Erics BIBber Blog

De eerste zin:
Overal langs de smalle weg werd gevochten en geschreeuwd.

De korte inhoud
Het is 2008. Luitenant Leo Vos, op missie in Uruzgan, wordt tijdens een van zijn laatste patrouilles in een hinderlaag gelokt. In het heetst van de strijd redt hij een jongen van de dood, die de zoon blijkt te zijn van een invloedrijk Afghaans parlementslid. Uit dank speelt deze informatie door aan luitenant Vos over een beoogde aanslag op een doelwit in Nederland. Een vuile bom, een explosief met radioactief materiaal, blijkt al onderweg te zijn. Zorgvuldigheid en haast zijn geboden.


Het volledige rapport
Aad van den Heuvel verdiende zijn professionele sporen als journalist, reportagemaker en televisiepresentator. Sinds zijn pensioen verdeelt hij zijn tijd tussen een woonboot in Nederland en een villa in het Spaanse Marbella. Sinds de jaren tachtig van vorige eeuw waagt de man zich regelmatig aan een boek en een aantal daarvan behoren tot de spannende boeken. De meeste ervan hebben een link met een of ander facet van de wereldproblematiek, waarbij politiek en terrorisme dankbare onderwerpen zijn, wat niet verbazend is gezien de achtergrond van de auteur.

Zo ook in De vuile bom waarin de Nederlandse militair Leo Vos in Afghanistan een paar lokale tieners redt uit een hinderlaag van de Taliban. Als tegenprestatie krijgt hij informatie toegespeeld over de plannen van een terroristische organisatie om een vuile bom te laten ontploffen in Nederland. Een wedloop tegen de tijd begint om deze actie te verijdelen.

Net als in zijn voorganger De oorlogsverslaggever hanteert Aad van den Heuvel ook ditmaal een zeer realistische, bijna journalistieke manier van schrijven wat resulteert in een vrij sec verteld, onderhoudend verhaal met een hoge geloofwaardigheidsfactor. De vuile bom komst wat te traag op gang, maar eenmaal de machinerie aan het rollen is, vliegt het hoofdpersonage, in het spoor van de terroristen, de halve wereld rond: vanuit Afghanistan, over Pakistan, Turkije en Griekenland, naar Nederland waar de ontknoping volgt. Het was wel grappig dat zelfs een niet-Nederlander, zoals mezelf, geen enkel probleem had de specifieke eindbestemming van de bom te raden, terwijl de veiligheidsdiensten AIVD en MIVD er in het boek maar niet in slagen het speldje op de juiste plaats te prikken op de kaart van Nederland.

De lineaire plot die de acties en reacties serieel aan elkaar rijgt, valt wat mager uit, maar dat wordt doeltreffend gemaskeerd door een meer dan voldoende hoge dosis actie, waar Leo Vos, als een kat met negen levens, doorheen slalomt.

Met De vuile bom heeft Aad van den Heuvel een rasecht, maar atypisch actieverhaal afgeleverd waarin het, ondanks de eenvoudige structuur, enkele uurtjes aangenaam vertoeven is.

Het definitieve verdict: 7/10

De openingszin:
Het was de vierde explosie die de Turkse stad Istanbul binnen een week trof.

De korte inhoud
Martin Mendes, een door nachtmerries geplaagde oorlogsverslaggever, onderzoekt de gewelddadige dood van zijn voormailige vriendin die bij een terroristische aanslag in Istanbul om het leven is gekomen. Wat had zij in die stad te zoeken?
Hij komt op het spoor van een duister complot van moslimterroristen, die door de Nederlandse inlichtingendiensten serieuzer worden genomen dan de signalen van een mogelijke aanslag die door rechtse politici en zakenmensen wordt voorbereid. Voor de uitoefening van zijn beroep als oorlogsverslaggever hoeft Mendes niet per se af te reizen naar geelddadige gebieden. Nederland voldoet ook ruimschoots aan de criteria.

Het volledige rapport
De Nederlandse journalist en maker van televisieprogramma’s. Aad van den Heuvel geniet van zijn pensioen in de mondaine Spaanse badstad Marbella. Al geruime tijd zit er tussen de boeken van zijn hand al eens een spannend boek, waarin hij zijn journalistieke ervaring als documentatiemaker en correspondent op locatie in vele brandhaarden nog voluit kan benutten, want steevast legt de inmiddels 76 jaar oude auteur de vinger op politieke hangijzers en wantoestanden. Zowel Het Sahararaadsel als De oorlogsverslaggever werden genomineerd voor De Diamanten Kogel.

In De oorlogsverslaggever worstelt hoofdpersonage Martin Mendes vooral ’s nachts met al het geweld dat hij van nabij mocht meemaken. Net op het moment dat hij wil kappen met zijn job als oorlogscorrespondent, wordt zijn vorige vriendin een van de slachtoffers van een aanslag op het Brits consulaat in Istanbul. Mede op vraag van haar ouders wil hij uitzoeken wat Esther zo ver van huis te zoeken had. Een speurtocht die hem naar Turkije voert, maar de oplossing lijkt toch in Nederland te liggen. Is het moslimterrorisme of extreem rechts geweld dat aan de basis ligt van haat dood? Of beide misschien?

Tegen de historische achtergrond van de aanslagen in Istanbul in 2003 en Madrid in 2004 componeert Aad van den Heuvel een heerlijk fictief verhaal dat leest als een documentaire: een onderhoudend werkstuk van hoogstaande kwaliteit dat niet alleen zonder veel overdrijving en sensatiezucht de honger naar macht en de waanzin van extremisme te kijk zet, maar tevens de aandacht vestigt op de moeilijke taak waarmee de verschillende overheidsdiensten worstelen: het naar waarde classificeren van informatie uit een immense hoeveelheid data, schrijfsels en geruchten en eventuele te nemen acties inschatten, plannen en uitvoeren.

Jammer genoeg ziet de auteur zich genoodzaakt om terug te grijpen naar de klassieke, maar goedkope trucs om zijn spannend draadje tot op het eind van het boek te kunnen doortrekken. Vooral het spelen met namen – echt en valse – en roepnamen wordt veelvuldig gebruikt. Maar eveneens wordt er meer dan tweehonderd bladzijden lang informatie voor de lezer achtergehouden.

Desondanks leverde Aad van den Heuvel, die blijkbaar iets heeft met voornamen die met een M gebinnen, met De oorlogsverslaggever een goed geconstrueerd spannend boek af dat balanceert op de grenzen van de detective, de politieke thriller en het spionageverhaal, maar dat leest als een intrigerende goed gedocumenteerde documentaire. Contradictorisch gesproeken is De oorlogsverslaggever een aangenaam rustpunt in de wervelende wereld van het spannende boek.

Het definitieve verdict: 8/10