03-12-13

QUINN Spencer - Ondankbare hond

qsoh.jpg

 

Achterop:
In de tweede Chet en Bernie-thriller wordt het onnavolgbare duo ingehuurd om een zeer kleine, maar ook bijzondere hond te beschermen: Princess, regerend kampioene van vele hondenshows in Amerika. Hun dienstverband duurt echter maar tien minuten – Chet moet weer eens bewijzen dat gehoorzaamheid niet zijn sterkste eigenschap is …
Als Princes en haar steenrijke eigenaar toch worden ontvoerd, zetten Chet en Bernie zichzelf weer terug op de zaak, of ze nu welkom zijn of niet. De zoektocht naar Princess wordt al snel onheilspellend en levensgevaarlijk als onze helden afreizen naar Californische spooksteden, en verborgen legerbasis en nog veel meer plekken die Chet eigenlijk alweer vergeten is.

Achteraf:
Onder het pseudoniem Spencer Quinn publiceert Peter Abrahams detectives die verteld worden vanuit Chet, de hond van privédetective Bernie Little. Ondertussen telt de serie al zes delen, maar enkel de eerste twee zijn verkrijgbaar in Nederlandse vertaling.


Ondankbare hond gaat verder op dezelfde voet als zijn voorganger Luie hond: de originele invalshoek van de hond die vertelt, zorgt voor een lichtvoetig en ontwapenend stukje lectuur. Bij momenten is het grappig, maar op de duur worden de misinterpretaties van de hond, die niet in staat is om figuurlijke betekenissen en gezegdes te herkennen, vermoeiend. De verwijzing naar Samson en Gert op speed is dan ook snel gemaakt.

Een mager spannend draadje; een teveel aan taalspelletjes door de hond en overvloed aan anekdotes die niet afgewerkt worden - “daar heb ik het later wel eens over” – hebben allen een negatieve invloed op de leeservaring. Ondankbare hond is al een boek teveel. Ik ben benieuwd welke volhouders die andere vier delen ook nog gelezen hebben.

Rapport: 4/10

EOB.JPG


20:32 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: quinn_spencer, vertaald, usa, 4, avontuur, detective, humor, whodunit, serie |  Facebook |

21-11-13

LANGE Kelly - Maskerade

lkm.jpg

Achterop:
De ambitieuze Devin Yorke ‘has it all’: ze is jong, bloedmooi en intelligent. Haar uitbundige feesten zijn razend populair bij de jet set (sic) van Los Angeles. Bovendien is ze er in geslaagd de aandacht te trekken van de steenrijke, oudere modemagnaat Paul Bradshaw. Voor de sexy Devin laat Paul zelfs zijn gezin in de steek.
Heel even lijkt hun huwelijk een sprookje. Wanneer Devin echter met Pauls zoveelste minnares wordt geconfronteerd, pikt ze het niet langer: ze besluit Paul te verlaten en haar succesvolle carrière als modeontwerpster weer op te pakken.
Maar dan wordt Paul dood aangetroffen in de berm van de snelweg. Devins toekomst krijgt een totaal andere wending als blijkt dat de politie haar verdenkt van moord...

Achteraf:
Dorothy Scafard is beter gekend onder haar professionele pseudoniem Kelly Lange. Zij was een van de eerste Amerikaanse vrouwelijke radio- en televisiereporters en een gekend presentator op beide media. In de herfst van haar carrière debuteerde ze in 1995 met Maskerade als misdaadauteur.


Deze literaire thriller avant la lettre staat bol van de personages en heeft een hoog weekendfilm gehalte. De auteur heeft veel tijd nodig om haar verhaal op te zetten en pas als het wespennest volledig beschreven is, komt in de eindfase het verhaal pas echt op snelheid om volledig in Amerikaanse stijl te eindigen met een happy end waarbij zowaar 4 nieuwe koppeltjes gevormd worden.

Bijna driehonderd bladzijden inleiding is jammer genoeg net van het goede teveel, waardoor de lezer het overgrote deel van de leestijd op zijn honger blijft zitten, maar deze Amerikaanse weet desondanks toch een mooi plot op papier te krijgen.

Rapport: 6/10

EOB.JPG

20-11-13

BOND Larry - Ramkoers

blr.jpg

 

Achterop:
Tijdens het schaduwen van een Chinese kernonderzeeboot ziet Jerry Mitchell, commandant van de USS North Dakota, tot zijn grote verbijstering dat de Chinese boot een torpedo afvuurt op een Vietnamees koopvaardijschip.
Deze schaamteloze uiting van geweld is de openingszet in een oorlog die voor de Verenigde Staten als een donderslag bij heldere hemel komt, maar waarin al snel alle landen rond het westelijk deel van de Grote Oceaan verwikkeld raken.
Een oorlog met China, omdat zijn macht tanende is, het heft met bruut geweld weer in handen wil krijgen en waarin het voor niets of niemand terugdeinst. Maar de Chinese politieke leiders hebben daarbij niet op Jerry Mitchell gerekend, die namens de VS de machtsgreep moet zien te voorkomen.
In een race tegen de klok moeten de onderzeeboten van Mitchells eskader hun missie zien te volbrengen om te voorkomen dat de wereld door een economische catastrofe wordt getroffen of, erger nog, door een kernoorlog.

Achteraf:
De 61 jarige Amerikaan Larry Bond is een oudgediende van de US Navy. Zijn eerste stappen als thrillerschrijver zette hij als coauteur van Tom Clancy’s Operatie Rode Storm. Het duo-schrijven over crisissituaties beviel hem wel, want ook al de boeken die volgden, zijn samenwerkingen met andere auteurs over militaire en politieke crises.

Ramkoers, het vierde deel in de reeks met onderzeebootcommandant Jerry Mitchell maar waarvan slechts de laatste twee episodes in Nederlandse vertaling verschenen, speelt zich af in de tweede helft van 2016. De reactie van de buurlanden op China’s pogingen om haar greep op de Zuid-Chinese Zee te versterken maken zelfs het Witte huis nerveus. Het resultaat is een mix van politieke thriller, spionageroman en oorlogsverhaal dat erg klinisch verteld wordt en waarin, door het benadrukken van de Amerikaanse superioriteit van mens en machine onder water , chauvinisme hoogtij viert.

Wie een echt goed boek wil lezen over onderzeeboten neemt beter Das boot van Lothar-Gunther Buchheim of De jacht op de Red October van de al eerder genoemde Tom Clancy ter hand.

Rapport:
4/10

 

EOB.JPG

10:02 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bond_larry, vertaald, usa, 4, oorlog, politiek, toekomstroman, whatif, serie |  Facebook |

01-06-13

OUELLETTE Pierre - Deus ex machina

 

opdem.jpg

De openingszin: 
Als de massamedia het over het ParaVolve-incident hebben, gebruiken ze nog steeds termen als ‘de neerdaling van de hel op aarde’ en ‘de genetische antichrist’.

De korte inhoud
Het is de lente van 2005 en de Verenigde Staten zijn in de greep van een verlammende economische depressie die de regering ten val dreigt te brengen.
Tegelijkertijd bouwt een geniale ontwerper de supercomputer DEUS, die in staat is echt intelligentie te ontwikkelen. Deze computer is in staat zich permanent te vernieuwen en te verbeteren en kan uiteindelijk nieuw leven creëren. Maar er zijn mensen die DEUS voor hun eigen kwalijke doeleinden willen gebruiken…
Midden in een uitbarsting van politieke intriges en technologisch terrorisme gebeurt er iets ongelooflijks in DEUS, iets dat een gevaarlijke biologische kettingreactie veroorzaakt. Alleen Riley, een werkloze computerexpert, kan het gevaar van nieuwe bedreigende levensvormen, gegenereerd door DEUS, stoppen. Maar de computer vormt een ban met Riley, zijn vrouw en een jongetjes dat DEUS beschouwt als iets opmerkelijks – een vriend.


Het volledige rapport
De in 1945 geboren Amerikaan Pierre Ouellette kreeg voor het eerst naambekendheid als gitarist in het jazz-milieu van Portland, Oregon. Zijn liefde voor muziek bracht echter niet genoeg brood op de plank en bijna per ongeluk verzeilde hij in de reclamewereld. Door het vaderschap verzeilde de gitaar op het achterplan en zette hij voluit in op zijn carriere: hij werd medeoprichter en creatief directeur van een reclamefirma dat zich toelegde op spitstechnologie. Maar de drang naar artistieke vrijheid dreef de man naar het auteurschap, en zoals veel auteurs zette hij zich ’s avonds aan het schrijven.
Het resultaat, Deus ex machina werd goed onthaald, wat hem aanzette tot de verkoop van zijn bedrijfje en in te zetten op het voltijdse schrijverschap. Erg productief is Pierre Ouellette echter niet: in een tijdspanne van twintig jaar publiceerde hij drie romans onder zijn eigen naam en twee titels onder het pseudoniem Pierre Davis. 

Zijn eersteling Deus ex machina, dat al dateert van 1993 was een technologische toekomststhriller die gesitueerd was in 2005, een jaar dat ondertussen al enige tijd achter ons ligt. Hierin staan drie figuren centraal: een supercomputer die speciaal ontwikkeld is om autonoom te kunnen opereren door een doorgedreven gebruik van artificiële intelligentie. Tegen de achtergrond van een economische crisis, waarbij de machtsverhoudingen in de regering wankel staan, is er een groep die de rekenkracht van de supercomputer wil misbruiken voor eigen rekening, wat uit de hand loopt. Dan is er Michael Riley, een computerexpert die wordt gevraagd om te proberen weer vat te krijgen op dat stukje techniek in de hoop het tij te kunnen keren. En tot lot is er  de achtjarige buurjongen van Michael, Jimi Tyler die, bij gebrek aan echte vrienden zowel Michael als de computer gaat beschouwen als zijn vrienden.

Het begin van het verhaal vraagt wat doorzettingsvermogen van de lezer, want de technologische begrippen, principes en termen vliegen om te oren. Het lijkt er even op dat de auteur zijn publiek wil knockout slaan met zijn gepoch met kennis. Later kunnen we gelukkig niet anders dan vaststellen dat de man best een goede schrijfstijl hanteert.

Hoewel het boek soms toch wat oudbollig overkomt, en tegenwoordig genetische manipulatie gemeengoed geworden is, is de essentie van deze biotechthriller gelukkig nog altijd toekomstmuziek. Maar Pierre Ouellette, die in wezen een sciencefiction auteur is, gebruikt wel een royaal aantal ingrediënten om zijn gerecht te bereiden: biotechnologie, artificiële intelligentie, wat science fiction met fauna en flora die sneller evolueren dan Darwin ooit voor mogelijk hield en daarnaast nog een even een complot tegen de president van de USA. Het kan niet op, terwijl de superieure Italiaanse keuken net geroemd wordt om zijn eenvoud en alle hedendaagse grote chefs de boodschap “less is more” uitdragen. Door deze overvloed aan onderwerpen kan het niet anders dat sommige aspecten van het verhaal beter worden uitgewerkt dan andere.

Referenties naar andere auteurs zijn er dan ook legio en gemakkelijk te maken: zo herkennen we zonder probleem analogieën met Michael Crichton, Warren Fahy, Jussi Adler-Olsens Het Washingtondecreet, Dodelijk virus van Robert Tine, enz. Elkeen kan wel iets van zijn gading terugvinden in Deux ex machina. Maar tevens zaken die hem wat minder goed liggen en waarin de lezer niet zomaar wil in meegaan. Verscheidenheid is mooi, maar zelfs daarin mag niet worden overdreven; en dat is hier wel het geval.

Los van de onevenwichtigheid van dit verhaal, kan deze Nederlandse editie ook tot de kanshebbers gerekend worden om bekroond te worden met de prijs van lelijkste cover van vorige eeuw; als zo’n wedstrijd al uitgeschreven zou worden.

Deus ex Machina wordt algemeen beschouwd als een sciece fiction werk, en zou ook als dusdanig moeten beoordeeld worden. En niet als spannend boek.

Het definitieve verdict: 5/10

EOB.JPG


05-05-13

IGNATIUS David - Killer instinct

 

idki.jpg idihwvda.jpg

 

De openingszin:
Het kantoor van Coyote Investment was een kolos van grauw beton aan het westelijk deel van Knightsbridge, met dreigend aandoende kleine ramen die het interieur voor inkijk behoedden.

De korte inhoud
Tegen haar zin werkt de jonge Iraakse Lina Alwan als computeranaliste bij Coyote Investment, een in Londen gevestigd Iraaks bedrijf. Het gerucht gaat dat het bedrijf als dekmantel dient voor financiële manipulaties.
Privé-detective Sam Hoffman stelt daarom een diepgaand onderzoek in. En hoewel Hoffman iemand is voor wie weinig zaken geheim blijven, loopt hij nu tegen een muur van zwijgen op. De Irakezen die er werken zijn te bang om te praten, wetende dat dit dodelijke gevolgen kan hebben voor henzelf en voor hun familie in Irak. De enige die met Hoffman wil praten is Lina Alwan.
Hoffman’s (sic) interesse voor Lina blijft niet onopgemerkt. Als Lina dan ook nog uiterst gevoelige financiële informatie ontdekt, lijken haar dagen geteld. Lina wordt ge-dwongen (sic) is (sic) onder te duiken, Maar samen met Sam Hoffman ontwikkelt Lina een briljant plan om de machthebbers in haar vaderland te breken…


Het volledige rapport
David Ignatius is een Amerikaans journalist met wat Armeens bloed aan vaders zijde die vooral werkte voor de Wall Street Journal en The Washington Post. Tijdens het onderzoek ter staving van de tip dat een van Arafats vertrouwelingen werkte voor de CIA, hoorde hij zoveel verhalen dat hij tot de slotsom kwam dat fictie het enige medium was dat voldeed om al die feiten naar buiten te brengen. Drie jaar na de tip publiceerde hij het onthullende nieuwsartikel en nog eens vier jaar later verscheen in 1987 zijn boek Agents of innocence, dat niet naar het Nederlands vertaald werd, maar dat de toon zette voor het latere werk van deze auteur: de benadering van onderzoeksjournalistiek gebruiken om zeer realistische spionagethrillers te schrijven die een link hebben met de politieke situatie in het Midden Oosten.
Het Suleiman spel werd door Ridley Scott verfilmd, met Leonardo DiCaprio en Russell Crowe in de hoofdrollen en kwam onder zijn originele titel Body of lies in 2008 in onze bioscopen terecht.

Killer instinct, dat eerder ook verscheen onder de titel In het web van de angst, was zijn derde boek. Hierin probeert financieel privédetective Sam Hoffman informatie te vinden over het Londens investeringsbedrijfje Coyote Investment. Maar als zijn gewone kanalen niets opleveren, besluit hij andere paden te bewandelen: hij contacteert een aantal kennissen uit het milieu en legt contact met een van de werknemers van het bedrijf waarvan vermoed wordt dat het een schakel is in de financiële keten van de Iraakse heerser. Lina Alwan staat eerst weigerachtig tegenover Sams vraag om hulp, maar nadat ze aan den lijve mocht ondervinden dat de waarheid niet belangrijk is in haar thuisland, gaat ze op zoek naar genoegdoening en manoeuvreert ze zich onbewust midden in het web van niet één, maar verschillende geheime diensten, die haar allemaal willen inkapselen en onschadelijk maken.

