook nog te beschikken over een goed stel hersenen.

Het Gruwelhuis blijkt in eigen land, Frankrijk dus, een groot succes: Het werd bekroond met de lezersprijs Prix Polar SNCF (in de categorie beste boek – nationaal), en ondertussen is al gestart met de verfilming ervan. En dat succes is niet gestolen, want deze op zichzelf staande thriller biedt een mix van spanning, maatschappijkritiek, liefde en opportunisme. Als deze thema’s dan ook nog met een vlotte pen en doordachte verhaallijnen aan de lezer voorgeschoteld worden kan het bijna niet anders of er moet een goed boek uit voortkomen.

Thilliez weet hoe hij zijn publiek kan boeien: beklemmende scenes worden afgewisseld iets rustigere momenten, maar vooral verstaat hij de kunst om zowel dader als motief tot op het eind in een mysterieuze sluier gehuld te houden. Wel kan er nog wat gewerkt worden aan zijn schrijfstijl, want de manier waarop hij de zaken beschrijft creeert soms een afstand tussen boek en publiek, en verhindert bij momenten, dat de lezer geraakt wordt door de feiten die zich op het papier afspelen.

Maar dit alles wordt ruimschoots goed gemaakt door de plot: de verschillende kleine verhaallijnen, die instaan voor een geheimzinnig sfeertje, zijn overdacht, goed uitgewerkt en worden allen vakkundig verweven tot een geheel dat staat als een huis. Voeg daarbij de enorme hoeveelheid research dat de auteur moet gedaan hebben om zich de wereldjes van de daders en Lucie eigen te maken, en je kan alleen maar respect hebben voor het werk van Thilliez. Enig punt van kritiek is de epiloog, die volledig uit de lucht komt vallen maar door zijn afloop weinig of niets toevoegt aan het verhaal.

Ook de personages werden overdacht uitgewerkt: ze zijn net genoeg uitgediept om ze geloofwaardig te maken, maar toch wordt voorkomen dat ze een open boek worden voor de lezer. Ook hier zorgt de schrijver er weer voor dat er een waas van geheimzinnigheid blijft hangen.

Alles samen genomen is het resultaat een bijzonder evenwichtig boek dat gruwelijk is zonder te shockeren, kritisch zonder te beleren en vooral zeer realistisch overkomt.

Mijn score: 8/10