Nog voor je een letter van het verhaal gelezen hebt, springt de slordigheid van deze uitgave al meermaals in het oog: de flaptekst wordt ontsiert door zowel twee taalfouten als een onafgewerkte zinsconstructie en de titel, die op de omslag uit twee woorden bestaat, is op de inleidende bladzijden binnen in getransformeerd naar een enkel onbestaand samengesteld woord: killerinstinct. Als ook al de derde bladzijde van de tekst ontsierd wordt door een spelfout, moet voor het ergste gevreesd worden. Maar tegen alle verwachtingen in, valt het vanaf dan taalkundig gezien allemaal best mee.

Sommige boeken zijn tijdloos en andere snel gedateerd. Dat Killer instinct tot de tweede groep behoort, is te wijten aan een paar feiten. Zo zijn de in het boek uitvoerig beschreven methodes voor het gebruik van computers en telecommunicatie hopeloos verouderd. Daarnaast is er al enkele jaren geen sprake meer van Sadam Hoessein. Hoewel deze dictator nooit bij naam genoemd wordt in het verhaal, moge het duidelijk zijn dat hij de man is waarop De heerser geïnspireerd is. Zijn beeltenis prijkt zelfs op de cover van de eerste Nederlandse editie. Het origineel dateert dan ook al van 1994; lang voor de tweede Golfoorlog een eind maakte aan de heerschappij van deze man. 

De auteur was echter niet zo geduldig en laat zijn versie van deze despoot ombrengen, wat vreemd aanvoelt, ondanks de wetenschap dat het allemaal fictie is. Waarmee weer maar eens bewezen wordt dat het referentiekader van een thriller toch best het echte leven zo dicht mogelijk moet benaderen om de lezer niet even gedesoriënteerd achter te laten. Maar onoverkomelijk is het natuurlijk niet.

Terwijl Bagdad een meestal op de achtergrond vertoevende factor is, speelt Killer instinct zich grotendeels af in Londen, om voor de finale uit te wijken naar Genève, het Zwitserse centrum van het geld. 

Terwijl het boek geschreven is in een degelijk stijl, gedurfd is van opzet, en meesterlijk de mogelijke geldstromen blootlegt van een dictatuur, overspeelt David Ignatius zijn hand toch duidelijk als blijkt dat zowat alles wat in het boek aan bod komt, één grote samenzwering blijkt te zijn: Dat gegeven is te groots om de geloofwaardigheid van Killer instinct, voor een gewone man als ondergetekende, in stand te kunnen houden. Met een wat compacter plotkader was het resultaat wellicht beter uitgevallen. Niet dat we van een echte tegenvaller mogen spreken. Maar ook vergeleken met Het Suleiman spel, het enige andere boek dat ik las van deze auteur, laat In het web van de angst, me een beetje ontgoocheld achter, met de hoopgevende vaststelling dat David Ignatius gegroeid is als thrillerschrijver. 

Het definitieve verdict: 6/10 

EOB.JPG


21-03-13

LASHNER William - Verdiende straf

 

lwvs.jpg

De openingszin:
Guy Forrest zat op de bordestreden voor het huis toen ik aankwam.

De korte inhoud
Victor Carl, onafhankelijk advocaat te Philadelphia, doet de goede dingen nogal eens om de verkeerde redenen. Wanneer zijn oude studiemaatje Guy Forrest wordt beschuldigd van de brute moord op zijn vriendin, de beeldschone en raadselachtige Hailey Prouix, stemt Carl toe de verdediging op zich te nemen – waarbij hij verzwijgt dat hijzelf ook een heftige relatie met het slachtoffer had en dat hij van plan is om zijn cliënt wel degelijk voor de moord te laten opdraaien. Voor straf. Maar naarmate de zaak vordert, begint Carl te twijfelen. Is Guy wel schuldig? Om alle feiten boven water te krijgen, begint Carl een speurtocht dwars door Amerika, die hem via de Appalachen en Las Vegas naar een kindertehuis in West-Virginia voert, waar hij de schokkende waarheid over het verleden van Hailey Prouix ontdekt. En al die tijd kijkt vanuit de schaduw de moordenaar mee – een moordenaar die net als Victor Carl nog steeds uit is op wraak….

Het volledige rapport
Vooraleer zich voltijds aan het schrijven van boeken te wijden, werkte William Lashner als aanklager voor de staat Washington DC. 
De in de buurt van Philadelphia residerende auteur creëerde in 1995 de advocaat Victor Carl, een man dei kantoor houdt in diezelfde stad en wiens professionele gedrag op de rand van het wettelijke balanceert en soms zelfs die grens overschrijdt. Ondertussen telt deze reeks van rechtbankthrillers, die begon met Meineed al zeven delen.
Daarnaast publiceerde met Beroepsgeheim een op zichzelf staande advocatenthriller en schreef hij in 2007 onder het pseudoniem Tyler Knox een satire op de Amerikaanse manier van leven.

Verdiende straf is het derde deel van de serie en dateert uit 2003: Victor Carl wordt om bijstand gevraagd door zijn vriend Guy Forrest. Victor vindt de man die zijn familie verliet voor een stormachtige liefde met Hailey Prouix, zittend onder het bloed op de veranda van Haileys huis, met een revolver in de hand. Niet alleen dit alleszeggende beeld, maar ook het feit dat Victor zelf ook een passionele relatie had met het slachtoffer, doen hem besluiten om schuldig te pleiten. Maar als Guy maar blijft maar volhouden aan zijn onschuld, begint Victor te twijfelen en gaat hij graven in het verleden van het slachtoffer. Een schokkend verleden dat niet alleen Haileys leven ruïneerde maar ook nu nog bedreigend is voor de gezondheid van Victor Carl en zijn medestanders…

William Lashner vertelt het verhaal in de eerste persoon enkelvoud, wat bevreemdend en bedreigend is als je die ik-figuur dingen ziet doen die eigenlijk niet door de beugel kunnen, want het lijkt alsof de lezer deze handelingen zelf uitvoerde. Maar anderzijds is het lovenswaardig dat de auteur het aandurft een personage neer te zetten dat eens niet de perfectie benadert. Niets menselijks is hem vreemd.
Gelukkig is er regelmatig een licht sarcastisch ondertoontje te bespeuren waardoor het een en ander gerelativeerd wordt.

Het sterkste personage is trouwens niet de hoofdfiguur, maar een van zijn tegenstanders: met name de ervaren maar mysterieuze rechercheur Breger, die in alle gemoedelijkheid zijn werk doet en tegelijk er toch in slaagt zijn zin te krijgen.

Verdiende straf wordt zeer traag opgebouwd waardoor de lezer lang in het ongewisse blijft over de richting die het verhaal zal uitgaan. Het gebrek aan duidelijke lijnen in het eerste deel van het boek zorgt voor een wazigheid, die niet altijd als aangenaam ervaren wordt.

Het plot zit echter goed in elkaar, ondanks het feit dat ik nogal wat moeite had met de geloofwaardigheid van zowel het slachtoffer als het motief voor de moord. 

Verdiende straf is niet slecht en dankt zijn bestaansrecht vooral an zijn dubieuze hoofdpersonage, maar er zijn een pak legal thrillers op de markt die kwalitatief van een hoger niveau zijn.

Het definitieve verdict: 6/10


EOB.JPG


04-03-13

FINDER Joseph - De krijgsraad

 

fjhc.jpg

 

De openingszin:
Om precies negen uur ’s morgens liep Claire Heller Chapman de spelonkachtige, oude collegezaal van de juridische faculteit van Harvard in en merkte dat een kleine groep verslaggevers haar opwachtte.

De korte inhoud
Claire Heller is advocate, gespecialiseerd in ingewikkelde strafzaken. Ze is gelukkig getrouwd met Tom en ze is dol op haar zesjarige dochtertje Annie. Maar hun perfecte leven spat uiteen wanneer Tom gearresteerd en aangeklaagd wordt vanwege een oorlogsmisdaad. Claire zet haar uitstekende reputatie op het spel door de verdediging van Tom op zich te nemen. Het proces wordt gehouden voor een geheime krijgsraad met volstrekt eigen regels. Claire probeert overtuigd te blijven van de onschuld van haar man, hoewel de bewijsvoering zich tegen Tom opstapelt….
 


Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Joseph Finder, die wereldwijd erkenning kreeg voor zijn bedrijfsthrillers, zit momenteel midden in een serie met privédetective Nick Heller als hoofdfiguur. Maar al in 1998 creëerde hij een hoofdpersonage met dezelfde familienaam voor het op zichzelf staande verhaal De krijgsraad. Na de verfilming ervan in 2002 met Morgan Freeman en Ashley Judd, verscheen er ook een Nederlandstalige filmeditie van het boek onder de titel High crimes.

Hierin vormen, Claire Heller, advocate en docente rechten, haar tweede man, effectenmakelaar Thomas Chapman en haar dochter Annie het toonbeeld van het perfect gelukkige gezinnetje. Aan al dat huiselijk geluk komt abrupt een eind als Tom opgepakt wordt en voor de krijgsraad moet verschijnen op beschuldiging van misdaden tegen de menselijkheid tijdens zijn militair verleden. Overtuigd van zijn onschuld besluit Claire haar man te verdedigen. Terwijl Claire zich probeert aan te passen aan de regels van de militaire rechtbank, gaat ze door de bewijslast en verklaringen stilaan twijfelen aan de onschuld van haar man.

Al vanaf de eerste paragraaf springt de zalige schrijfstijl van de auteur in het oog. Meteen zit de lezer in het verhaal en voelt hij zich thuis in de wereld die Joseph Finder zijn pen toverde. 

De krijgsraad raakt de lezer als een klap in het gezicht. Een gegeven dat veel te weinig bereikt wordt, want oppervlakkigheid lijkt te heersen in de hedendaagse wereld van het spannende boek Eenmaal het verhaal op dreef is, wordt de lezer als een balletje in een flipperkast heen en weer geschoten tussen verschillende emoties, die gaan van ergernis (van het goede soort), over ongeloof tot verbijstering, met amper momenten van relatieve rust.

Dit wordt bereikt door een klassieke opzet waarbij het hoofdpersonage in een uitzichtloze situatie gemanoeuvreerd wordt, en waarin twee partijen niet met gelijke wapens kunnen strijden. Soms ligt het er allemaal wel net wat te dik op om geloofwaardig te blijven, maar dat is typisch voor dit soort verhalen. Net zoals het feit dat de underdog meestal toch als overwinnaar uit de bus komt. Joseph Finder zou Joseph Finder niet zijn als hij de lezer ondanks deze bijna clichématige opzet, toch nog weet te verrassen met een explosief en onverwacht einde. Een fantastische ontknoping die op zich al een paar punten waard is.. Dat De krijgsraad verfilmd werd, is niet echt een verrassing want het hele opzet is gesneden koek voor Hollywood.

Er komt trouwens nog een tweede verfilming aan van een boek van deze auteur. In het najaar van 2013 zou Paranoia in de zalen moeten draaien, met onder andere Harrison Ford en Liam Hemsworth (o.a. The hunger games en The expendables 2) in de hoofdrollen.

De ervaringen van de civiele advocate met de militaire rechtspraak geeft resulteert in een unieke situatie, die de auteur perfect aangrijpt om weer te geven dat het leger een totaal andere wereld is dan de burgermaatschappij, waar andere normen en waarden gelden.

Samen met Paranoia behoort De krijgsraad tot het beste wat ik tot op de dag van vandaag van Joseph Finder mocht lezen. Een aanrader voor elke liefhebber van het spannende boek en elke misdaadauteur zou het moeten gelezen hebben als schoolvoorbeeld voor het uitlokken van emoties bij het publiek.

Het definitieve verdict: 8/10 

EOB.JPG


28-01-13

ILES Greg - Doodsslaap

 

igd.jpg

De openingszin:
Zes maanden geleden ben ik gestopt met het schieten van mensen, net nadat ik de Pulitzer Prize had gewonnen.

De korte inhoud
Fotojournaliste Jordan Glass bezoekt in Hongkong de tentoonstelling The Sleeping Woman. Daar ontdekt ze een portret van zichzelf. Net als de andere geschilderde vrouwen ziet ze er eerder dood dan slapend uit.

Maar Jordan weet dat het geen portret van haar is; het moet van haar tweelingzus Jane zijn, die een jaar geleden verdwenen is. Aangenomen wordt dat Jane is vermoord door de seriemoordenaar die in New Orleans vrouwen van de straat plukt.
Alle slachtoffers zijn spoorloos, maar ze blijken inderdaad vereeuwigd te zijn in The Sleeping Woman-serie. Omdat dit het enige spoor is dat de FBI heeft, betrekt agent John Kaiser Jordan bij de jacht op de anonieme kunstenaar. Een jacht die niet zonder gevaar is…


Het volledige rapport
Greg Iles was goed op weg om een van de grootste hedendaagse misdaadauteurs te worden. Zijn Natchez-trilogie met Penn Cage in de hoofdrol stond garant voor spanning met een meerwaarde. Maar een zwaar verkeersongeval, nu bijna twee jaar geleden, staakte zijn opmars. Hoewel zijn webstek vermeldt dat hij volop aan het werk is aan een vierde Pen Cage thriller, lijkt de publicatie ervan steeds maar achteruit geschoven te worden. Gelukkig staat er nog genoeg oudere op zichzelf staande boeken van deze Amerikaan in de kast, zodat mijn afkickverschijnselen tot een minimum beperkt blijven.

Doodsslaap is er daar een van. De Nederlandstalige editie dateert al van 2003, maar het verhaal blijkt tijdloos te zijn en vertrekt van een zeer origineel gegeven: Oorlogsfotografe Jordan Glass herkent zichzelf in een schilderij van een slapende vrouw. Ze weet dat ze niet geposeerd heeft, maar haar tweelingzus is al een tijdje spoorloos verdwenen. Jane moet dus model gestaan hebben. Het schilderij maakt deel uit van een hele serie en het gerucht gaat dat de slapende vrouwen eigenlijk dood zouden zijn. Met deze ontdekking klopt Jordan bij de FBI aan om van de jacht op de seriemoordenaar die New Orleans onveilig maakt, weer een prioriteit te maken. Ze stelt echter een voorwaarde: ze wil zelf actief betrokken zijn bij het onderzoek, want de onzekerheid waarin ze het laatste jaar verkeerde, was onleefbaar.

Het wordt de lezer niet echt gemakkelijk gemaakt, want de stroeve vertaling kost energie en heeft een negatieve invloed op zowel de leessnelheid als het leesplezier. Maar dat laatste wordt weer wat goed gemaakt door de keuze van een vertelvorm in de eerste persoon enkelvoud. Hierdoor groeit er meteen een band tussen de lezer en Jordan Glass. Het gebruik van de tegenwoordige tijd zorgt voor nog meer betrokkenheid, want het publiek maakt alles mee op hetzelfde moment als het hoofdpersonage. 

Niet alleen Jordan wordt trouwens goed uitgewerkt. Zowat alle belangrijke figuren in het verhaal worden professioneel voorzien van een intrigerende achtergrond en krijgen de nodige problemen mee waarover ze hun hoofd mogen breken. De personages zijn misschien wel het sterkste gegeven van dit boek.
De originaliteit van het veelbelovende uitgangspunt, kan niet lang volgehouden worden en al snel ontaardt het verhaal zich als een gewone politieroman, met een rechttoe rechtaan jacht op een seriemoordenaar die zich in het kunstmilieu lijkt te bewegen.

Gelukkig weet Greg Iles hoe hij een plot moet construeren dat garant staat voor actie en spanning tot op het eind. De auteur levert wat dit betreft weer eens vakwerk af, maar Doodsslaap mist de drive van bijvoorbeeld zijn voorganger 24 uur.

Markant is ook dat de auteur al in 2001, het publicatiejaar van de Engelse editie, de overstroming van het French Quarter in New Orleans vooropstelt als een wezenlijk gevaar, dat bewaarheid werd toen storm Katrina in 2005 over de regio raasde.

Doodsslaap is lang niet slecht, maar is wel het minst sterke boek dat ik tot op heden van las van Greg Iles,
omdat het naar de normen van de auteur nogal gewoontjes is.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


21-01-13

GERRITSEN Tess - De laatste sterft

 

gtdls.jpg

 

De eerste zin:
Op de avond dat de dertienjarige Claire Ward had moeten sterven, stond ze op de vensterbank van haar slaapkamer in Ithica te weifelen of ze de sprong zou wagen.

De korte inhoud
De levens van drie kinderen raken door extreem gruwelijke gebeurtenissen met elkaar verweven: eerst worden hun families vermoord, daarna hun pleeggezinnen. Ze blijven als enige overlevenden over.
De kinderen worden in veiligheid gebracht op de streng beveiligde kostschool Evensong, een internaat voor zwaar getraumatiseerde kinderen dat is opgericht door leden van de Mefisto Club. Maura Isles vertrouwt de gang van zaken op de school niet en wil dat de zestienjarige Julian ‘Rat’ Perkins, die ze kent van een eerdere zaak en ook op Evensong verblijft, een ander onderkomen zoekt.
Rechercheur Jane Rizzoli en Maura storten zich op het onderzoek naar de moorden op de families en zetten hun eigen levens op het spel om de kinderen te beschermen. Kunnen ze het gevaar op tijd afwenden?


Het volledige rapport
De schrijfster waarvan haar ouders China verruilden voor het beloofde land dat de Verenigde Staten van Amerika zijn, is ondertussen wereldberoemd. Is het niet door haar boeken over rechercheur Jane Rizzoli en schouwarts Maura Isles, dan wel door de televisieserie met dezelfde hoofdpersonages, die al aan het derde seizoen toe is.

De laatste sterft is al het tiende deel in de serie met de twee eerder genoemde hoofdpersonages, waarin deze keer zowel Rat - die geïntroduceerd werd in Sneeuwval – als Anthony Sansone van de Mefisto Club, eveneens aanwezig zijn.
Het verhaal begint als drie kinderen op totaal verschillende plaatsen op korte tijd aan de dood ontsnappen. Hun pleegouders hebben echter niet zoveel geluk en laten, net als de ouders van de kinderen twee jaar eerder, het leven. Een van de moorden vond plaats in Boston, waardoor Jane Rizzoli betrokken raakt bij het onderzoek.
De Mefistoclub brengt de kinderen onder in hun internaat Evensong, waar Maura Isles net op bezoek is bij Julian ‘Rat’ Perkins. Maar het veiligheidsgevoel is al snel ver te zoeken als allerhande vreemde zaken vastgesteld worden op het nochtans goed beveiligde domein van de kostschool. Is er iemand bezig een derde poging te wagen om de ontheemde kinderen het leven te ontnemen? Maura en Jane staan voor een raadsel…

Een boek van Tess Gerritsen is, door de haar aangename vertelstijl altijd een plezier om te lezen. Maar in haar nobel streven om haar verhalen zo origineel mogelijk te houden is de plot van De laatste sterft wel erg vergezocht. De auteur moet zich als een volleerd yogi in allerlei bochten wringen om Rat en de Mefisto club te integreren in het verhaal. Misschien zelfs wel een bocht teveel, want de lezer kan aanvoelen dat deze keer het boek net iets minder vloeiend op het papier terecht kwam dan we van deze Amerikaanse gewoon zijn en zelfs verwachten.
Ofwel ligt het gewoon aan mijzelf, want ik was nooit een grote fan van de onverstoorbare Anthony Sansone en zijn club, die overal het kwaad met hoofdletter K in ziet.

Evensong, de belangrijkste locatie, lijkt ook uit te deinen en begint in de verbeelding van de lezer steeds meer en meer de Amerikaanse evenknie te worden van Harry Potters Zweinstein. Niet alleen het gebouw zelf trouwens, maar ook het hele entourage van docenten en leerlingen, die bijvoorbeeld lessen boogschieten voorgeschoteld krijgen.

Het lijkt stilaan bergafwaarts te gaan met Tess Gerritsen. Van Het stille meisje schreef ik al dat het niet haar beste werk was en De laatste sterft staat daar nog een trapje onder. Hoewel het zeker nog te vroeg is om te verklaren dat ze de plank heeft misgeslagen, is de auteur stilaan bezig te verhuizen uit het vakje “zeer goed” om permanent in te trekken bij de gewoon goede boeken.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


21:22 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gerritsen_tess, vertaald, usa, 6, familiedrama, policier, whodunit, serie |  Facebook |

15-01-13

GERRITSEN Tess - Diagnose besmet

 

gtdb.jpg

De eerste zin: 
Een scalpel is een prachtig ding.

De korte inhoud
Dokter Toby Harper heeft nachtdienst op de eerstehulpafdeling van het Springer ziekenhuis als er een man in kritieke toestand wordt binnengebracht. De verwarde man reageert nauwelijks op de behandeling en verdwijnt spoorloos. Voor Toby hem kan vinden wordt ze geconfronteerd met een nieuwe patiënt met dezelfde symptomen. Hij komt uit hetzelfde luxe verzorgingscomplex. Toby ontdekt dat er in de privékliniek van het tehuis hormooninjecties worden gegeven aan vermogende bejaarden. De machtige artsen van Brant Hill deinzen nergens meer voor terug….



Het volledige rapport
Vooraleer de Amerikaanse interniste Tess Gerritsen bekendheid verwierf met haar reeks boeken over rechercheur Jane Rizzoli en schouwarts Maura Isles schreef ze een aantal op zichzelf staande boeken die zich afspelen in de medische wereld. De eerste twee titels – Hartslag en Diagnose besmet - werden niet zolang geleden heruitgegeven als duoboek, wat een ideale gelegenheid schept om kennis te maken met de eerste stappen van deze auteur in de wereld van het spannende boek.

In Diagnose besmet, dat vijftien jaar geleden voor het eerst in de winkels te vinden was, wordt spoedarts Toby Harper geconfronteerd met een paar oudere patiënten die zich vreemd gedragen en die niet lijken te reageren om welke behandeling dan ook. Al snel blijkt dat beide patiënten verblijven in een duur en rijkelijk uitgerust complex voor ouderen, waar ze beiden een kuur volgen die belooft hun leven te verlengen en hun oude dag een pak comfortabeler moet maken. Als Toby Harper op onderzoek gaat, stuit ze niet alleen op een doofpotoperatie, maar zet ze haar leven en dat van haar medestanders op het spel…

In haar bekende vlotte schrijfstijl vertelt ze een verhaal dat qua opzet veel gelijkenissen vertoont met Hartslag: een gedreven vrouwelijke arts die laag in de pikorde staat van de kliniek waar ze werkt, ontdekt vreemde praktijken van een of meer collega’s, die ze wil aanvechten. Maar de dienstoversten en directie denken vooral aan het potje gedekt houden, om een schandaal te voorkomen en de goede naam van hun hospitaal te vrijwaren. En de geviseerde artsen op hun beurt stellen zonder mededogen alles in het werk om hun foute praktijken voort te kunnen zetten, waarbij chantage en moord frequent worden aangewend. Bij uitbreiding blijkt dit stramien een constante te zijn in de medische thrillers; een basisgegeven waarop auteurs als Robin Cook en Michael Palmer een heuse carrière uitbouwden in dit subgenre.

Gelukkig springt Tess Gerritsens werk er in de positieve zin uit omdat ze haar belangrijkste personages levensecht weet neer te zetten, door ze naast hun werk nog met een hoop beslommeringen op te zadelen. Hierdoor wordt de band met de lezer aangehaald wat het leesplezier bevordert.

Toch is de ontknoping van Diagnose besmet net iets te overdreven en te ver gezocht om zeer geloofwaardig over te komen.

Voor de rest niets dan lof voor dit meer dan genietbare vroege werk van Tess Gerritsen, die ondertussen met De laatste sterft al vijftien spannende titels achter haar naam heeft staan pronken. Alleen moet de toekomstige lezer er rekening mee houden genoeg tijd te laten tussen twee spannende boeken in de medische sfeer om enige overeenkomstigheden niet op te merken.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


12-12-12

JAHN Ryan David - Zelfkant

jrdz.jpg

De eerste zin:
De ochtend van de dag waarop Simon voor het eerst iemand vermoordde voelde doodgewoon.

De korte inhoud
Wanneer einzelgänger Simon Johnson in het donker wordt aangevallen in zijn vervallen flat in LA, weet hij dat hij of moet terugvechten, of vermoord zal worden. Hij vecht, en wanneer hij na afloop het licht aandoet, realiseert Simon zich twee dingen, 1: zijn aanvaller is dood; 2: de man die daar dood op de grond ligt, lijkt als twee druppels water op hem. In de dagen die volgen zal Simons eenzame leven er totaal anders uit gaan zien. Hij besluit het leven van de man die nu onder veertig liter ijs in zijn badkuip ligt te gaan leiden en geeft zich uit voor Jeremy Shackleford, (schijnbaar) gelukkig getrouwd wiskundeleraar. Het lukt hem iedereen erin te luizen, Shacklefords collega’s en zelfs zijn mooie vrouw. Wanneer er echter mysterieuze boodschappen op de muren van Simons flat verschijnen, realiseert hij zich dat het afschudden van zijn eigen identiteit lastiger is dan hij zich had voorgesteld. Wanneer de verschillen tussen de levens van de beide mannen steeds duidelijker worden en het ijs begint te smelten, stapelen de gebeurtenissen zich op een steeds catastrofalere manier op.


Het volledige rapport
Deze Amerikaanse auteur, die naar eigen zeggen maar tot zijn zestiende op de schoolbanken vertoefde, zag zijn spannend debuut in 2010 bekroond met een Britse First Blood Dagger. Het boek, dat gebaseerd is op een oude spraakmakende echte moord in New York verscheen een jaar later in een Nederlandse editie onder de titel De gloed van geweld. Zijn tweede boek Zelfkant, dat zuivere fictie is, situeert hij aan de andere kant van de Verenigde Staten, in Los Angeles.


Daar woont en werkt grijze muis Simon Johnson. Als hij op een nacht wordt aangevallen, vermoordt hij de insluiper, om nadien vast te stellen dat die wel erg veel gelijkenissen vertoont met zichzelf. In een opwelling besluit hij de identiteit van zijn slachtoffer, Jeremy Shackleford, over te nemen, wat hem in het begin gemakkelijk afgaat. Maar later blijkt zijn alter ego een diepduistere kant te bezitten waardoor hij zijn persoonsverwisseling ten zeerste betreurt.

Ryan Jahn bedient zich van een klinische, afstandelijke en docerende vertelstijl, wat een afstand creëert tussen boek en lezer. Een gegeven dat nooit als positief kan ervaren worden bij een psychologische roman, waarbij inleving in het hoofdpersonage een voorwaarde is tot een geslaagd boek. Het verhaal leest weliswaar vlot weg, maar betrokkenheid is er amper.

De opmerkzame lezer stelt al snel vast dat er rare dingen gebeuren in het boek. In het begin wakkert dat de nieuwsgierigheid wat aan, maar al snel transformeert dat gevoel zich in verontwaardiging: doden worden weer levend; dingen verplaatsen zich als vanzelf of verdwijnen volledig en zonder verklaring. En dat terwijl Zelfkant niets te zien heeft met bovennatuurlijke fenomenen.

De auteur probeert een en ander nog wel recht te trekken, maar hij kan niet verbergen dat hij de kunst van het uitwerken van een waterdicht plot nog lang niet machtig is. Door de onmogelijke opzet van het verhaal is dit boek een sneltrein naar een op zijn minst ontgoochelde en op zijn ergst een bedrogen lezer. Het is moeilijk hier dieper op in te gaan zonder essentiële informatie vrij te geven, maar laat me het vergelijken met iemand die zonder het te beseffen even zelfmoord pleegt en dan verder gaat met zijn leven!?!?

Het cliché indachtig dat het tweede boek altijd het moeilijkste is om te schrijven en het feit dat Jahns derde, nog niet in Nederlandse vertaling verschenen werk The dispatcher zich dit jaar bij de laatste acht kanshebbers schaarde voor de Dagger voor het beste spannende boek, zal Ryan David Jahn nog wel een herexamen verdienen. Maar Zelfkant was wellicht de ontgoocheling van het jaar. En toch is er iets dat mij influistert dat de liefhebbers van S.J. Watsons Voor ik ga slapen ook dit boek kunnen appreciëren.

Het definitieve verdict: 3/10

Geschreven in opdracht van Crimezone.nl

EOB.JPG


11:24 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jahn_ryan_david, vertaald, usa, 3, drama, psychologisch, alleenstaand |  Facebook |

05-11-12

GERRITSEN Tess - Hartslag

 

gth.jpg

 

De eerste zin:
Hij was klein voor zijn leeftijd, kleiner dan de andere jongens die in de tunnel in Arbats-Kaya bedelden, maar ondanks het feit dat hij pas elf was, had hij alles al meegemaakt.

De korte inhoud
Dokter Abby DiMatteo is er trots op dat ze als eerste vrouw mag samenwerken met het beroemde transplantatieteam van het Bayside-ziekenhuis in Boston. Maar wanneer ze een donorhart aan een stervende, niet verzekerde jongen toewijst, in plaats van aan de rijke privé-patiënte Nina Voss, komt Abby’s carrière ernstig in gevaar.

Maar plotseling komt er een nieuw hart vrij voor Nina Voss, en begint Abby te twijfelen aan de herkomst van het orgaan. Als ze vervalste medische dossiers ontdekt, snoert de woedende ziekenhuisdirectie haar de mond. Niets kan haar echter voorbereiden op het ultieme verraad onder de felle lampen van de operatiekamer…



Het volledige rapport
Tess Gerritsen handhaaft zich al jaar en dag in de kopgroep van de populairste thrillerauteurs. Al die tijd is haar gelukt waar zowat alle anderen niet in slagen: boek na boek een vrijwel constant niveau handhaven, waarmee ze de uitzondering blijft op mijn persoonlijk cliché dat elke auteur wel een titel in zijn of haar bibliografie heeft zitten die de plank totaal mis sloeg.

Maar zelfs succesvolle schrijvers zijn ooit begonnen met een eerste spannend boek. Dat was Hartslag dik vijftien jaar geleden voor deze Amerikaanse. Ondertussen is het algemeen geweten dat Tess Gerritsen het schrijversvak leerde door tussen 1987 en 1995 negen romantische boeken te publiceren met een spannende inslag. Maar Hartslag, uit 1996 en recentelijk weer verkrijgbaar als duoboek samen met Diagnose besmet, is haar eerste spannende boek pur sang. Met haar achtergrond als arts moge het geen verrassing zijn dat het een rasechte medische thriller geworden is, die niet zou misstaan op het palmares van bijvoorbeeld Robin Cook.

Hartslag is een typisch voorbeeld van een één-tegen-allen verhaal waarin iedereen zich keert tegen een persoon. Het lijdend voorwerp is ditmaal de beloftevolle assistent-chirurg Abigail DiMatteo, wiens carrière al geslaagd lijkt vooraleer ze goed en wel is begonnen. Tot ze, tegen de wil van de hartspecialisten in, een donorhart inplant bij een kansarme jongen, in plaats van bij de vrouw van een grote mijnheer uit het Bostonse beau monde. Als er dan uit het niets een nieuw donorhart beschikbaar komt, ruikt Abby onraad en trekt ze op onderzoek uit, waardoor haar mentor, leraars en collega’s opeens haar tegenstanders worden en zij hun scalpels slijpen om haar proberen letterlijk en figuurlijk het zwijgen op te leggen. Het gaat hard tegen hard; of beter hard tegen hart.

Tess Gerritsen levert een geloofwaardig verhaal af met veel vaart en meer dan voldoende actie om de lezer een aangename en spannende leeservaring te bezorgen. Het eenvoudige taalgebruik voegt nog een dimensie toe aan de snelheid waarmee het verhaal zich ontwikkelt.

De personages zijn realistische genoeg en mogen figureren in een geloofwaardige plot dat uit twee grote verhaallijnen bestaat, die tegen het eind professioneel samengevoegd worden, met een leuke ontknoping als orgelpunt.

Voor een eersteling is Hartslag een bijzonder volwassen boek geworden, waarin de potentie niet enkel aanwezig is, maar al ten volle wordt aangewend. Het verhaal blijft ook na vijftien jaar verrassend actueel, vertoont geen verschijnselen van ouderdom en is nu nog altijd een aanrader voor iedereen die Tess Gerritsen niet van bij het begin volgde en voor alle liefhebbers van de medische thriller.

Het definitieve verdict: 8/10 

EOB.JPG


12-07-12

LANDAY William - De verdediging van Jacob

 

lwdvvj.jpg

 

De openingszin:
Mr Logiudice: Noemt u uw naam, alstublieft.

De korte inhoud
Andy Barber is al meer dan twintig jaar hulpofficier van justitie. Hij wordt door iedereen gerespecteerd en leidt een gelukkig leven met zijn vrouw Laurie en hun zoon Jacob. Maar hun rimpelloze leventje wordt opgeschud door een steekpartij. Tot Andy’s verbijstering wordt zijn veertienjarige zoon verdacht van de moord op een klasgenoot. Andy doet alles om zijn zoon te beschermen. Jacob zegt dat hij onschuldig is en Andy gelooft hem. Andy moet wel. Hij is zijn vader. Maar wanneer er belastende feiten boven water komen, zijn huwelijk uiteen dreigt te vallen en het proces in een stroomversnelling raakt, staat Andy voor een duivels dilemma…
 


Het volledige rapport
De Amerikaanse jurist William Landay maakte in 2003 een opgemerkt debuut toen Mission Flats – naar het Nederlands vertaald onder de titel Getto – in Groot-Brittannië met de debutanten Dagger bekroond werd. Deze bliksemstart zorgde niet voor een overvloed aan boeken van zijn hand, want met De verdediging van Jacob is hij negen jaar later pas aan zijn derde spannende boek toe. Voor iemand die leeft van zijn pen is dat een onaards traag tempo. Maar deze slakkengang loont.


Voor De verdediging van Jacob maakt de auteur dankbaar gebruik van zijn ervaring als openbaar aanklager: het boek is eigenlijk de weergave van het verhoor van Andy Barber door zijn opvolger, afgewisseld meet zeer uitgebreide flashbacks, waaruit blijkt dat Andy’s zoon Jacob beschuldigd wordt van de moord op een klasgenoot. Ondanks het feit dat Andy rotsvast overtuigd is van de onschuld van zijn zoon, wordt zijn leven een hel en zijn huwelijk een gevangenis.

William Landay is een rustig verteller: in een degelijk stijl loodst hij de lezer door een robuust opgebouwd en professioneel onderbouwd verhaal dat rustig verder kabbelt en tegelijk nooit verveelt. De nadruk ligt voor de verandering eens niet op het politieonderzoek, maar op de menselijke kant van een misdaad en gerechtelijke vervolging, wat een ware verademing is. Geen stoere rechercheurs en superflikken maar een prachtig en raak beeld van wat de gevolgen van stigmatisatie kunnen betekenen voor een verdachte en zijn gezin. De machteloosheid druipt van de bladzijden.
Tegelijk weet de auteur het geheel wat te verlichten en verluchten door zijn boek te doorspekken met knipogen naar zeer herkenbaar getypeerde gezinssituaties.

Heel het boek door, zit de lezer zich af te vragen waarom het hoofdpersonage nog verhoord wordt, terwijl gaandeweg blijkt dat het proces al heeft plaats gevonden. Maar met een origineel en tegelijk gewaagd slot wordt die onzekerheid niet alleen in één klap weggenomen, maar kan de lezer zich even inbeelden hoe een bokser zich moet voelen net voor het licht uitgaat na een uppercut die uit het niets lijkt te zijn gekomen.

De leuke, retro aandoende cover van De verdediging van Jacob omsluit het magnifiek gecomponeerde verhaal van de teloorgang van een gezin onder stress, waarin alle actoren zich naar buiten toe sterk houden terwijl ze innerlijk verteerd worden door twijfels. Tegelijk wordt de discussie aangegaan of het zogenaamde moordgen al dan niet bestaat: is gewelddadigheid erfelijk? Een thematiek die ook al werd aangehaald door Declan Hughes in zijn boek Slecht bloed.

Met De verdediging van Jacob, dat verteld wordt in de ik-vorm, levert William Landay een pareltje af dat iedereen moet gelezen hebben. Een psychologische rechtbankthriller zoals er zelden geschreven worden. Hopelijk neemt de auteur weer ruimschoots de tijd om binnen een jaar of vijf weer eens naar buiten te komen met even verrassend en fris verhaal.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


27-06-12

ILES Greg - 24 uur

 

ig24u.jpg

 

De openingszin:
‘Het kind haalt het altijd.’

De korte inhoud
Will Jennings is een jonge arts met een bloeiende praktijk, een beeldschone vrouw en een vijfjarige dochter van wie hij meer houdt dan van wat ook. Will en zijn familie hebben echter de aandacht getrokken van een geniale psychopaat, een man die nog nooit gepakt is en wiens slachtoffers niet met de politie praten. Een man die de grootste angst van elk gezin uitbuit: de ontvoering van een kind. Maar hij heeft nog nooit met mensen als Will en Karen Jennings te maken gehad.



Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Greg Iles is vooral bekend van zijn Penn Cage trilogie: de boeken die zo’n overweldigende diepgang hebben dat ze wel lijken geschreven te zijn met het water van de Mississippi vermengd met de aarde van Natchez, het plaatsje waar niet alleen de auteur aan verknocht is, maar dat eveneens een hoofdrol toebedeeld werd in die drie boeken.


Daarnaast publiceerde de auteur ook meerdere losstaande spannende werken, waaronder 24 uur, dat in 2002 onder de titel Trapped, zijn weg vond naar het witte doek, met Kevin Bacon en Courtney Love als belangrijkste acteurs. Hierin maken we kennis met Joe Hickey die in zijn levensbehoefte voorziet door jaarlijks een kind van rijke ouders te ontvoeren in ruil voor losgeld. De angst voor represailles weerhoudt de slachtoffers ervan om naar de politie te stappen. Maar Will en Karen Jennings blijken uit ander hout gesneden en als hun dochter verdwijnt, nemen binden ze de strijd aan met de ontvoerder.

Rijk Amerika mag dankbaar zijn dat Greg Iles geen criminele carrière ambieert, maar dat hij zijn hersenspinsels slechts vertaalt naar boeken, want de werkwijze van de ontvoeringen is meesterlijk bedacht. Bij uitbreiding ligt een goed plot met voldoende verrassende wendingen aan de basis van een 24 uur, dat ook nog eens zeer professioneel uitgeschreven werd, met als kers op de taart een spectaculaire ontknoping die flirt met de grenzen van het geloofwaardige. De schrijfstijl en de opbouw van het verhaal roepen niet alleen gelijkenissen op met het werk van Linwood Barclay, maar het statische gegeven dat zo’n ontvoering inhoudt, maakt ook dat de vergelijking met Jeffrey Deavers Monddood nooit ver weg is. 24 uur combineert op een sublieme, Hitchcock waardige wijze, spanning, actie en suspense waardoor het behoort tot de top het genre en verwordt tot verplichte lectuur voor elke liefhebber van de misdaadliteratuur.

Toch is er een puntje van kritiek op de kadrering van het hoofdpersonage, een selfmade man die het tot miljonair schopte. Hoe kan een man uit een gewoon milieu; een tot anesthesist omgeschoolde gynaecoloog, die gehuwd is met een huisvrouw op zijn veertigste zoveel geld verdiend hebben dat hij zelfs zijn eigen vliegtuig bezit.

Met 24 uur bewijst Greg Iles dat hij van meerdere markten thuis is en dat hij niet afhankelijk is van zijn groots opgezette, diepgaande boeken met zijn vaste hoofdfiguur. Maar dat hij ook een meester is in het componeren van snelle verhalen vol actie en suspense.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


28-05-12

CUSSLER Clive - De kaper

 

ccdk.jpg

 

De eerste zin
Amper had het eskader de versterkte muren van de Barbarijse hoofdstad in zicht, toen opeens een stevige storm opstak waardoor de kits Intrepid en de grotere brik Siren weer naar de Middellandse Zee werden gedreven.

De korte inhoud
Wanneer de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken op weg naar een topbijeenkomst in Libië met een vliegtuig neerstort, huurt de CIA kapitein Juan Cabrillo in om haar op te sporen. De geheime dienst wantrouwt de Libiërs, en niet ten onrechte. De bemanning van het spionageschip Oregon weet het vliegtuig te traceren, maar de minister is verdwenen. Een terroristisch meesterbrein heeft onheilspellende plannen met de conferentie, plannen die Cabrillo met zien te verijdelen. Maar wat is het verband tussen een oorlog van tweehonderd jaar geleden en eeuwenoude perkamentrollen waar de Libiërs naar op zoek zijn? Cabrillo gaat de strijd aan met de islamitische extremisten, waar het lot van de wereld van zal afhangen.


Het volledige rapport
Een “cussler” is aan het uitgroeien tot een soortnaam, want niet alleen wordt Clive Cusslers werk steevast automatisch geassocieerd met verhalen vol actie waarin een aspect van de maritieme geschiedenis verbonden wordt met een stukje actualiteit. Ook aan de voorwaarde dat er een aanzienlijke productie moet zijn om de naam algemeen bekend te maken, voldoet deze veelschrijver, die in de herfst van zijn leven meer en meer samenwerkt met co-auteurs, zoals Jack Dubrul die al voor de vierde keer meewerkt aan een verhaal in deze reeks.

De kaper, dat zich quasi volledig afspeelt in Noordelijk Afrika en de bijbehorende territoriale wateren, past volledig in het concept van Cussler: dit zesde deel uit de reeks Dossier Oregon, draait volledig rond Suleiman Al-Jama. Een naam die vele ladingen dekt, want het is niet alleen een piraat die in de eerste helft van de negentiende eeuw onder de noemer van de jihad schepen enterde die niet onder de vlag voeren van islamitische staten, maar ook de naam van zowel een hedendaagse kaper als van een machtige terroristenleider in Libië. Zeventien jaar na Sahara, dat verfilmd werd, trekt Cussler dus nog eens de woestijn in.

Het hoofdpersonage waarrond het in deze serie draait, is Juan Cabrillo, een ex-CIA agent die een eigen bedrijf oprichtte en nu vanaf de Oregon, een tot commandoschip omgebouwd vrachtschip, in onderaanneming opdrachten uitvoert voor de Amerikaanse regering en veiligheidsdiensten. In De kaper wordt hij gevraagd de minister van Buitenlandse Zaken op te sporen, wiens vliegtuig op weg naar vredesbesprekingen in Tripoli, boven de Libische woestijn van de radar verdween. Dit is het begin van een rollercoaster die dendert langs de meest uiteenlopende locaties en constant begeleid wordt door een soundtrack van ratelende machinegeweren, bulderende kanonnen en fluitende kogels. Er wordt de lezer geen moment rust gegund, want er gebeurt zoveel zo snel achter elkaar dat het amper te bevatten is. En dat meer dan driehonderdvijftig bladzijden lang.

Hoewel sommige scènes en locaties herinneringen oproepen aan films als  Indiana Jones and the raiders of the lost ark en The goonies, is het merendeel van de actie zeer origineel van opzet. Alleen al voor het bedenken daarvan moet men zijn hoed afnemen. Waar blijven de auteurs het toch allemaal halen? Even is er de vrees dat het verhaal ook een karretje gaat aanhangen bij de immer stomende locomotief die de reli-thriller is, maar in de leuke epiloog tovert een originele, tegendraadse wending hieromtrent zelfs een glimlach op het gezicht van de lezer. Iedereen zou dus minstens de laatste twee bladzijden van De kaper moeten lezen, zelfs zij die zich normliter ver van dit subgenre houden.

Natuurlijk worden de grenzen van de geloofwaardigheid meermaals tot barstens toe opgerekt, maar dat is in dit soort boeken en films niet alleen gemeengoed maar zelfs een algemeen aanvaard gegeven.

Met De kaper levert Clive Cussler en co een rasecht actieverhaal af, dat geserveerd wordt als een surf en turf. Maar het moet gezegd: het is amusement van de bovenste plank, dat je vastgrijpt vanaf de eerst bladzijde en je pas loslaat bij het dichtslagen van het boek. Een aanrader, die bij iedereen die groot geworden is met Alistair Maclean, Desmond Bagley, en Clive Cussler zelf, jeugdherinneringen zal oproepen. De Amerikaanse oude vos heeft zichzelf overtroffen en een referentiewerk afgeleverd in dit subgenre. Of zou al die eer Jack Dubrul moeten toekomen?

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


19:41 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cussler_clive, dubrul_jack, vertaald, usa, 7, actie, serie |  Facebook |

23-04-12

GERRITSEN Tess - Het stille meisje

 

gthsm.jpg

 

De eerste zin:
De hele dag heb ik het meisje gadegeslagen.

De korte inhoud.
In Bostons Chinatown wordt de hand van een vrouw gevonden. Op het dak van een gebouw ligt haar lijk met een bijna afgehakt hoofd. Er worden twee zilvergrijze haren op haar lichaam aangetroffen. Tijdens het onderzoek ontdekken rechercheur Jane Rizzoli en patholoog-anatoom Maura Isles dat er nog meer brute moorden zijn gepleegd.
Negentien jaar eerder vonden tijdens een schietincident in een restaurant in Chinatown vijf mensen de dood. Slechts één persoon overleefde die slachtpartij: een mysterieuze vrouw en een meester in de Chinese vechtkunst die een groot geheim met zich meedraagt. Nu is ze het doelwit van een onzichtbare vijand die meedogenloos toeslaat…

 


Het volledige rapport
De Amerikaanse schrijfster Tess Gerritsen is een van de grote namen van de misdaadliteratuur. Deze arts begon te schrijven tijdens haar zwangerschapsverlof en sindsdien leverde ze geromantiseerd spanning, medische thrillers en zelfs een technothriller af. Maar de basis van haar wereldwijd succes legde ze met De chirurg, het eerste boek waarin rechercheur Jane Rizzoli mocht opdraven. In een volgend boek werd anatoom-patholoog Maura Isles geïntroduceerd en dit duo beleeft niet alleen hun negende avontuur in Het stille meisje, ze hebben ondertussen een eigen televisiereeks die al aan het derde seizoen toe is.

De sfeer in Het stille meisje wordt volledig bepaald door de Oosterse afkomst van de auteur: niet alleen is de plaats van afspraak de Chinese wijk van Boston, die zoals in zowat alle steden ter wereld luistert naar de naam Chinatown, maar tevens zijn de sleutelpersonages Oosterse inwijkelingen of op zijn minst afstammelingen ervan. En als toemaatje voorziet de auteur een mythologisch intermezzo uit China, dat me meteen in de sfeer brachten van Bertus Aafjes verzameling Japanse kortverhaaltjes die verzameld werden onder de titel Rechter Ooka mysteries.

Het eigenlijke verhaal begint met de gewelddadige dood van een vrouw: haar hand werd geamputeerd en ze was bijna onthoofd. Het onderzoek brengt een mogelijk verband aan het licht met een meervoudige moord die jaren geleden gepleegd werd, toen een kok amok maakte in een restaurant; door alle aanwezigen neer te schieten en daarna zelfmoord te plegen. Negentien jaar later komt deze cold case weer tot leven als de enige getuige van die schietpartij zelf het doelwit wordt van een meedogenloze moordenaar.

Niet alleen putte de auteur uit haar eigen ervaringen, maar zelfs het belangrijkste nevenpersonage van het verhaal, Iris Fang werd geboetseerd naar de echte oma van de Chinese gevechtssport wu shu: Bow Sim Mark. De hoofdstukken waarin deze uitzonderlijke vrouw centraal staat worden verteld in de tegenwoordige tijd, gebruik makend van eerste persoon enkelvoud. Voor al de andere hoofdstukken wordt gebruik gemaakt van de meer gangbare derde persoon enkelvoud en de verleden tijd.

De plot van Het stille meisje heeft is nogal vergezocht, maar de meesterlijke vertelster die Tess Gerritsen is, heeft er weinig problemen mee om de twijfel tot een minimum te beperken en de lezer een aangename rit op een rollercoaster aan te bieden. Maar ondanks de snelheid waarmee het verhaal voortraast, zijn er hier en daar toch een paar voorspelbare wendingen en worden aan het eind niet alle losse eindjes proper weggewerkt.

Het is algemeen geweten dat de meesters in de oosterse gevechtssporten de toeschouwer meermaals met verstomming slaat, maar dat ze minder duidelijk op film zichtbaar zouden zijn is net een stap te ver. Mede omdat een buitenstaander niet ten volle kan inschatten in hoeverre de menselijke capaciteiten van zulke atleten reiken, heeft de lezer de neiging hier en daar de geloofwaardigheid van het verhaal in twijfel te trekken.

Ook is het jammer dat de achterflap feiten prijs geeft die pan halverwege het verhaal aan bod komen. Mijns inziens zou een flaptekst niets mogen prijsgeven van wat pas na de honderdste pagina aan bod komt, om zo het leesplezier van de lezer niet te vergallen.

Het stille meisje is niet het beste boek uit de Rizzoli en Isles reeks, maar desalniettemin blijft het een plezier om de schrijfsels van Tess Gerritsen te lezen. Haar capaciteiten om de actie af te wisselen met wat feiten en daarnaast quasi ongemerkt haar personages te laten evolueren, kennen amper hun gelijke in de wereld van het spannende boek.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


12-04-12

DEAVER Jeffery - In memoriam

 

djim.jpg

De eerste zin:
Er klopte iets niet.

De korte inhoud
Langs de snelwegen van Monterey, Californië, verschijnen steeds regelmatiger herdenkingskruizen – niet ter herinnering aan dodelijke ongelukken in het verleden, maar als aankondiging van gruwelijke moorden die nog zullen volgen.
Kathryn Dance, kinetisch expert bij het California Bureau of Investigation, wordt ingeroepen om de zaak op te lossen. Al snel komt ze op het spoor van de tiener Travis Brigham. Zijn rol bij een fataal auto-ongeluk leidde tot verschrikkelijke haataanvallen tegen hem op een populair weblog.
Terwijl Kathryn wanhopig zoekt naar aanwijzingen waar Travis zich schuilhoudt, werkt deze zijn lijstje af. Door gebruik te maken van persoonlijke details op blogs en community’s maakt hij elke moord zo persoonlijk en afschuwelijk mogelijk…


Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Jeffery Deaver staat bekend als de prins van de plotwendingen. Tegenwoordig onderhoudt hij twee reeksen met vaste personages en publiceert hij op tijd en stond ook nog een op zichzelf staande thriller. De langstlopende reeks, met Lincoln Rhyme en Amelia Sachs startte al in 1997. In De Koude maan, het zevende verhaal in deze serie, introduceerde hij Kathryn Dance, een menselijke leugendetector. De auteur vond het personage zo sterk dat hij haar promoveerde tot hoofdrolspeelster in een aparte reeks boeken. Na De slaappop is het in 2009 verschenen In memoriam het tweede boek dat volledig gedragen wordt door deze vrouw.

Hierin kondigt een moordenaar zijn daden aan door langs de weg herdenkingskruisen te plaatsen, met daarop de naam datum waarop zijn volgende slachtoffer zal sterven. Kathryn Dance, die rechercheur is bij het CBI krijgt de zaak toegewezen en vindt al snel en verdachte in Travis Brigham, een wat wereldvreemde tiener, die veruit het merendeel van zijn tijd doorbrengt achter computers. Nadat hij een dodelijk ongeluk veroorzaakte, wordt hij, als op een populaire blog de reacties van de lezers alsmaar grimmiger worden, slachtoffer van cyberpesten. Wraak is het voor de hand liggende motief, want modus operandi is afhankelijk van de grootste angst van elk slachtoffer.


Na De cyberkiller uit 2001 waagt de auteur zich met In memoriam weer aan een thriller in de sfeer van computers en informatica. Meer specifiek stelt hij zich vragen over het vervagen van de grenzen tussen de echte en de digitale wereld enerzijds en anderzijds vraagt hij zich af waarom we ons toch anders gedragen in beide werelden. Om deze thematiek nog verder te ondersteunen geeft Jeffery Deaver aan dat alle URL’s – adressen van webpagina’s, zeg maar – die in het boek genoemd worden ook echt bestaan. Maar bij het bezoeken ervan blijkt dat ze allen eigendom zijn van de auteur, die ze blijkbaar speciaal voor dit boek construeerde, om de geloofwaardigheid van het verhaal te ondersteunen. Maar eigenlijk is het een beetje vals spelen, en bereikt hij net het tegenovergestelde effect. Een beetje meer voorbereidend onderzoek en het refereren naar echte weblogs, waren een galantere oplossing geweest, maar hij onderstreept er wel zijn stelling mee dat je niet alles wat je al surfend leest klakkeloos moet geloven. In memoriam zet je aan het denken en dat is iets dan van niet veel spannende boeken kan gezegd worden.

Het verhaal dat achter de nietszeggende cover schuilgaat en waarvoor Kruisweg een meer toepasselijke titel geweest was, strekt zich uit over een werkweek. Met een intrigerend begin wordt meteen de toon gezet. Maar wat later lijkt het verhaal, ondanks drie grote verhaallijnen, wat doelloos rond te zwalpen, alsof besluiteloosheid het de wind uit de zeilen genomen heeft, om naar het einde toe te ontaarden in een typische Deaver, met onverwachte wendingen, waarvan sommige op het randje van de geloofwaardigheid die elkaar in zo’n sneltreinvaart opvolgen. Gedreven door tijdnood ziet de auteur zich genoodzaakt twee van de drie rode draden af te haspelen, wat toch wel ontgoochelend is.

Gelukkig is het hoofdpersonage in dit verhaal een stuk menselijker dan in De slaappop. Daarin leek Kathryn Dance bijna een waarzegster, die door in iemands ogen te kijken niet alleen diens verleden naar boven kon halen, maar eveneens de toekomst. In memoriam is in dat opzicht een stuk realistischer en door Kathryns vaardigheden slechts met mondjesmaat te gebruiken, benadert het veel dichter de gewone policier wat in dit geval een positieve zaak is. Maar het verhaal van De slaappop is blijkbaar nog een zeer belangrijk gegeven, want In memoriam staat vol met verwijzingen naar zijn voorganger.

In memoriam is van quasi hetzelfde niveau als De slaappop, maar de accenten liggen iets anders: het hoofdpersonage wordt menselijker en echter terwijl de plot net iets minder sterk is. Maar door onder andere De koude maan en Het gebroken raam, weten we dat Jeffery Deaver veel meer in zijn mars heeft en pakken beter kan.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


15-01-12

CUSSLER Clive - Duivelsadem

 

ccd.jpg


 De openingszin: 

De kreet ging reutelend door het schip, als gehuil van een gewond dier in het oerwoud, een triest gejank dat klonk als een smeekbede om de dood.

De korte inhoud
Een wetenschappelijke doorbraak om de opwarming van de aarde te keren, een reeks onverklaarbare dodelijke ongevallen in Brits-Columbia, een golf internationale incidenten die in een oorlog driegt los te barsten… NUMA-directeur Dirk Pitt en zijn kinderen Dirk jr. en Summer, geloven dat er een verband bestaat, maar zij weten ook dat hun weinig tijd rest voordat de situatie escaleert. De enige aanwijzing is een zilverachtig mineraal waarvan het spoor terug te volgen is naar een expeditie van lang geleden om de Noordwest Passage te vinden. Maar niemand overleefde die tocht, de kapitein en de bemanning kwamen allemaal om het leven – en als Dirk Pitt el zijn collega Al Giordino niet voorzichtig zijn, wacht hun hetzelfde lot….


Het volledige rapport
Wie Clive Cussler zegt, zegt in dezelfde adem eveneens maritieme archeologie. Niet alleen in de talrijke spannende boeken van deze tachtigjarige Amerikaanse auteur, maar ook in zijn echte leven staan scheepswrakken centraal. De laatste jaren werkt hij meer en meer met coauteurs. Zo vinden we op de cover van Duivelsadem ook de naam Dirk Cussler, de zoon van Clive, terug.

Duivelsadem, dat al het twintigste deel is in de serie rond Dirk Pitt, het alter ego van de auteur, is weer een typisch werk van Cusslers hand dat herkenbaar is aan de mix van wetenschappen, technologie en actie en die zich voor een groot deel op en onder water afspelen. Een Amerikaans wetenschapster ontdekt een eenvoudige oplossing om het probleem van de opwarming van de aarde te stoppen, maar om die ontdekking commercieel uit te kunnen baten heeft ze dringend nood aan een zeldzaam mineraal, waarvan voor het laatst in grote hoeveelheden gerapporteerd werden hoog in het noorden van Canada door een Britse expeditie in het midden van de negentiende eeuw vast kwam te zitten in het pakijs. Als Dirk Pitt de bron probeert op te sporen komt hij in aanvaring met een meedogenloze Canadese zakenman, die een imago als groene jongen cultiveert, maar ondertussen eenieder die de uitbreiding van zijn imperium een strobreed in de weg legt, zonder scrupules uitschakelt. Maar vader en zoon Pitt tonen zich waardige tegenstanders in een poging hun vel zo duur mogelijk te verkopen.

Duivelsadem voelt in het begin vrij stroef aan: door meteen een groot aantal op het eerste zicht losstaande vrij korte scènes op de lezer los te laten, kan men de lasnaden in de constructie van het verhaal gemakkelijk opmerken, net zoals bij het rijden over een betonweg, waarbij de voegen tussen de platen ook constant een lichte oneffenheid voelen.

Dit gegeven is er verantwoordelijk voor dat de eerste hoofdstukken niet gladjes verteerd worden. Gelukkig komt het verhaal later op kruissnelheid en kan de lezer zich dan verliezen in het verhaal dat toch net iets teveel actie bevat om de grenzen van de geloofwaardigheid niet te overschrijden.

De hoofdpersonages mogen hun voet niet buiten de deur van hun woonplaats zetten of er hangt wel een of ander onheil boven het hoofd. Als ik in hun schoenen zou staan, zou ik ernstig overwegen de hand aan mezelf te slaan, met zoveel tegenslagen op rij. De keuze om, in een verhaal dat in de derde persoon enkelvoud verteld wordt, twee van de belangrijkste personages van dezelfde naam te voorzien – vader Dirk Pitt die al heel de reeks meegaat en zijn zoon Dirk Pitt – is vragen om verwarring en soms duurt het even vooraleer kan uitgemaakt worden wie van deze twee betrokken is bij een bepaald hoofdstuk.

Ondanks bovenstaande opmerkingen en het feit dat er nog te veel fouten in de tekst zijn achtergebleven, kan de liefhebber van spannende boeken met een liefde voor geschiedenis en technologie best noig wat plezier beleven aan Duivelsadem, waar inde auteur een Hitchcockje doet, door zijn naam te lenen aan een personage met een bescheiden rol.
Duivelsadem is lang niet het beste boek uit de Dirk Pitt reeks. Net als bij de cover zelf, die niet echt scherp afgedrukt werd en goedkoop aandoet, zijn er teveel minpuntjes te noteren betreffende het verhaal om zich zelfs in de middelmaat te handhaven. Daar kan zelfs het interessante onderwerp niets aan veranderen


Het definitieve verdict: 4/10

EOB.JPG


04-01-12

CAIN Chelsea - Genadeloos

 

ccg.jpg


De openingszin:
De openbare wc’s langs de Interstate 84 tussen Oregon en de rivier de Columbia waren weerzinwekkend, zelfs naar de maatstaven voor rustplaatsen.

De korte inhoud

In een smerig toiletgebouw langs de I-84 in Oregon vindt een nietsvermoedende tiener met hoge nood de bloederige resten van iets wat ooit leven bezat. De wand van het toilet is volgekalkt met hartjes, de handtekening van Gretchen Lowell.
Tweeënhalve maand is Gretchen al voortvluchtig. Is ze teruggekeerd naar Portland, of is er een copycat aan het werk?.


Het volledige rapport
Genadeloos is al het derde deel in de serie over de bizarre band tussen Gretchen Lowell, de vrouwelijke Hannibal Lecter en de man die haar kost wat kost veroordeeld wil krijgen, rechercheur Archie Sheridan.

Dit boek begint ongeveer twee maanden na het punt waar Hartendief eindigde. Gretchen is nog steeds voortvluchtig als Portland opnieuw wordt opgeschrikt opgeschrikt door een aantal moorden die Lowells signatuur dragen. Maar Sheridan, is niet volledig overtuigd en denkt aan een copycat.

In een krampachtige poging zich niet nog eens te herhalen wringt de Portlandse schrijfster Chelsea Cain zich in alle mogelijke en onmogelijke bochten om van Genadeloos toch maar een origineel werk te maken. Zo moet ze bijvoorbeeld al beginnen rondzeulen met milten en “knikkeren” met oogballen om toch meer maar proberen gruwelijker uit de hoek te komen, maar jammer genoeg heeft het een  omgekeerd effect. Het Cody McFadyen-syndroom zou het kunnen genoemd worden.

De verschillende plaatsen delict volgen elkaar op, maar de lezer voelt tot diep in het verhaal geen enkel moment enige betrokkenheid. Daar kan zelfs de aangename vertelstijl van Chelsea Cain niets aan verhelpen. Het lijkt erop dat Genadeloos het boek teveel is geworden in deze serie. Of misschien is het maar een dipje want ondertussen ligt er met Zondvloed alweer een tijdje een vierde Sheridan-thriller in de winkels.

Tussen de eenenzestig hoofdstukken die betrekking hebben op het verhaal zitten er totaal overbodig drie andere verloren geplaatst die handelen over het verleden. Maar deze flashbacks over de relatie tussen Archie en Gretchen staan er totaal plompverloren bij en missen elke context. Of het gewoon bladvulling is om toch maar de kaap van de driehonderd bladzijden te kunnen ronden of een gebrek aan redactie laat ik in het midden, maar storen deden ze in elk geval.

Met Genadeloos, een deel uit de Gretchen Lowell serie dat het bijna moest stellen zonder de aanwezigheid van de seriemoordenares, slaat Chelsea Cain de plank volledig mis. Het enige positieve dat erover gezegd kan worden is dat het van hier af aan enkel weer beter kan worden. En dat ze beter kan is algemeen geweten.

Het definitieve verdict: 4/10

EOB.JPG


20:21 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cain_chelsea, vertaald, usa, 4, policier, seriemoordenaar, serie |  Facebook |

21-12-11

CLANCY Tom & TELEP Peter - De ogen van de vijand

 

cttpdovdv.jpg


De openingszin:
Een verduisterd schip is een verdoemd schip, dacht Moore.

De korte inhoud
CIA-agent en ex-Navy SEAL Maxwell Moore werkt al jarenlang undercover in Afghanistan en Pakistan, op jacht naar terroristen van Al Qaida. Onverwachts wordt hij teruggeroepen naar de Verenigde Staten. In het diepste geheim is een groep specialisten van verschillende Amerikaanse agentschappen – FBI, DEA, ATF en US border Control – geformeerd die een levensgevaarlijke dreiging onschadelijk moet zien te maken. Op satellietfoto’s valt namelijk te zien dat twee van Amerika’s grootste vijanden de handen ineen hebben geslagen: de taliban en het Juarez-drugskartel uit Mexico.
Voor Moore en zijn nieuwe collega’s begint een jacht op een vijand die even machtig als meedogenloos is. Het Juarez-kartel vecht even ten zuiden van de Amerikaanse grens een keiharde oorlog uit met een rivaliserend syndicaat met als inzet de export van drugs naar de Verenigde Staten. De ambitieuze en uiterst wrede Dante Corrales gaat voorop in de strijd tegen de Amerikaanse grenspolitie en de DEA aan de ene kant, en de concurrentie aan de andere kant. Maar Corrales is slechts een uitvoerder en de grote vraag voor Moore en de zijnen is: wie is de werkelijke topman van het drugskartel? En waaruit bestaat de samenwerking tussen de taliban en de Mexicanen precies, gaat het alleen om de invoer van drugs of gaat het mogelijk om een nog groter gevaar?


Het volledige rapport
Met, naast een tiental non-fictie werken, meer dan vijftig titels in vijf verschillende reeksen, was de Amerikaanse succesauteur Tom Clancy dit jaar aan iets nieuws toe. Samen met de ervaren, maar in ons taalgebied nobele onbekende coauteur Peter Telep wordt nog maar eens een nieuwe serie opgestart. Ditmaal met CIA-agent Maxwell Moore, die zijn sporen al verdiende bij de Navy Seals.

In het eerste deel, dat de titel De ogen van de vijand meekreeg, wordt het hoofdpersonage uit zijn vertrouwde werkgebied in Pakistan weggeroepen om in Mexico een mogelijke connectie tussen de Taliban en de Mexicaanse drugsmaffia te onderzoeken. Tegelijkertijd willen zowat alle Amerikaanse drieletterwoorddiensten het hoofd van het machtigste drugskartel van hun zuiderbuur identificeren en neutraliseren.

Wie er nu nog aan twijfelt dat dit een boek vol actie is, zal snel overtuigd worden, want nog voor de eerste dertig bladzijden omgeslagen zijn, werden al twee schepen en een hotel opgeblazen. En dan volgen er nog meer dan vierhonderdvijftig pagina’s groots opgezette internationale actie waarbij de kogels zowat constant in het rond vliegen. Kortom De ogen van de vijand is weer een schoolvoorbeeld van een Hollywoodfilm op papier.

Er worden een massa personages geïntroduceerd, waarvan het de moeite niet waard is hun namen te onthouden want de meerderheid ervan verwordt meestal vroeger dan later tot kanonnenvoer. Met deze overvloed aan gewapende confrontaties en afrekeningen willen Tom Clancy en Peter Teleb de lezers bij de keel grijpen en overdonderen. Maar in plaats van deze laatsten met open mond van bewondering en verbazing achter te laten, verliezen de auteurs hun publiek na de zoveelste schietpartij op rij.

Niet alleen wordt in De ogen van de vijand overdreven met de actie, maar het wordt echt te bont als gevangenisdirecteurs hun gevangen eropuit sturen om te gaan afrekenen met een concurrerend kartel of als hele pelotons militairen zonder medeweten van hun hiërarchische oversten, gebruikmakend van helikopters en andere voertuigen op eigen houtje missies gaan uitvoeren. “Trop is teveel,” zei een Belgisch ex-premier ooit en dit boek is daar een prachtig voorbeeld van.

Als daarnaast ook nog eens teveel zaken zomaar uit de lucht komen vallen en er net iets teveel infiltranten allerhande opereren, is er maar een conclusie mogelijk: totaal ongeloofwaardig.

Ik kan De ogen van de vijand dan ook alleen maar aanraden aan hen die zich met het verstand op nul door een boek kunnen werken, en denk met weemoed terug aan hoe de eerste reeks van Tom Clancy, met Jack Ryan in de hoofdrol, destijds een kwalitatieve trendsetter was. Het is amper te bevatten dat beide reeksen uit hetzelfde hoofd ontsproten zijn.

Het definitieve verdict: 4/10

EOB.JPG

19:53 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: clancy_tom, telep_peter, vertaald, usa, 4, actie, maffia, spionage, terrorisme, serie |  Facebook |

18-12-11

ILES Greg - Spel zonder regels

 

igszr.jpg

De openingszin:
Middernacht in de tuin der doden.

De korte inhoud

Penn Cage had vroeger geen gemakkelijke baan. Als openbaar aanklager in Houston was hij verantwoordelijk voor meerdere ter dood veroordelingen. Maar dat was nog niets vergeleken bij wat hem nu te wachten staat.
Als burgemeester moet Penn zijn geboortestad Natchez proberen te redden uit de nietsontziende klauwen van de internationale gokmaffia. En hij staat er alleen voor, want iedereen om hem heen is al bezweken voor de verlokkingen van het snelle geld.
De maffiabazen deinzen nergens voor terug. Al snel verkeren niet alleen Penns eigen leven, maar ook de levens van zijn familie en zijn ex, van wie hij nog steeds houdt, in groot gevaar. Hij zal moeten kiezen, maar wat is de juiste keuze?


Het volledige rapport
De in het Duitse Stuttgart geboren Amerikaanse auteur, Greg Iles, verhuisde al vlug naar Natchez, aan de oever van de Mississippi. De liefde die de auteur voelt voor dit zuidelijke provinciestadje met een zeer rijke geschiedenis uit zich niet alleen in het feit dat hij er nu – vijftig jaar later – nog altijd woont, maar vooral door de prominente rol dat het krijgt in een aantal van zijn boeken, waaronder de serie met Penn Cage.

Na Het stille spel en Ontluistering is Spel zonder regels het derde boek in de reeks waarvan al vaststaat dat er nog zeker twee delen zullen volgen. Maar de verschijning ervan heeft vertraging opgelopen door het zware ongeval waarbij de auteur eerder dit jaar betrokken was. Tussen de stijlvolle minimalistisch uitgevoerde cover en de flaptekst, die tot de meest nietszeggende aller tijden behoort, zitten net geen zeshonderd bladzijden, die een meeslepend verhaal bevatten waarin Penn Cage, die ondertussen aan de slag is als burgemeester van Natchez, het leven van zichzelf en zijn familie op het spel zet om de stad te redden van de nietsontziende, meedogenloze gokmaffia, die de hondengevechten weer naar de oevers van de op een na langste rivier van Noord-Amerika brachten.

Het is aan te bevelen toch zeker Het stille spel te lezen vooraleer aan Spel zonder regels te beginnen, want een groot aantal personages maken in beide verhalen hun opwachting, en ze worden niet allemaal even uitgebreid geherintroduceerd. Maar bij de trouwe fans van Greg Iles zal het begin van dit boek vooral een “been there; seen that”-gevoel oproepen: een lichte ontgoocheling omdat het scenario te fel doet denken aan het eerste boek uit de reeks: een groep niets ontziende machtswellustelingen die zich, mede door hun connecties, boven de wet wanen en die kennissen van het hoofdpersonage ontvoeren en het zwijgen opleggen terwijl Washington hen de hand boven het hoofd houdt. En Penn Cage, met rond zich de enkelingen verzameld die hij kan vertrouwen, die als een Don Quichote in de strijd werpt…
Ook is het grootse opzet, gecombineerd met de vaart waarmee het verhaal zich ontvouwt, verantwoordelijk voor het vallen van een aantal gaten: het lijkt soms alsof de auteur zijn eigen verhaal niet meer kan bijbenen.

Maar dan herpakt de auteur, die op de achterflap de titel “Soutern master of suspense” meekrijgt, zich en bewijst hij dat hij een briljant verteller is, want de lezer kan niet anders dan zich laten meeslepen met het prachtig gecomponeerde verhaal. Niet alleen tovert Greg Iles, als een echte Jeffery Deaver, de ene na de andere plotwending uit de spreekwoordelijke hoge hoed, maar tevens voorziet hij het geheel van een diepgang die men zelden kan ervaren in een spannend boek. Hij weet als geen ander zijn liefde voor de Natchez te uiten en dat straalt af op zijn publiek, waardoor Spel zonder regels verwordt tot een 592 bladzijden lange intense en intrigerende pageturner.

De nachtmerrie die zich in Spel zonder regels ontvouwt, degradeert Judith Vissers boek Trip, dat eveneens hondengevechten als onderwerp heeft, tot een verhaaltje voor het slapen gaan en staat garant voor enkele uren hoogstaand, meeslepend en spannend leesplezier.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


15:35 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: iles_greg, vertaald, usa, 8, actie, detective, serie |  Facebook |

16-11-11

LAPLANTE Alice - Hersenspinsels

 

lah.jpg

De eerste zin
Er is iets gebeurd.

De korte inhoud

De 64-jarige Jennifer White is een gepensioneerde orthopedisch chirurg die aan de ziekte van alzheimer lijdt. Haar zoon en dochter doen hun best om met haar stemmingswisselingen, verwarring en zwerftochten om te gaan, maar hebben zo hun eigen problemen.
Als Jennifers best vriendin Amanda vermoord wordt aangetroffen, waarbij vier vingers met chirurgische precisie zijn verwijderd, is Jennifer de hoofdverdachte. Jennifer kan, of wil, zich echter niet herinneren of ze de moord heeft gepleegd. Terwijl zij steeds meer haar grip op de werkelijkheid verliest, doen haar kinderen hun uiterste best om te voorkomen dat Jennifer wordt opgesloten.


Het volledige rapport
Alice LaPlantes deeltijdse zorg voor haar dementerende moeder ligt aan de basis van Hersenspinsels, haar eerste roman.

In een gegoede buurt van Chicago wordt het lijk gevonden van Amanda, een oudere alleenstaande vrouw. Ze heeft een hoofdwonde en mist vier vingers aan een van haar handen. Door de professionele wijze waarop deze amputaties werden uitgevoerd wordt haar beste vriendin Jennifer White meteen tot hoofdverdachte gebombardeerd. Dokter White is een gerenommeerd orthopedisch chirurg met de bovenste ledematen als specialisme. Maar recent moest ze haar job opgeven omdat ze gediagnosticeerd werd met de ziekte van Alzheimer. Eigen aan deze ziekte lopen heden, verleden, realiteit en fantasie in het hoofd van de protagoniste door elkaar. Rechercheur Megan Luton heeft de bijna onmogelijke opdracht om uit deze wirwar van impressies de beweegredenen en de modus operandi te distilleren die aan de basis liggen van dit verdachte overlijden. Maar kan een alzheimerpatiënt een dergelijke moord wel plannen en uitvoeren?

De Amerikaanse auteur opteert ervoor om de warrige gedachtegangen van een dementerend door te trekken in de vormgeving van het boek. Zo kent Hersenspinsels geen hoofdstukken. Het verhaal wordt verteld in vier bedrijven en de bladzijden worden gevuld met een opeenvolging van korte paragrafen: impressies van gebeurtenissen, herinneringen, notities, beschrijvingen, artikels, gedachten en conversaties volgen elkaar schijnbaar willekeurig op waardoor een wanorde ontstaat, die misschien wel typisch is voor een alzheimerpatiënt, maar vermoeiend is voor een buitenstaander. Het logische gevolg van deze stijl is dat er wel erg veel witregels op de pagina’s staan, waardoor de lezer amper kan volgen met het omslaan van de bladzijden.

De spannende verhaallijn, die louter bestaat uit Lutons speurtocht, is meestal latent aanwezig en komt slecht af en toe aan de oppervlakte, zoals we enkel het ondergrondse gangenstelsel van de mol kunnen vermoeden door de aanwezigheid van een sporadische molshoop in de tuin. Hierdoor slaagt de auteur er goed in de dader en motief verborgen te houden, hoewel de kenners van het genre, door eliminatie alleen, wellicht bij de juiste persoon zullen uitkomen.
Het gebrek aan fixatie op het politieonderzoek en de keuze van Alice LaPlante om het zwaartepunt te leggen op de dementie van Jennifer en welke invloed dat heeft op haar en haar omgeving, maakt van Hersenspinsels een sterk en zeer geloofwaardig boek dat vooral vrouwen en liefhebbers van S.J. Watsons Voor ik ga slapen zal aanspreken.

Tot slot is het nog het vermelden waard dat Orlando uitgevers aan het eind van het boek nog een aantal bladzijden met extra informatie voorziet: overbodige auteursinformatie, die ook op de achterflap is terug te vinden is; een kort interview met de auteur en zelfs een aantal inhoudelijke vragen voor leesclubs.

Met Hersenspinsels levert Alice LaPlante een zeer degelijke roman af die niet echt spannend te noemen is, maar des te intrigerender.

Het definitieve verdict: 7/10

Deze recensie werd geschreven voor Crimezone.nl

EOB.JPG


06-08-11

ILES Greg - Het stille spel

 

ighss.jpg

 

De eerste zin:
Ik sta in de rij voor de Walt-Disney-attractie It’s a Small World met mijn vierjarige dochter in mijn armen en probeer haar bezig te houden terwijl de slingerende rij ouders en kinderen langzaam voortschuifelt in de richting van de platte bootjes, die uit de grot opduiken op de muziek van steeds hetzelfde bandje.

De korte inhoud
Na de tragische dood van zijn vrouw keert officier van justitie Penn Cage terug naar zijn geboortestad Natchez in Mississippi. Natchez was ooit een stad van oud geld en oude zonden, maar achter de elegante façades blijken machtswellust, rassenhaat en hartstocht nog steeds hoogtij te vieren. Tot zijn verbijstering merkt Penn dat zelfs zijn eigen familie verstrikt lijkt te zijn geraakt in een web van intriges.
Penn bundelt zijn krachten met die van Caitlin Masters, uitgeefster van de plaatselijke krant. In hun speurtocht naar de waarheid stuiten ze op het geheim dat Natchez al dertig jaar beheerst: de onopgeloste moord op een zwarte oorlogsveteraan. Onder overweldigende media-aandacht heropent Penn de zaak…


Het volledige rapport
Greg Iles werd grofweg een halve eeuw geleden geboren in Stuttgart, waar zijn vader, aan het hoofd stond van de medische post van de Amerikaanse ambassade. Al in zijn jeugdjaren kwam hij terecht in Natchez, Mississippi, waar hij nog altijd woont. Na een korte carrière in de muziekwereld zette Greg Iles zich aan het schrijven en in 1993 lag zijn debuut in de winkels.

In 1999 verscheen Het stille spel waarin Penn Cage terugkeert naar zijn geboortestadje Natchez. Amper gearriveerd slaagt hij erin zowel vriend als vijand tegen zich in het harnas te jagen door een oude onopgelost moord aan te halen als voorbeeld van het verschil in behandeling dar blank en zwart in het stadje krijgt. Hij ziet zich genoodzaakt om samen met Caitlin Masters, die de plaatselijke krant uitgeeft, de moord alsnog grondig te onderzoeken. Maar de dood van die zwarte Vietnamveteraan in 1968 blijkt slechts het topje te zijn een groots schandaal. Zo groot dat het leven Penn Cage en zijn familie een stuiver meer waard is…

Greg Iles vertelt het verhaal in de tegenwoordige tijd en in de eerste persoon enkelvoud. Zo laat hij de lezer meekijken met zijn hoofdpersonage, Penn Cage. Maat het belangrijkste personage in het boek is het stadje Natchez zelf, dat de rassenkwestie al meedraagt vanaf het moment dat de blanken er arriveerden. Eerst waren de inheemse indianen het slachtoffer en later de Afrikanen, die als slaven voor de katoenindustrie werden ingevoerd. Hoewel de slavernij al lang afgeschaft is leven blank en zwart; katholiek en jood; arm en rijk op het eerste zicht vreedzaam naast elkaar. Maar de kleinste vonk kan er sneller de brand in laten ontvlammen dan in een droe Kalmthoutse Heide.
Door deze politieke en historische diepgang volledig te integreren in het verhaal, is Het stille spel een echte literaire thriller geworden. Niet zozeer door stijl maar vooral door inhoud.

Met Het stille spel toont de auteur zich een briljant plotter. Zowel qua bedenken als wat betreft de uitwerking, want de drie draadjes worden meesterlijk verweven tot een solide touw dat zijn ontknoping krijgt in de rechtszaal. Alleen vallen er net voor het eind net iets teveel doden en zorgt de ontknoping niet voor een grote verrassing.

Greg Iles besteedt immens veel aandacht aan zijn personages, maar sommige ervan zijn net iets te ver over de top om volledig geloofwaardig te kunnen zijn.

Het stille spel is een immens degelijke sociologische thriller die vijf jaar lang een op zichzelf staand verhaal was. Maar in 2005 zag met Ontluistering een tweede boek het levenslicht met Penn Cage in de hoofdrol. En in 2009 volgde het derde en voorlopig laatste deel: Spel zonder regels.

Het definitieve verdict: 9/10

EOB.JPG


27-07-11

CUSSLER Clive - De jacht

 

ccdj.jpg

 

De eerste zin
Als een boosaardig prehistorisch zeemonster kwam het boven water.

De korte inhoud
1950. Het roestende gevaar van een stoomlocomotief rijst op uit de diepte van een meer in Montana. In de locomotief bevinden zich de resten van drie mannen die vierenveertig jaar geleden zijn gestorven.
1906. Al twee jaar worden de westelijke staten van Amerika geteisterd door een misdaadgolf: een reeks bankroven door één man die koelbloedig alle getuigen vermoordt en daarna spoorloos verdwijnt. De Amerikaanse regering schakelt de hulp in van de beste man die ze kunnen vinden: Isaac Bell een lange, magere detective met een geduchte reputatie.
Van Arizona via Colorado naar San Francisco gedurende de catastrofale aardbeving – Bell zet de jacht in op de sluwste misdadiger die hij ooit is tegengekomen, en de vrouw die de sleutel in handen heeft van de identiteit van de bandiet…


Het volledige rapport
De Amerikaanse veelschrijver Clive Cussler heeft altijd al een band gehad met het water, dat in zijn verschillende series dikwijls onderdeel uitmaakt van de locaties. De jacht is het eerste boek in vier jaar dat de auteur, die op vijftien juli laatstleden tachtig werd, schreef zonder coauteur. Het boek, dat in Amerika al in 2007 verscheen, was initieel opgezet als een op zichzelf staand werk, maar ondertussen zijn er in het Engelse taalgebied al drie andere titels verschenen met dezelfde hoofdrolspeler: Isaac Bell, een detective die werkt voor het in alle staten van de USA vertegenwoordigde detectivebureau Van Dorn.

In De jacht krijgt Isaac Bell de opdracht om de Bandit Butcher – een meedogenloze bankovervaller die niet op een dode meer of minder kijkt en er steeds in slaagt spoorloos van zijn plaatsen delict te verdwijnen – een halt toe te roepen. Een zoektocht en klopjacht die uitdeint over de wegen en spoorwegen van het westelijke deel van de USA en krijgt – hoe kan het ook anders – zijn ontknoping krijgt op het water.

De boeken van Clive Cussler zijn zeer filmisch geschreven en lijken op maat gesneden voor Hollywood. Dit werk is daar geen uitzondering op. De lezer stapt in een wagen die van meet af aan een rotvaart ontwikkelt, waarvan de motor loopt op actie en het parcours voldoende verrassingen bevat, in de vorm van plotwendingen, om van De jacht een aangename leeservaring te maken.

Deze stijl impliceert bijna een rechtlijnig plot en een aantal losse draadjes, want randpersonages worden zonder pardon achtergelaten eenmaal hun rol uitgespeeld is. En dat is bij momenten jammer, want de lezer is soms wel geïnteresseerd in wat er nog van die karakters geworden is. Maar het opmerkelijkste minpunt is de fout in de chronologie waardoor het detectivebureau de opdracht om achter de Bandit Butcher te gaan pas krijt in 1908, terwijl de jacht zelf zich twee jaar eerder afspeelt.

Het situeren van het gros van het verhaal in het begin van de vorige eeuw zorgt trouwens voor een uniek sfeerbeeld waarbij de auteur veel aandacht besteedt aan de opkomst van de automobiel, wat van De jacht een mannenboek bij uitstek maakt.

De jacht is een typische Cussler geworden en de lezers die van zijn vorige boeken kon genieten kunnen zich dit exemplaar eveneens blindelings aanschaffen.

Het definitieve verdict: 7/10
 
 

EOB.JPG

19:27 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cussler_clive, vertaald, usa, 7, actie, detective, historisch, serie |  Facebook |

28-05-11

BALDACCI David - De zesde man

 

bddzm.jpg

De eerste zin:
‘Zorg dat het ophoudt!’

De korte inhoud

In de ultrabeveiligde staatsgevangenis Cutter’s Rock wordt seriemoordenaar Edgar Roy gevangen gehouden, in afwachting van zijn rechtszaak. Het is vrijwel zeker dat hij veroordeeld zal worden. Privédetectives Sean King en Michelle Maxwell worden door Roys advocaat Ted Bergin, een oude vriend van King, gevraagd hem bij te staan. Maar onderweg naar hun eerste ontmoeting treffen King en Maxwell het levenloze lichaam van Bergin in ijn auto aan. Hij is vermoord.
In een poging te achterhalen wat er precies gebeurd is, neemt King, die tevens advocaat is, de verdediging van Roy op zich. Samen met Maxwell gaat hij op zoek naar antwoorden op vragen die iedereen uit de weg gaat. Want is Edgar Roy inderdaad een moordenaar? En wie heeft Ted Bergin vermoord? En waarom is e FBI zo geïnteresseerd in deze zaak?
Wanneer King en Maxwell in Roys verleden beginnen te graven, komen ze tegenover een zeer machtige vijand binnen de overheid te staan. Maar terwijl de dreigementen aan het adres van de twee onderzoekers steeds serieuzer worden en de muur tussen hen en de waarheid steeds hoger lijkt te worden, krijgen ze hulp vanuit een onverwachte hoek.


Het volledige rapport
De zesde man is al het eenentwintigste spannende boek van de hand van de Amerikaanse auteur David Baldacci, die in een vorig leven nog advocaat was en die erin slaagt om, naast een aantal op zichzelf staande werken, maar liefst drie series naast elkaar te laten bestaan. De zesde man is het vijfde deel in de reeks met Sean King en Michelle Maxwell, twee oudgedienden van de Amerikaanse secret service, in de hoofdrol, die nu door het leven gaan als privédetectives.

In De zesde man trekken ze in opdracht van advocaat en goede vriend van Sean, Ted Bergin naar Maine om hem te helpen de verdediging voor te bereiden van een nieuwe cliënt. Die cliënt, Edgar Roy, een van de slimste mensen van de USA, is opgepakt voor zesvoudige moord en in afwachting van een proces in hechtenis geplaatst in Cutter’s Rock, een van de zwaarst bewaakte gevangenissen van de Verenigde staten. In Maine aangekomen, vindt het tweetal hun opdrachtgever vermoord langs de kant van de weg en Sean belooft zichzelf niet te rusten vooraleer de daders opgepakt zijn. Zijn zoektocht noodzaakt hem de degens te kruisen van de FBI en andere mensen binnen de overheid, die wel erg veel belangstelling hebben voor Edgar Roy en Seans graafwerk…

Wie David Baldacci zegt, zegt politieke intriges en machtmisbruik. De zesde man is daar geen uitzondering op en met zijn vlotte pen neemt hij de lezer mee op een rollercoaster van actie die pas tot stilstand komt in de laatste bladzijden

In onvervalste Hollywoodstijl vertelt de auteur zijn verhaal, dat een variatie is op het klassieke David tegen Goliath thema, waarin de goeden perfect zijn en hun tegenstanders meedogenloos, maar net die herkenbaarheid maakt het makkelijk voor de lezer om zich te laten meevoeren door de woorden van Baldacci.

Zoals bij de meeste boeken in dit subgenre zijn de clichés nooit ver weg en gaat de geloofwaardigheid geregeld uit de bocht, maar door de snelheid waarmee alles zich afspeelt, heeft de lezer niet eens de tijd hierbij stil te staan, want King en Maxwell razen als formule 1-bolides verder.

Kortom de mannen die op zoek zijn naar een boek om mee te nemen op hun volgende strandvakantie kunnen blindelings dit boek inpakken als gezelschap aan het zwembad op het strand, want het heeft alles wat een dergelijk boek moet hebben. De meerwaardezoeker echter zoekt beter iets anders uit want De zesde man is een boek vol actie pur sang: verstand op nul en lezen maar. Pulp; maar dan van de goede soort.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


09:55 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: baldacci_david, vertaald, usa, 7, actie, detective, politiek, spionage, whydunit, serie |  Facebook |

18-05-11

GERRITSEN Tess - Sneeuwval

 

gts.jpg

 

De eerste alinea:
Zij was de uitverkorene.

De korte inhoud
Nadat patholoog-anatoom Maura Isles een medisch congres in Wyoming heeft bezocht, gaat ze samen met vrienden skiën. Maar hun auto komt in de bergen vast te zitten in de sneeuw, zonder dat er hulp in zich is. Als de nacht valt, zoekt de groep tijdens een sneeuwstorm haar toevlucht in het afgelegen dorp Kingdom Come. Daar lijkt iets ergs te zijn gebeurd: in twaalf griezelig identieke huizen staat het eten onaangeroerd op tafel en staan de auto’s nog in de garages. De bewoners van Kingdom Come lijken in rook opgegaan. Maar voetstappen in de sneeuw verraden dat iemand Maura en haar vrienden bespioneert. Een week later krijgt rechercheur Jane Rizzoli in Boston het nieuws dat er in een ravijn in de buurt van Kingdom Come een verkoold lichaam is gevonden…


Het volledige rapport
De Amerikaanse Tess Gerritsen is een van die auteurs die eigenlijk niet meer hoeft voorgesteld te worden. Iedereen kent wellicht het verhaal van de dochter van Chinese immigranten, die haar stethoscoop inruilde voor een pen en die na een aantal boeken waarin romantiek en spanning hand in hand gingen zich uiteindelijk ging toeleggen op volbloed spannende boeken.

Na enkele losse verhalen betekende De chirurg in 2001 het begin van een serie met aanvankelijk rechercheur Jane Rizzoli en later ook patholoog-anatoom Maura Isles. De serie, die ook op televisie een spin-off kreeg, is met Sneeuwval, dat een wel erg minimalistische cover meekreeg, al de achtste aflevering toe.

Hierin trekt Maura Isles met een studiegenoot en een paar van zijn vrienden de bergen voor een weekendje skiën. Maar in afgelegen gebied rijden ze zich vast, en zonder zich op onmiddellijke hulp zoeken ze hulp in de twaalf identieke huizen van het afgelegen dorpje Kingdom Come. De bewoners echter, lijken van het ene moment op het andere opgelost te zijn in het niets. Enkele verse sporen in de sneeuw zijn het enige teken van recente menselijke aanwezigheid. Pas na een week begint Jane Rizzoli zich zorgen te maken over de vermissing van haar vriendin en als ze wat later verneemt dat er een verkoold lichaam gevonden is dat aan de beschrijving van Maura voldoet trekt ze alle registers open…

Sneeuwval is een zeer fris verhaal. Niet alleen letterlijk door titel en situering van het verhaal maar het is vooral een opvallend verhaal in de reeks doordat opzet, thematiek en plot totaal verschillen van alle voorgaande episodes. Natuurlijk zijn alle vertrouwde personages weer van de partij, maar dit boek kan zeker ook gesmaakt worden door lezers die niet vertrouwd zijn met de reeks, waardoor het een ideaal aanpikpunt vormt voor die potentiële nieuwkomers.

In haar vertrouwde aangename stijl van verhalen tekent Tess Gerritsen niet alleen een origineel verhaal met een verrassende uitkomst, maar Sneeuwval lijkt lang op weg om een sleutelroman te worden in de reeks. Maar helemaal op het eind lijkt de auteur het niet over haar hart te krijgen de meeste veranderingen waarop ze zinspeelde rigoreus door te voeren. Zonder afbreuk te doen aan de plot, is het op lange termijn misschien wel een gemiste kans om een nieuw elan te geven aan de avonturen van Maura and Jane ondanks het derde optreden van Anthony Sansone, dat wellicht in de toekomst nog voor verandering zal gaan zorgen.

Met Sneeuwval levert Tess Gerritsen een origineel werkstuk af over vriendschap, liefde, sektes en verantwoordelijkheid waarbij ze er voordurend over waakt niet te vervallen in clichés, en dat nog doorspekt wordt met een meer dan aanvaardbare spannende verhaallijn, die de lezer heel de rit op het puntje van zijn stoel houdt.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


21:22 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gerritsen_tess, vertaald, usa, 8, avontuur, policier, religieus, whodunit, serie |  Facebook |

20-03-11

BROWN Dan - Het verloren symbool


bdhvs.jpg


De openingszin:
Hoe te sterven, dat is het geheim.

De korte inhoud

Robert Langdon wordt onder valse voorwendselen naar Washington gelokt: het epicentrum van de wereldmacht en de stad met de grootste verborgen geheimen uit de geschiedenis. Zijn goede vriend Peter Solomon, prominent lid van de vrijmetselarij en filantroop, is ontvoerd en verkeert in levensgevaar. Solomons kidnapper wil maar één ding: dat Langdon de codes van het mysterieuze genootschap ontcijfert en de legendarische macht die daardoor vrijkomt overdraagt.
Langdon kan niet anders dan het spel meespelen. Hij krijgt hulp van Katherine, Solomons zus, een vooraanstaand wetenschapper die de kracht van het menselijk denken bestudeert. Lukt het hun de geheimen van Washington te ontraadselen? Want wat hadden de idealen van de geestelijke vader van de Verenigde Staten gemeen met de denkbeelden van de vrijmetselarij? En kan die kennis Solomons leven en het voortbestaan van de wereld veiligstellen?


Het volledige rapport
Er was eens een Amerikaans zanger-pianist, die in afwachting van de grote doorbraak, in zijn onderhoud voorzag door voor de klas te staan. Op een gegeven moment beslist die man om het roer om te gooien en spannende boeken te gaan schrijven. Zijn eerst drie titels verkopen elk minder dan 10000 exemplaren. Zijn vierde boek wordt wel een succes in zijn thuisland en wordt het onderwerp van vertalingen. Ondanks dat het zeer goed onthaald werd bij het publiek breekt het internationaal geen potten. Tot een paar mannen een witte soutane uit Vaticaanstad besluiten een boycot uit te spreken over het boek, waardoor plots iedereen het boek wil hebben er zo maar even meer dan tachtig miljoen exemplaren over de toonbank gaan en het werk zich zelfs comfortabel nestelt in de top tien van de meest verkochte boeken aller tijden. Dit boek – De Da Vinci Code voor wie het nog niet geraden had – maakt van Dan Brown op slag een succesvol schrijver, want nu worden ook zijn ouderen boeken heruitgegeven en in vertaling aangeboden. Maar er moet gewerkt worden aan een opvolger en de druk op de schouders van de auteur is gigantisch. De verschijning ervan wordt keer op keer uitgesteld maar in 2009 – zes jaar na het vorige werk – ligt Het verloren symbool eindelijk in de winkels.

Professor symboliek Robert Langdon is weer van de partij, maar de achtergrond van christelijke invloeden wordt deze keer ingeruild voor deze van de vrijmetselarij. Als Langdon in Washington DC arriveert om op vraag van Peter Somolon een lezing te geven over symboliek, vindt hij er een lege zaal, waar hij verneemt dat Peter werd gekidnapt werd en enkel in leven zal blijven als Robert de geheimen van de vrijmetselarij kan ontrafelen. Robert wil het leven van zijn vriend tot elke prijs redden, maar diens collega-vrijmetselaars zijn een andere mening toegedaan: het geheim van de loge is meer waard dan een mensenleven. In een hectische race tegen de tijd op en in de buurt van de National Mall proberen alle partijen, elk om hun eigen redenen, de kidnapper te ontmaskeren

Het verloren symbool komt traag op gang, maar valt na een tijdje mooi in de plooi van Dan Browns beproefde concept: een spannende race tegen te klok waarbij zij die een geheim willen bewaren en zij die het willen openbaren elkaar naar het leven staan, gesmeerd met een olie van symbolenleer. Jammer genoeg telt het boek zowat dertig bladzijden teveel. Het laatste katern wordt Dan Brown zeurderig en belerend, door steeds zichzelf herhalend toch nog maar eens krampachtig de godsdiensten een schop tegen de schenen te willen verkopen. Het boek had een beter einde verdiend dan deze epiloog die de geloofwaardigheid een serieuze knauw geeft.

Het meest verrassend is eigenlijk dat de auteur erin geslaagd is dit groots opgezette verhaal te vertellen gebruikmakend van een absoluut minimum aan personages die op een minuscule oppervlakte acteren. Acteren, want de opgevoerde personages zijn zo excentriek dat ze nooit echt tot leven komen. Maar dat wordt dan weer gecompenseerd door enkele totaal onverwachte plotwendingen die de lezer telkens injecteren met een nieuwe dosis zin om verder te lezen, wat van Het verloren symbool toch weer een pageturner maakt.

Het moge duidelijk zijn dat Het verloren symbool – hoewel het zeker geen slecht boek is – bijlange niet kan tippen aan De Da Vinci code en Het Bernini mysterie. Ik hoop voor Dan Brown dat hij nu even kan ontsnappen aan de volgspots die hem de laatste jaren gevangen hielden en dat hij nu in alle rust kan werken aan de echte opvolger van zijn mondiale bestseller, want nu was de druk te groot om maximaal te presteren.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


06-03-11

KELLERMAN Jonathan - Sluitend bewijs


kjsb.jpg


De openingszin:
Het was een baan van niks, maar Doyle verdiende ermee.

De korte inhoud

In een half afgebouwde villa in een rijke buurt van Los Angeles stuit een bewaker op de lichamen van een jong stel. Ze liggen verstrengeld in een levenloze omhelzing. Rechercheur Moordzaken Milo Sturgis – door de wol geverfd – is toch geschokt bij de aanblik van de twee doden.
Hij ziet het werk van een verknipte moordenaar. Met de hulp van psycholoog Alex Delaware gaat Milo vastberaden achter iedere aanwijzing aan, maar plotseling gaat het onderzoek een heel andere richting uit…


Het volledige rapport
De in New York geboren Jonathan Kellerman groeide op in Los Angeles, waar hij de peetvader is van de Kellerman-clan, want net als hijzelf schrijven ook zijn vrouw Faye Kellerman en zijn oudste zoon Jesse Kellerman spannende boeken. Benieuwd of de drie dochters van het gezin ook nog zullen volgen…

Net als Alex Delaware, het hoofdpersonage in het gros van zijn boeken, is Jonathan Kellerman kinderpsycholoog, een beroep dat hij al een hele tijd niet meer uitoefent, want hij leeft al jaren van zijn pen. Met zijn debuut Breekpunt sleepte hij in 1986 de Edgar Allen Poe debuutprijs in de wacht. Sluitend bewijs is al het achtentwintigste spannende boek van zijn hand en het vierentwintigste waarin Alex Deware de plak zwaait. Daarnaast publiceerde hij ook nog een paar kinderboeken, non-fictie. Ook zijn er enkele werken die hij samen met zijn vrouw Faye schreef op de markt te vinden.

Sluitend bewijs begint met de vondst van twee lijken in een ruwbouw van een poepsjieke villa die al een paar jaar staat te verkommeren. De levenloze lichamen, die in een erotische houding met elkaar verstrengeld zijn, blijken slachtoffers van een misdaad te zijn, want de man is neergeschoten en de vrouw werd gewurgd. Rechercheur Milo Sturgis, bijgestaan door Alex Delaware, staat voor de moeilijke opdracht om dader, motief en een sluitende bewijsvoering te vinden. Zijn zoektocht brengt hem zowel in contact met de rijksten der aarden als met extreme groene jongens. Maar moeten de daders daar wel gezocht worden?

In Sluitend bewijs is Alex Delaware wel aanwezig in zowat elke scene, maar zijn inbreng is deze keer tot een absoluut minimum terug gebracht, zodat Milo Sturgis eigenlijk moet beschouwd worden al het echte hoofdpersonage. Dit impliceert eveneens dat het verhaal uitgegroeid is tot een rasechte policier en dat de psychologische insteek waarmee de auteur bekendheid verwierf zo goed als afwezig is. De lezer gaat zich zelfs afvragen waarom Milo constant vergezeld is van Alex.

Dit boek bewijst dat Jonathan Kellerman een volwaardige professionele auteur is, want er is eigenlijk weinig of niets op aan te merken: gebruik makend van een robuuste stijl verhaalt hij een degelijk geconstrueerde plot tot een onderhoudend geheel dat volgens de regels van de kunst pas als de auteur het echt wil de dader prijs geeft.
Maar er ontbreekt slecht een ingrediënt om het boek van gewoon goed op te waarderen tot een uitstekend niveau. En dat is gevoel. Heel het boek door slaat er geen vonk over en blijft er een bijna onoverbrugbare afstand tussen boek en lezer.

Sluitend bewijs benadert vanuit technisch oogpunt de perfectie, maar blijft gevoelsmatig onder het vriespunt steken.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


19:55 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kellerman_jonathan, vertaald, usa, 6, policier, whodunit, serie |  Facebook |

14-02-11

FINDER Joseph - Bedrog

 

fjb.jpg

 


De openingszin:
Als een gevangenis is als dit, dacht Alexa Marcus, zou ik daar best wel willen zitten.

De korte inhoud

De zeventienjarige Alexa krijgt in een café een drankje aangeboden. Een paar uur later wordt ze wakker, levend begraven met een webcam die al haar wanhoop en angst registreert en op internet openbaar maakt.
Alexa’s vader, een machtige zakenman, ziet zijn hedge fund in elkaar zakken. Hij wordt ervan verdacht een Ponzi-fraude (piramidespel) te hebben opgezet en zijn leven is in gevaar. Hij heeft nog maar één vriend die hem kan helpen zijn dochter te redden en zijn onschuld te bewijzen. Die vriend is Nick Heller.


Het volledige rapport:
Het curriculum vitae van de Amerikaanse auteur Joseph Finder zou dat van een hoofdfiguur uit een spannend boek kunnen komen: als kind vertoefde hij op diverse plaatsen in Azië. Eenmaal terug in de USA opteerde hij voor aan Rusland gerelateerde studies, waarna hij gerekruteerd werd door de CIA. Maar Finder koos als snel voor een carrière als auteur en op zijn vierentwintigste debuteerde hij met een non-fictie boek over de Russisch-Amerikaanse zakelijke belangen, waaruit ook zijn spannend debuut voortvloeide. De Moskou club, was het eerste van vier rasechte spionagethrillers. Hierna veranderde de auteur het geweer van schouder en stortte zich op de bedrijfsthrillers, om weer vier boeken later, met Fraude, aan een vierdelige reeks te beginnen over de privédetective en fixer Nick Heller.

Eind februari 2011 verschijnt Bedrog, het tweede boek uit deze serie, in onze winkelrekken, terwijl de Engelstalige wereld nog tot aan het begin van deze zomer moet wachten op dit boek.

In Bedrog wordt Nick door een steenrijke kennis gevraagd om zijn verdwenen dochter Alexa op te sporen. Deze blijkt ontvoerd te zijn en werd levend begraven met een webcam, zodat haar vader al de angsten die zij uitstaat op het wereldwijde web kan volgen.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: met Bedrog levert Joseph Finder een rasechte pageturner volgens beproefd klassiek recept af die bol staat met verrassende wendingen die op het lijf geschreven is van de Amerikaanse filmindustrie: Russische boeven belagen Amerikaanse belangen en Nick Heller is de held die met zijn doortastende optreden, de FBI de loef afstekend, een happy end moet forceren.
Liefhebbers van deze pretentieloze actieverhalen moeten dan ook geen moment twijfelen om Bedrog ter hand te nemen, want het leesplezier is gegarandeerd met deze in de eerste persoon enkelvoud geschreven rollercoaster.

De meerwaardezoeker mag al iets langer twijfelen, want ondanks de vlotte pen van de auteur, verwart deze het uitdiepen van personages met het gedetailleerd beschrijven van de kledij die ze dragen. Gelukkig geldt dit niet voor de ik-figuur en zijn entourage, want Nick Heller krijgt wel een degelijke achtergrond, die ook wel noodzakelijk is om zijn uitgebreide kennissenkring te verantwoorden. Want het motto van de protagonist blijkt te zijn: “Niet wat je kent is belangrijk, maar wel wie je kent”. Veel van zijn problemen en obstakels ruimt hij op door met een vingerknip een kennis op te trommelen met de juiste vaardigheden.

En natuurlijk worden – trouw aan dit subgenre – de grenzen van de geloofwaardigheid meermaals zonder blozen of verpinken overschreden.

Hoe dan ook; met Bedrog zet Joseph Finder op weergaloze wijze de Russen weer op de troon der slechteriken. Een rol die ze sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie nog amper toebedeeld kregen.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG

 

01-02-11

GERRITSEN Tess - Het aandenken

 

gtha.jpg

De korte inhoud
Al jarenlang ligt een perfect geconserveerde mummie in een kelder van het Crispin museum in Boston. De ontdekking ervan door de museumstaf is een geweldige vondst. Maar patholoog-anatoom Maura Isles vindt een macabere boodschap in het lichaam, een bewijs dat dit ‘eeuwenoude’ reliek eigenlijk een modern moordslachtoffer is.
Voor Maura en rechercheur Jane Rizolli is het forensische bewijs onmiskenbaar. En als de resten van een andere vrouw in de verborgen nissen van het museum worden gevonden, wordt het duidelijk dat er een psychopaat rondwaart. Jane en Maura beginnen aan een race om dit gestoorde roofdier te stoppen voordat hij nóg een aandenken kan toevoegen aan zijn gruwelijke verzameling…
.


Het volledige rapport
De Amerikaanse Tess Gerritsen ruilde jaren haar medische carrière voor het onzekere schrijversvak. Zoveel jaar later behoort ze tot de leading ladies van de wereld van het spannende boek. Recent belande haar meest recente werk Sneeuwval in de Nederlandstalige boekhandels. Maar ik waag me aan het boek dat hieraan vooraf ging: Het aandenken, dat al zevende boek is met rechercheur Jane Rizolli en patholoog-anatoom Maura Isles, twee dames die het ondertussen ook al tot op het kleine scherm geschopt hebben, in de hoofdrollen.

In Het aandenken weten de archeologen van het Crispin museum en de medische technici niet wat ze zien als blijkt dat een eeuwenoud gewaande mummie een hedendaags slachtoffer van moord blijkt te zijn. Als er in het museum een tweede moderne mummie wordt ontdekt, groeit het vermoeden dat er wel eens een psychopaat aan het werk geweest kan zijn. Of misschien zelfs nog actief is en dat hij volop werkt aan de uitbreiding van zijn collectie…

Het eerste wat opvalt aan Het aandenken is dat het eerste hoofdstuk, een soort van proloog, in de ik-vorm verteld wordt, terwijl daarna alles in de derde persoon op papier staat. Maar welke de vertelvorm ook moge zijn, Tess Gerritsen kan een verhaal vertellen, grijpt de lezer bij het nekvel en dreigt hem te laten verdrinken in haar fantasieën, waarbij ze op perfect getimede momenten de levensnoodzakelijke minieme adempauzes inlast. Kortom de auteur is een professional, die alle knepen van het vak beheerst.

Zelfs als ze de lezer voedt met valse informatie – iets wat ik door de band genomen niet goed verteer en altijd heb beschouwd als vals spelen – doet ze dat op zo een professionele wijze dat men geneigd is een en ander met de mantel der liefde te bedekken. Vooral omdat het de aanloop vormt naar een geweldige ontknoping in twee bedrijven die even moeilijk te voorspellen lijkt dan de winnende combinatie bij de lottotrekking.

Ook voelt het vreemd aan dat de relatie tussen Maura en Daniël Brody, waaraan in de vorige twee delen van de serie nauwelijks aandacht werd besteed, in Het aandenken weer prominent aanwezig is. En al even bizar is de verschijning van Anthony Sansone, de bezieler van de Mefistoclub. Een wederoptreden dat weinig toevoegt aan het verhaal en dat enkel ruikt naar bladvulling

Grappig is ook dat Tess Gerritsen de GPS beschrijft als een fonkelnieuwe uitvinding, waar ze maar geen genoeg kan van krijgen. Een gadget dat zelfs ten tijde dat Het aandenken, in 2008, geschreven werd, toch al massaal aanwezig was in de Westerse maatschappij en behoorde tot het gemeengoed. Zouden schrijvers dan toch een beetje wereldvreemd zijn?

Los van dit alles is en blijft Het aandenken een sterke thriller die garant staat voor enkele uren onvervalst leesplezier.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG