09-12-13

ROSLUND & HELLSTROM - De uitlevering


rhdu.jpg

Achterop:
Een man wordt gearresteerd in Zweden; hij wordt verdacht van het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Tijdens de verhoren komen de politiemensen die met de zaak belast zijn erachter dat de man eigenlijk niet bestaat.
Hij is dood.
Hij stierf zes jaar geleden op Death Row, in een zwaar beveiligde gevangenis in de VS, wachtend op de voltrekking van zijn doodvonnis…

Achteraf:
De Zweden Anders Roslund en Borge Hellstrom vormen een speciaal schrijversduo: de een was jarenlang journalist en de ander is een ex-bajesklant en maatschappelijk werker.

De uitlevering is het derde deel met hun vaste hoofdpersonage commissaris Ewert Grens.

Net als het duo zelf, springt hun werk er ook uit. In de uitlevering valt amper een klap, laat staan een schot; het is nooit echt spannend en toch hang je als lezer aan hun lippen: de auteurs slagen er als geen ander in hun publiek te beroeren, aan het denken te zetten en verontwaardiging op te wekken – iets wat veel te weinig voorkomt in de moderne wereld van het misdaadverhaal - door te focussen op de zone waar wetten frontaal botsen met menselijkheid. Op meesterlijke wijze weten ze dilemma’s te genereren rond maatschappelijk hete hangijzers door daders in de slachtofferrol te manoeuvreren en omgekeerd. Deze keer draait alles rond de doodstraf en het uitleveren van veroordeelden.

 

Dat alles wordt zonder ook maar even belerend over te komen, in een degelijk opgezet verhaal gegoten, met als resultaat een zeer genietbaar product van wereldklasse, waaraan menig auteur een voorbeeld kan nemen.

Rapport: 9/10

EOB.JPG

08-12-13

NESBO Jo - Nemesis

njn.jpg          nj6stl.jpg

 

Achterop:
Een korrelige video-opname laat een man zien die zijn pistool tegen het hoofd van een bankmedewerkster zet. De vrouw wordt gesommeerd de kluis binnen 25 seconden te openen. Wanneer de overvaller zijn geld niet op tijd krijgt, schiet hij de vrouw neer. Harry Hole wordt op de zaak gezet en hij komt flink onder druk te staan als de overvaller nogmaals toeslaat. Wanneer ook een vriendin van Hole dood wordt aangetroffen en hij dreigmails ontvangt, lijkt het erop dat iemand het op hem gemunt heeft.

Achteraf:
Jo Nesbo is momenteel het goudhaantje van de nieuwe lichting Noorse misdaadauteurs. Maar ook hij heeft een leerproces moeten doorlopen. Dat mag blijken uit Zes seconden te laat, dat enkele jaren geleden ook onder de titel Nemesis op de Nederlandstalige markt verscheen. Hoewel het toch al zijn vierde boek dat ook het tweede deel vormt in de zogenaamde Oslo-trilogie, hinkt het kwalitatief beschouwd een beetje achter op wat we van deze schrijver verwachten, ondanks het zeer intrigerende begin.


Het is pas wanneer vast hoofdpersonage Harry Hole een de tweede zaak naar zich toe trekt, dat het boek op zowat alle vlakken begint te ontsporen: de auteur slaagt er vanaf dat moment niet meer in de orde te bewaren, wat zorgt voor een rommelige vertelling waarin regelmatig van de hak op de tak gesprongen wordt en waarbij soms zaken gewoon uit te lucht komen vallen. Als dan ook een overmaat aan plotwendingen geserveerd worden waarvan een aantal de geloofwaardigheid molesteren, ondergaat het verhaal hetzelfde lot  als het hoofdpersonage: een losgeslagen projectiel.

En dat is jammer, want Nesbo’s stijl met weinig franjes en ontdaan van de meeste sociale protocollen, genereert veel vaart om dit verhaal over het verliezen van je geliefden te vertellen. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat de auteur zich teveel moeite getroost heeft in een poging om dit boek beter te maken dan zijn voorganger, en net daardoor zijn doel voorbij schoot.

Rapport: 5/10 

EOB.JPG


14:03 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nesbo_jo, vertaald, noorwegen, 5, familiedrama, overval, policier, whodunit, serie |  Facebook |

03-12-13

QUINN Spencer - Ondankbare hond

qsoh.jpg

 

Achterop:
In de tweede Chet en Bernie-thriller wordt het onnavolgbare duo ingehuurd om een zeer kleine, maar ook bijzondere hond te beschermen: Princess, regerend kampioene van vele hondenshows in Amerika. Hun dienstverband duurt echter maar tien minuten – Chet moet weer eens bewijzen dat gehoorzaamheid niet zijn sterkste eigenschap is …
Als Princes en haar steenrijke eigenaar toch worden ontvoerd, zetten Chet en Bernie zichzelf weer terug op de zaak, of ze nu welkom zijn of niet. De zoektocht naar Princess wordt al snel onheilspellend en levensgevaarlijk als onze helden afreizen naar Californische spooksteden, en verborgen legerbasis en nog veel meer plekken die Chet eigenlijk alweer vergeten is.

Achteraf:
Onder het pseudoniem Spencer Quinn publiceert Peter Abrahams detectives die verteld worden vanuit Chet, de hond van privédetective Bernie Little. Ondertussen telt de serie al zes delen, maar enkel de eerste twee zijn verkrijgbaar in Nederlandse vertaling.


Ondankbare hond gaat verder op dezelfde voet als zijn voorganger Luie hond: de originele invalshoek van de hond die vertelt, zorgt voor een lichtvoetig en ontwapenend stukje lectuur. Bij momenten is het grappig, maar op de duur worden de misinterpretaties van de hond, die niet in staat is om figuurlijke betekenissen en gezegdes te herkennen, vermoeiend. De verwijzing naar Samson en Gert op speed is dan ook snel gemaakt.

Een mager spannend draadje; een teveel aan taalspelletjes door de hond en overvloed aan anekdotes die niet afgewerkt worden - “daar heb ik het later wel eens over” – hebben allen een negatieve invloed op de leeservaring. Ondankbare hond is al een boek teveel. Ik ben benieuwd welke volhouders die andere vier delen ook nog gelezen hebben.

Rapport: 4/10

EOB.JPG


20:32 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: quinn_spencer, vertaald, usa, 4, avontuur, detective, humor, whodunit, serie |  Facebook |

27-11-13

FITZEK Sebastian - De wreker

fsdw.jpg

Achterop:
Op een dag bekent de tienjarige Simon een moord aan advocaat Robert Stern – een moord die hij vijf jaar voor zijn geboorte pleegde. Stern staat voor een raadsel.
Zijn verbazing slaat echter om in ontzetting als hij in de kelder die Simon hem heeft beschreven inderdaad de stoffelijke resten van een mens aantreft.
Deze vondst blijkt slechts het begin van een bizar avontuur. In zijn brievenbus vindt Stern een dvd met beelden van een tienjarig jongetje dat sprekend lijkt op zijn zoontje Felix, die kort na zijn geboorte is overleden. De voice-over op de dvd beveelt Stern om binnen een week alle moorden waarover Simon vertelt na te trekken, zonder de politie in te schakelen. Voldoet hij aan deze eis, dan zal hij Stern in contact brengen met Felix.
Hiermee begint een gruweltocht door de schimmige onderwereld van Berlijn. Er komen smerige zaken aan het licht, zaken die Stern ondanks al zijn beroepservaring nooit voor mogelijk had gehouden. Wat is er destijds precies gebeurd op de kinderafdeling van het ziekenhuis waar Felix stierf?

Achteraf:
Deze drieënveertigjarige journalist heeft zich ondertussen opgewerkt tot de meest populaire mannelijke misdaadauteur van Duitsland. De Wreker, dat uit 2008 stamt, is zijn derde standalone verhaal.


Hoewel ik van nature zeer veel vraagtekens zet bij de thematiek van het boek, net name het bovennatuurlijke, kan ik niet anders dan vaststellen dat de auteur het deze keer zeer goed overdacht heeft. Hij brengt zijn verhaal geloofwaardig en weet het gebeurde op het eind zeer verdienstelijke wijze te verklaren.
Los hiervan heeft De wreker een opbouw die wel meer gebruikt wordt in de wereld van het spannende boek: een onwetend en onschuldig iemand wordt verplicht bepaalde handelingen te verrichten, maar die persoon gaat verder dan zijn afperser vraagt, waardoor de problemen zich opstapelen.
Maar het staat als een paal boven water dat Sebastian Fitzek kan schrijven. Zo weet hij, door zijn aangename stijl, de lezer moeiteloos het verhaal in te zuigen. Zelfs een sceptische lezer als mijzelf, en dat is al een prestatie op zich.

Rapport: 7/10

EOB.JPG

21-11-13

LANGE Kelly - Maskerade

lkm.jpg

Achterop:
De ambitieuze Devin Yorke ‘has it all’: ze is jong, bloedmooi en intelligent. Haar uitbundige feesten zijn razend populair bij de jet set (sic) van Los Angeles. Bovendien is ze er in geslaagd de aandacht te trekken van de steenrijke, oudere modemagnaat Paul Bradshaw. Voor de sexy Devin laat Paul zelfs zijn gezin in de steek.
Heel even lijkt hun huwelijk een sprookje. Wanneer Devin echter met Pauls zoveelste minnares wordt geconfronteerd, pikt ze het niet langer: ze besluit Paul te verlaten en haar succesvolle carrière als modeontwerpster weer op te pakken.
Maar dan wordt Paul dood aangetroffen in de berm van de snelweg. Devins toekomst krijgt een totaal andere wending als blijkt dat de politie haar verdenkt van moord...

Achteraf:
Dorothy Scafard is beter gekend onder haar professionele pseudoniem Kelly Lange. Zij was een van de eerste Amerikaanse vrouwelijke radio- en televisiereporters en een gekend presentator op beide media. In de herfst van haar carrière debuteerde ze in 1995 met Maskerade als misdaadauteur.


Deze literaire thriller avant la lettre staat bol van de personages en heeft een hoog weekendfilm gehalte. De auteur heeft veel tijd nodig om haar verhaal op te zetten en pas als het wespennest volledig beschreven is, komt in de eindfase het verhaal pas echt op snelheid om volledig in Amerikaanse stijl te eindigen met een happy end waarbij zowaar 4 nieuwe koppeltjes gevormd worden.

Bijna driehonderd bladzijden inleiding is jammer genoeg net van het goede teveel, waardoor de lezer het overgrote deel van de leestijd op zijn honger blijft zitten, maar deze Amerikaanse weet desondanks toch een mooi plot op papier te krijgen.

Rapport: 6/10

EOB.JPG

20-11-13

BOND Larry - Ramkoers

blr.jpg

 

Achterop:
Tijdens het schaduwen van een Chinese kernonderzeeboot ziet Jerry Mitchell, commandant van de USS North Dakota, tot zijn grote verbijstering dat de Chinese boot een torpedo afvuurt op een Vietnamees koopvaardijschip.
Deze schaamteloze uiting van geweld is de openingszet in een oorlog die voor de Verenigde Staten als een donderslag bij heldere hemel komt, maar waarin al snel alle landen rond het westelijk deel van de Grote Oceaan verwikkeld raken.
Een oorlog met China, omdat zijn macht tanende is, het heft met bruut geweld weer in handen wil krijgen en waarin het voor niets of niemand terugdeinst. Maar de Chinese politieke leiders hebben daarbij niet op Jerry Mitchell gerekend, die namens de VS de machtsgreep moet zien te voorkomen.
In een race tegen de klok moeten de onderzeeboten van Mitchells eskader hun missie zien te volbrengen om te voorkomen dat de wereld door een economische catastrofe wordt getroffen of, erger nog, door een kernoorlog.

Achteraf:
De 61 jarige Amerikaan Larry Bond is een oudgediende van de US Navy. Zijn eerste stappen als thrillerschrijver zette hij als coauteur van Tom Clancy’s Operatie Rode Storm. Het duo-schrijven over crisissituaties beviel hem wel, want ook al de boeken die volgden, zijn samenwerkingen met andere auteurs over militaire en politieke crises.

Ramkoers, het vierde deel in de reeks met onderzeebootcommandant Jerry Mitchell maar waarvan slechts de laatste twee episodes in Nederlandse vertaling verschenen, speelt zich af in de tweede helft van 2016. De reactie van de buurlanden op China’s pogingen om haar greep op de Zuid-Chinese Zee te versterken maken zelfs het Witte huis nerveus. Het resultaat is een mix van politieke thriller, spionageroman en oorlogsverhaal dat erg klinisch verteld wordt en waarin, door het benadrukken van de Amerikaanse superioriteit van mens en machine onder water , chauvinisme hoogtij viert.

Wie een echt goed boek wil lezen over onderzeeboten neemt beter Das boot van Lothar-Gunther Buchheim of De jacht op de Red October van de al eerder genoemde Tom Clancy ter hand.

Rapport:
4/10

 

EOB.JPG

10:02 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bond_larry, vertaald, usa, 4, oorlog, politiek, toekomstroman, whatif, serie |  Facebook |

03-11-13

PEACE David - 1974

 

pd1974.jpg

Achterop:
De jonge misdaadjournalist Edward Dunford moet voor de Yorkshire Post verslag doen van de bizarre moord op een jong meisje, Clare Kemplay. Op haar levenloze lichaam zijn twee zwanenvleugels vastgenaaid. Hoe meer Dunford zich in de zaak verdiept, hoe meer verbanden hij ziet tussen een serie eerdere kindermoorden. Maar niemand lijkt interesse te hebben in de zaak. Wanneer hij toch besluit op onderzoek uit te gaan, belandt hij in een nachtmerrie van corruptie, geweld, sadisme en seksuele obsessie.

Achteraf:
David Peace is een Brits auteur die zich thuis voelt in Tokio, en die veelal op ware feiten gebaseerde verhalen schrijft. Zo is zijn debuut 1974, het eerste deel van het Red Riding kwartet, een aanklacht tegen de corruptie bij de politie dat verteld wordt tegen een achtergrond van een actieve seriemoordenaar.

’s Mans boeken worden zonder uitzondering de hoogte in geprezen door de mensen uit het vak, waaronder critici en juryleden. Maar ik durf te betwijfelen of de gewone lezer die mening deelt, de summiere, snelle, schrijfstijl lijkt soms meer op een telegram dan op proza, waardoor soms cryptische scenes ontstaan die het zijn publiek moeilijk maken. Zijn halsstarrige weigering ook maar iets uit te leggen maakt het bijna onmogelijk om de gedachtegangen van het hoofdpersonage te volgen.
Daarnaast vraagt de 45-jarige auteur verder ook wat inspanning van zijn clientèle om zich in 1974, het jaar waarin het boek zich afspeelt in de periode die vooraf gaat aan Kerstmis. Want net op die feestdag is alles weer peis en vree.

In een rauw verhaal vol politioneel geweld en corruptie waarin veelvuldig misbruik gemaakt wordt van menselijke uitwerpselen, wordt de moordenaar weliswaar gevonden, maar blijven veel personages met een dubieuze rol slechts gekend bij hun geuzennaam en ontsnappen ze hun straf. Misschien dat boontje nog wel om zijn loontje komt in de volgende delen 1977, 1980 en 1983, maar het zal toch even duren vooraleer ik dit boek, dat in de eerste persoon enkelvoud - beleefd door de ogen van een opkomend misdaadjournalist - verteerd heb en mij aan een volgende werk van zijn hand waag.

Rapport: 5/10

EOB.JPG

 

 

04-08-13

ZANON Carlos - Broers in Barcelona

 

zcbib.jpg

De eerste zin: 
Op de televisie vertelt iemand dat er destijds mensen waren die zo hun geld verdienden.


De korte inhoud
Het is ochtend als Epi de wc van een café binnenloopt in een achterbuurt van Barcelona. Er zijn op dat moment vier mensen aanwezig. Wanneer hij van de wc af komt, pakt Epi een hamer uit zijn tas, vermoordt een van hen en vlucht. Zijn broer en de barman nemen het voor hem op, maar voor Epi is dit nog maar het begin: hij is een koortsachtige zoektocht begonnen naar Tiffany, de vrouw van zijn dromen en tevens degene voor wie hij de moord heeft gepleegd. Wat gaat hij doen als hij haar vindt?




Het volledige rapport
De Spaanse poëet en schrijver van liederen en toneelstukken Carlos Zanon waagt met Broers in Barcelona zijn kans als schrijver van spannende boeken. Althans, zijn Nederlandse uitgever De Geus profileert deze roman als een spannend boek. Maar een misdaadnovelle heeft meer nodig dan enkel een onnatuurlijke dode als voorspel tot de rest van het verhaal.


Epi Dalmou, een kansarme jongeman uit de achterbuurten van Barcelona, vermoordt de man die hem zijn grote liefde ontfutselde, in de hoop haar voor zich terug te winnen. Zijn oudere broer Alex vindt het zijn verantwoordelijkheid om de naïeve moordenaar uit het vizier van de politie te houden. Een taak die hem bloed zweet en tranen kost en hem bevestigt dat ondank ’s werelds loon is.

Verhaaltechnisch springen twee zaken meteen in het oog: de eerste hoofdstukken worden bij momenten gesierd door zo’n mooi taalgebruik dat gevoelens van jaloezie meteen de kop opsteken bij elke lezer die maar enige ambitie heeft ooit iets op papier te zetten. Maar een aangename leeservaring wordt anderzijds heel fel tegengewerkt door vertelperspectieven die soms sneller wisselen dan Lucky Luke zijn pistolen kan trekken: Achter elke nieuwe paragraaf kan een ander camerastandpunt schuilgaan, zonder de minste vorm van indicatie of verwittiging. Een ruimere interlinie bij de wisseling van personage was niet alleen het minste wat het publiek mocht verwachten; het had wonderen gedaan, bij het verteren van dit werk

Lezers van spannende boeken geven nog geld uit aan hun hobby; de verkoopcijfers bewijzen dat week na week. Veel auteurs en hun uitgevers willen hier graag een graantje van meepikken, met als gevolg dat poëten, filosofen, cabaretiers, bekende Vlamingen en Nederlands en auteurs met naam en faam in andere literaire domeinen proberen de muren van het fort Knox dat de misdaadliteratuur is, te slechten. Maar de meesten onder hen lijken niet te beseffen dat het schrijven van een goed spannend boek een metier is; niet iets wat je zomaar even snel tussendoor doet. Het jammerlijke gevolg van dit opportunistische gedrag is dat de koper van spannende boeken alsmaar veelvuldiger thuiskomt met boeken die eigenlijk weinig of niets met spanning te zien hebben en op termijn zijn briefje van twintig euro meermaals zal omdraaien vooraleer het in te ruilen voor een thriller. Kortom de uitgevers zijn volop bezig de markt kapot te maken door het creëren van een aanzienlijk verhoogde kans op het aanschaffen van een kat in een zak.
Dat Carlos Zanon ook nog eens gemakkelijk kan verward worden met zijn succesrijke landgenoot Carlos Ruiz Zafon, zal wel een toevalligheid zijn, maar zal wellicht ook resulteren in de nodige verkeerde aankopen.

Ook Broers in Barcelona behoort tot bovenstaande groep werken: een overdaad aan gedachten en herinneringen larderen het verhaal, en smoren elke opflakkering van suspense in de kiem. Daarenboven wordt de spanningsboog ook nog eens tegen de grond gedrukt door het royaal aangebrachte multiculturele sausje. Door de naïviteit van het hoofdpersonage en de gevolgen van zijn daden, kan dit verhaal dan ook alleen maar het predicaat coming-of-age roman opgekleefd krijgen. Maar geen thrillerliefhebber die daar zal van wakker liggen.

Natuurlijk moet er even stilgestaan worden bij het bij momenten sublieme taalgebruik waarmee de uitzichtloosheid van het bestaan van de hoofdpersonages, in de wijken van een van ’s werelds populairste citytrip bestemmingen die zorgvuldig geweerd worden uit de reisgidsen, doeltreffend beschreven wordt. Maar ook hiervan zal geen thrillerliefhebber een seconde slaap voor laten.

Uitgeverij De geus had Carlos Zanon beter uitgebracht onder de vleugels van hun literaire afdeling, want nu ligt Broers in Barcelona bleekjes te wezen tussen de echte spannende boeken, en mist het wellicht zijn doelpubliek.

Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


14:54 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zanon_carlos, vertaald, spanje, 3, familiedrama, roman, alleenstaand |  Facebook |

20-07-13

GRANHUS Frode - Maalstroom

 

gfm.jpg

De eerste zin:
De twee jongens waren onafscheidelijk omdat er onder de drieënveertig inwoners van het eiland geen andere leeftijdgenoten waren.

De korte inhoud
Inspecteur Rino Carlsen van de politie in Bodo krijgt te maken met twee gruwelijke misdaden. Beide slachtoffers zijn ternauwernood aan de dood ontsnapt en hebben geen enkele herinnering aan de gebeurtenis. De een wordt vastgeketend gevonden aan een rots in het ijskoude zeewater. De ander aan een hete verwarmingsketel van een leegstaande loods.
Betreft het een afrekening in privésfeer? Carlsens onderzoek voert hem naar het afgelegen dorpje Bergland, waar de politie de handen vol heeft aan een reeks macabere moorden.


Het volledige rapport
De achtenveertigjarige Frode Granhus woont in Leknes, een stadje op de eilandengroep Lovoten. Hij werk als consultant bij het NAV, het Noorse equivalent van de Vlaamse VDAB en het Nederlandse UWV.

Daarnaast publiceert hij sinds 2003 misdaadromans. Maar hij trad pas echt voor het voetlicht toen zijn vierde en meest recente boek Stormen vorig jaar een nominatie in de wacht sleepte voor de Rivertonprisen, die jaarlijks uitgereikt wordt aan de beste Noorse misdaadroman. Dat werk was het tweede waarin rechercheur Rino Carlsen een belangrijke rol toebedeeld kreeg. Uitgeverij Querido verwierf de vertaalrechten en verblijdt de thrillerliefhebber nu via de imprint Q, met Maalstroom, het eerste boek uit deze nog jonge serie.

Hierin krijgt Rino Carlsen twee bizarre pogingen tot moord op zijn bureau: een man werd vastgeketend in de branding gered van een zekere dood door onderkoeling of verdrinking. Een andere man werd vastgebonden aan een hete straalkachel achtergelaten op een industrieterrein. Geen van beiden slaagt erin de politie nuttige informatie te bezorgen over dader of motieven.
Ondertussen zet de politie van het verder noordelijk gelegen dorpje Bergland met man en macht de jacht in op een mysterieuze psychopaat, die zijn daden lijkt aan te kondigen door poppen te laten aanspoelen op de plaatselijke baaien.
En laat Rino’s zoektocht ook net naar dat dorpje leiden… Zijn beide zaken met elkaar verbonden? Of toch niet?

Al van bij het eerste hoofdstuk komt de gedachte op dat Frode Granhus’ werk een iets luchtigere versie is van de Serie Q, Denemarkens thrillersucces bij uitstek. En die gedachte blijft hangen tot helemaal op het eind. De sfeer en thematiek van beide reeksen zijn bijna identiek, maar de Noor hanteert een iets toegankelijkere vertelstijl; een pluim die misschien op de hoed van de Kim Snoeiing gestoken mag worden, die instond voor de vertaling van dit boek.

De auteur gaat alvast strijken met de eer van het fantastische plot waarmee Maalstroom gezegend is. De keuze voor misdaden op twee verschillende locaties zorgt voor een constante spanning, want als het ene onderzoek een dipje kent, gebeurt er elders wel wat. Zo is het tot bijna op het eind; een constant komen en gaan van verdachten, waardoor de lezer moeiteloos op het puntje van zijn stoel blijft balanceren, begaan met het beschrevene en uitkijkend naar wat komen gaat.

Toch moet me van het hart dat er misschien net een verdachte te veel aan bod komt. Bij de voorlaatste verdachte leken alle puzzelstukjes op zijn plaats te vallen en kon ik me perfect vinden in de dader, maar Jeffery Deaver waardig, wordt er een andere dader uit de mouw geschud, om tot de bloedstollende ontknoping te kunnen komen, die deze verder briljant gecomponeerde policier absoluut verdient.

Liefhebbers van de Serie Q mogen niet twijfelen en kunnen zicht Maalstroom blindelings aanschaffen, want als Jussi Adler-Olsen in Noorwegen geboren was, heette hij Frode Granhus! En ondergetekende kan haast niet wachten tot ook Stormen in Nederlandse vertaling verkrijgbaar wordt, want dit smaakt echt naar meer.

Het definitieve verdict: 9/10

EOB.JPG


01-06-13

OUELLETTE Pierre - Deus ex machina

 

opdem.jpg

De openingszin: 
Als de massamedia het over het ParaVolve-incident hebben, gebruiken ze nog steeds termen als ‘de neerdaling van de hel op aarde’ en ‘de genetische antichrist’.

De korte inhoud
Het is de lente van 2005 en de Verenigde Staten zijn in de greep van een verlammende economische depressie die de regering ten val dreigt te brengen.
Tegelijkertijd bouwt een geniale ontwerper de supercomputer DEUS, die in staat is echt intelligentie te ontwikkelen. Deze computer is in staat zich permanent te vernieuwen en te verbeteren en kan uiteindelijk nieuw leven creëren. Maar er zijn mensen die DEUS voor hun eigen kwalijke doeleinden willen gebruiken…
Midden in een uitbarsting van politieke intriges en technologisch terrorisme gebeurt er iets ongelooflijks in DEUS, iets dat een gevaarlijke biologische kettingreactie veroorzaakt. Alleen Riley, een werkloze computerexpert, kan het gevaar van nieuwe bedreigende levensvormen, gegenereerd door DEUS, stoppen. Maar de computer vormt een ban met Riley, zijn vrouw en een jongetjes dat DEUS beschouwt als iets opmerkelijks – een vriend.


Het volledige rapport
De in 1945 geboren Amerikaan Pierre Ouellette kreeg voor het eerst naambekendheid als gitarist in het jazz-milieu van Portland, Oregon. Zijn liefde voor muziek bracht echter niet genoeg brood op de plank en bijna per ongeluk verzeilde hij in de reclamewereld. Door het vaderschap verzeilde de gitaar op het achterplan en zette hij voluit in op zijn carriere: hij werd medeoprichter en creatief directeur van een reclamefirma dat zich toelegde op spitstechnologie. Maar de drang naar artistieke vrijheid dreef de man naar het auteurschap, en zoals veel auteurs zette hij zich ’s avonds aan het schrijven.
Het resultaat, Deus ex machina werd goed onthaald, wat hem aanzette tot de verkoop van zijn bedrijfje en in te zetten op het voltijdse schrijverschap. Erg productief is Pierre Ouellette echter niet: in een tijdspanne van twintig jaar publiceerde hij drie romans onder zijn eigen naam en twee titels onder het pseudoniem Pierre Davis. 

Zijn eersteling Deus ex machina, dat al dateert van 1993 was een technologische toekomststhriller die gesitueerd was in 2005, een jaar dat ondertussen al enige tijd achter ons ligt. Hierin staan drie figuren centraal: een supercomputer die speciaal ontwikkeld is om autonoom te kunnen opereren door een doorgedreven gebruik van artificiële intelligentie. Tegen de achtergrond van een economische crisis, waarbij de machtsverhoudingen in de regering wankel staan, is er een groep die de rekenkracht van de supercomputer wil misbruiken voor eigen rekening, wat uit de hand loopt. Dan is er Michael Riley, een computerexpert die wordt gevraagd om te proberen weer vat te krijgen op dat stukje techniek in de hoop het tij te kunnen keren. En tot lot is er  de achtjarige buurjongen van Michael, Jimi Tyler die, bij gebrek aan echte vrienden zowel Michael als de computer gaat beschouwen als zijn vrienden.

Het begin van het verhaal vraagt wat doorzettingsvermogen van de lezer, want de technologische begrippen, principes en termen vliegen om te oren. Het lijkt er even op dat de auteur zijn publiek wil knockout slaan met zijn gepoch met kennis. Later kunnen we gelukkig niet anders dan vaststellen dat de man best een goede schrijfstijl hanteert.

Hoewel het boek soms toch wat oudbollig overkomt, en tegenwoordig genetische manipulatie gemeengoed geworden is, is de essentie van deze biotechthriller gelukkig nog altijd toekomstmuziek. Maar Pierre Ouellette, die in wezen een sciencefiction auteur is, gebruikt wel een royaal aantal ingrediënten om zijn gerecht te bereiden: biotechnologie, artificiële intelligentie, wat science fiction met fauna en flora die sneller evolueren dan Darwin ooit voor mogelijk hield en daarnaast nog een even een complot tegen de president van de USA. Het kan niet op, terwijl de superieure Italiaanse keuken net geroemd wordt om zijn eenvoud en alle hedendaagse grote chefs de boodschap “less is more” uitdragen. Door deze overvloed aan onderwerpen kan het niet anders dat sommige aspecten van het verhaal beter worden uitgewerkt dan andere.

Referenties naar andere auteurs zijn er dan ook legio en gemakkelijk te maken: zo herkennen we zonder probleem analogieën met Michael Crichton, Warren Fahy, Jussi Adler-Olsens Het Washingtondecreet, Dodelijk virus van Robert Tine, enz. Elkeen kan wel iets van zijn gading terugvinden in Deux ex machina. Maar tevens zaken die hem wat minder goed liggen en waarin de lezer niet zomaar wil in meegaan. Verscheidenheid is mooi, maar zelfs daarin mag niet worden overdreven; en dat is hier wel het geval.

Los van de onevenwichtigheid van dit verhaal, kan deze Nederlandse editie ook tot de kanshebbers gerekend worden om bekroond te worden met de prijs van lelijkste cover van vorige eeuw; als zo’n wedstrijd al uitgeschreven zou worden.

Deus ex Machina wordt algemeen beschouwd als een sciece fiction werk, en zou ook als dusdanig moeten beoordeeld worden. En niet als spannend boek.

Het definitieve verdict: 5/10

EOB.JPG


05-05-13

IGNATIUS David - Killer instinct

 

idki.jpg idihwvda.jpg

 

De openingszin:
Het kantoor van Coyote Investment was een kolos van grauw beton aan het westelijk deel van Knightsbridge, met dreigend aandoende kleine ramen die het interieur voor inkijk behoedden.

De korte inhoud
Tegen haar zin werkt de jonge Iraakse Lina Alwan als computeranaliste bij Coyote Investment, een in Londen gevestigd Iraaks bedrijf. Het gerucht gaat dat het bedrijf als dekmantel dient voor financiële manipulaties.
Privé-detective Sam Hoffman stelt daarom een diepgaand onderzoek in. En hoewel Hoffman iemand is voor wie weinig zaken geheim blijven, loopt hij nu tegen een muur van zwijgen op. De Irakezen die er werken zijn te bang om te praten, wetende dat dit dodelijke gevolgen kan hebben voor henzelf en voor hun familie in Irak. De enige die met Hoffman wil praten is Lina Alwan.
Hoffman’s (sic) interesse voor Lina blijft niet onopgemerkt. Als Lina dan ook nog uiterst gevoelige financiële informatie ontdekt, lijken haar dagen geteld. Lina wordt ge-dwongen (sic) is (sic) onder te duiken, Maar samen met Sam Hoffman ontwikkelt Lina een briljant plan om de machthebbers in haar vaderland te breken…


Het volledige rapport
David Ignatius is een Amerikaans journalist met wat Armeens bloed aan vaders zijde die vooral werkte voor de Wall Street Journal en The Washington Post. Tijdens het onderzoek ter staving van de tip dat een van Arafats vertrouwelingen werkte voor de CIA, hoorde hij zoveel verhalen dat hij tot de slotsom kwam dat fictie het enige medium was dat voldeed om al die feiten naar buiten te brengen. Drie jaar na de tip publiceerde hij het onthullende nieuwsartikel en nog eens vier jaar later verscheen in 1987 zijn boek Agents of innocence, dat niet naar het Nederlands vertaald werd, maar dat de toon zette voor het latere werk van deze auteur: de benadering van onderzoeksjournalistiek gebruiken om zeer realistische spionagethrillers te schrijven die een link hebben met de politieke situatie in het Midden Oosten.
Het Suleiman spel werd door Ridley Scott verfilmd, met Leonardo DiCaprio en Russell Crowe in de hoofdrollen en kwam onder zijn originele titel Body of lies in 2008 in onze bioscopen terecht.

Killer instinct, dat eerder ook verscheen onder de titel In het web van de angst, was zijn derde boek. Hierin probeert financieel privédetective Sam Hoffman informatie te vinden over het Londens investeringsbedrijfje Coyote Investment. Maar als zijn gewone kanalen niets opleveren, besluit hij andere paden te bewandelen: hij contacteert een aantal kennissen uit het milieu en legt contact met een van de werknemers van het bedrijf waarvan vermoed wordt dat het een schakel is in de financiële keten van de Iraakse heerser. Lina Alwan staat eerst weigerachtig tegenover Sams vraag om hulp, maar nadat ze aan den lijve mocht ondervinden dat de waarheid niet belangrijk is in haar thuisland, gaat ze op zoek naar genoegdoening en manoeuvreert ze zich onbewust midden in het web van niet één, maar verschillende geheime diensten, die haar allemaal willen inkapselen en onschadelijk maken.

Nog voor je een letter van het verhaal gelezen hebt, springt de slordigheid van deze uitgave al meermaals in het oog: de flaptekst wordt ontsiert door zowel twee taalfouten als een onafgewerkte zinsconstructie en de titel, die op de omslag uit twee woorden bestaat, is op de inleidende bladzijden binnen in getransformeerd naar een enkel onbestaand samengesteld woord: killerinstinct. Als ook al de derde bladzijde van de tekst ontsierd wordt door een spelfout, moet voor het ergste gevreesd worden. Maar tegen alle verwachtingen in, valt het vanaf dan taalkundig gezien allemaal best mee.

Sommige boeken zijn tijdloos en andere snel gedateerd. Dat Killer instinct tot de tweede groep behoort, is te wijten aan een paar feiten. Zo zijn de in het boek uitvoerig beschreven methodes voor het gebruik van computers en telecommunicatie hopeloos verouderd. Daarnaast is er al enkele jaren geen sprake meer van Sadam Hoessein. Hoewel deze dictator nooit bij naam genoemd wordt in het verhaal, moge het duidelijk zijn dat hij de man is waarop De heerser geïnspireerd is. Zijn beeltenis prijkt zelfs op de cover van de eerste Nederlandse editie. Het origineel dateert dan ook al van 1994; lang voor de tweede Golfoorlog een eind maakte aan de heerschappij van deze man. 

De auteur was echter niet zo geduldig en laat zijn versie van deze despoot ombrengen, wat vreemd aanvoelt, ondanks de wetenschap dat het allemaal fictie is. Waarmee weer maar eens bewezen wordt dat het referentiekader van een thriller toch best het echte leven zo dicht mogelijk moet benaderen om de lezer niet even gedesoriënteerd achter te laten. Maar onoverkomelijk is het natuurlijk niet.

Terwijl Bagdad een meestal op de achtergrond vertoevende factor is, speelt Killer instinct zich grotendeels af in Londen, om voor de finale uit te wijken naar Genève, het Zwitserse centrum van het geld. 

Terwijl het boek geschreven is in een degelijk stijl, gedurfd is van opzet, en meesterlijk de mogelijke geldstromen blootlegt van een dictatuur, overspeelt David Ignatius zijn hand toch duidelijk als blijkt dat zowat alles wat in het boek aan bod komt, één grote samenzwering blijkt te zijn: Dat gegeven is te groots om de geloofwaardigheid van Killer instinct, voor een gewone man als ondergetekende, in stand te kunnen houden. Met een wat compacter plotkader was het resultaat wellicht beter uitgevallen. Niet dat we van een echte tegenvaller mogen spreken. Maar ook vergeleken met Het Suleiman spel, het enige andere boek dat ik las van deze auteur, laat In het web van de angst, me een beetje ontgoocheld achter, met de hoopgevende vaststelling dat David Ignatius gegroeid is als thrillerschrijver. 

Het definitieve verdict: 6/10 

EOB.JPG


31-03-13

NESSER Hakan - Het grofmazige net

 

nhhgn.jpg


De openingszin: 
Hij werd wakker en kon zich niet herinneren hoe hij heette.

De korte inhoud
Op een zaterdagochtend vindt Janek Mattias Mitter zijn vrouw Eva dood in bad. Ze is verdronken.
Aan commissaris Van Veeteren verklaart Mitter dat hij zich niets van de voorafgaande nacht kan herinneren. Behalve dat hij en zijn vrouw veel gedronken en de liefde hebben bedreven. Mitter blijft verdachte nummer één, wordt schuldig bevonden en opgesloten. Korte tijd later is er een tweede dode te betreuren.


Het volledige rapport
De Zweedse auteur Hakan Nesser scheert dezer dagen hoge toppen met zijn serie over de politie-inspecteur Gunnar Barbarotti. Maar tussen 1993 en 2003 maakte hij al furore met een tiendelige serie met de voornaamloze commissaris Van Veeteren in de hoofdrol. Negen van die verhalen werden herwerkt tot televisiefilms.
Op de schouw van deze voormalige leerkracht prijken onder meer één Glazen Sleutel en naast drie trofeeën voor de beste Zweedse krimi ook nog eentje voor het beste spannende Zweedse debuut, wat een indicatie mag zijn voor de kwaliteit van zijn spannende boeken.

Maar voor deze naar Londen uitgeweken auteur begon het allemaal in 1993. Vijf jaar nadat hij debuteerde met een existentiële liefdesroman, publiceerde hij toen met Het grofmazige net, zijn eerste politieroman.

Hierin waarschuwt de docent Janek Mitter ’s morgens de politie met de melding dat zijn vrouw levenloos in bad ligt. In afwachting van hun komst ruimt hij wat op en moet hij vaststellen dat de slemppartij van de vorige avond zijn herinneringen volledig uitgewist heeft. Hij is dan ook de ideale verdachte en wordt al snel veroordeeld voor de moord op zijn vrouw. Maar wat later valt er een tweede slachtoffer…

Het basisgegeven van Het grofmazige net is een van de meest gebruikte in de wereld van de spanning: een dode, een voor de hand liggende verdachte die niet bij machte is zich adequaat te verdedigen maar later niet de dader blijkt te zijn. Er kan zowaar van een clichématige opzet gesproken worden. Gelukkig wordt in de meeste gevallen het verhaal totaal verschillend uitgewerkt, maar dit boek lijkt wel erg sterk op Verdiende straf van Williams Lashner dat weliswaar tien jaar jonger is, waardoor Hakan Nesser in elk geval niets kan verweten worden. 

De auteur hanteert een extreem vlotte pen waarmee hij, door toevoeging van een minimum aan uitweidingen, een bijna te snel weglezend verhaal schetst dat loopt over een periode van twee maanden. Zowat elke vorm van diepgang uit de weg gaand lijkt dit verhaal wel bedoeld als scenario voor een episode van een of andere politieserie op televisie. Het boek heeft dan veel weg van een goede oude Formule 1 race, waarbij zonder enige pitstop of afleiding, zo snel mogelijk het einde moet gehaald worden, met als voor de hand liggend gevolg dat de lezer amper twee weken later zich amper kan herinneren wat er zich tussen bladzijde 1 en 255 afspeelde.

En dat is jammer, want Het grofmazige net is in zijn eenvoud een verhaal met potentieel. Mede door het degelijke plot, dat zo uitgewerkt is dat alle eerder aangeboden stukjes van de puzzel bij de ontknoping netjes op hun plaats vallen zodat er een sluitend geheel ontstaat. Vooral deze vaststelling wakkert de appetijt aan naar meer hersenspinsels van deze auteur. Daarnaast is aangenaam vertoeven in het gezelschap van zijn menselijke protagonist Van Veeteren, die zich beweegt door het fictieve stadje Maardam.

Het grofmazige net is een policier die iedereen met veel plezier zal lezen, maar lijkt toch wat te licht uit te vallen om de bekroning van beste debuut te kunnen verantwoorden. Hakan Nesser bracht hiermee alvast een prima boek op de markt dat zijn plaats in de ontspanningslectuur verdient. Maar ook niets meer dan dat.

Het definitieve verdict: 7/10 


EOB.JPG


29-03-13

WILLIAMS Kate - De genoegens van mannen

 

wkdgvm.jpg

 

De openingszin:
De nacht valt over Spitalfields Market, over de stortplaats achterin, die gebruikt wordt door kooplui voor het afval van groenten en versplinterde kratten.

De korte inhoud
Spitalfields, Londen, 1840. Catherine Sorgeiul woont in een vervallen huis in East End. Ze heeft weinig vrienden en niet veel te doen om de dagen door te komen, behalve haar eigen rijke fantasie. Maar dan vindt er een moord plaats. En nog een. De moordenaar blijkt het op vrouwen te hebben voorzien. Terwijl Catherine het nieuws over de moorden volgt, ontdekt ze dat geheimen uit haar eigen verleden verband houden met deze moorden en dat ze leeft in een wereld van seksuele obsessies, verraad en moord. De waarheid blijkt beangstigender dan ze zich kan voorstellen.


Het volledige rapport
De Britse Kate Williams is een master in zowel geschiedenis als in creatief schrijven. Naast het lesgeven aan een Londense universiteit, het recenseren, het bedrijven van journalistiek, het zetelen in panels en het maken van historische documentaires, schrijft ze historische biografieën. Zo dook ze al in het leven van de minnares van Lord Nelson, de Engelse koninginnen Victoria en Elizabeth en legt ze momenteel de laatste hand aan een werk over Josephine Bonaparte.
Daarnaast zette ze verleden jaar met De genoegens van mannen haar eerste stappen in de wereld van fictie.

Hierin maken we kennis met Catherine Sorgeiul, die met haar oom in een verpauperde buurt woont in het Londense East End van 1840. Als er op een dag een vrouwenmoordenaar actief wordt in die buurt, wordt Catherine hierdoor gefascineerd, en probeert ze als een amateur profiler in zijn hoofd te kruipen. Terwijl alle vrouwen amper nog een voet buiten de deur durven te zetten, wordt Catherine net aangetrokken door de locaties waar de Kraaienman slachtoffers maakte…

Dat Kate Williams een historica met schrijfervaring is, mag blijken uit de manier waarop ze haar publiek meeneemt naar een Londense buurt in volle teloorgang ergens halfweg de negentiende eeuw. Met veel aandacht voor detail weet ze de sfeer te vatten en de couleur locale van die tijd quasi perfect aan het papier toe te vertrouwen, waardoor de lezer zichzelf als het ware in het spoor van het hoofdpersonage door de straten ziet bewegen.

Daarbuiten wordt haar vertelstijl als wollig ervaren, door de continue afwisseling tussen gedachten, dromen, flashbacks en de tegenwoordige tijd van de verhaallijn zelf. Hierdoor wordt alles nogal wazig, als in een droom. Hiertoe wordt ook bijgedragen doordat de auteur, in een poging om mysteries op te roepen, zelden de zaken bij naam en toenaam noemt.

Het verhaal wordt verteld in de eerste persoon enkelvoud, maar het personage achter de ik-vorm wisselt nogal eens, wat voor wat verwarring kan zorgen wanneer men toevallig onopgemerkt van het ene in het andere hoofdstuk belandt.

Het hoofdpersonage is een jonge vrouw die als bourgeoise op retour, in geen enkel hokje van de sociale indeling past: te arm om zich onder de mensen van stand te begeven maar niet arm genoeg om bij de werkende klasse te horen. Daarenboven heeft ze ook niet veel behoefte om persoonlijke sociale contacten te maken of te onderhouden. Deze vrouw die nergens bij hoort lijkt zich even te ontpoppen tot amateur profiler, maar geloofwaardig wordt ze nooit.

Het psychologische aspect is misschien nog het best uitgewerkte thrillerkenmerk van De genoegens van mannen, maar ook hier is nog veel werk aan de winkel om tot een geloofwaardig en pakkend verhaal te komen. De door de achterlap beloofde angst en spanning is zo artificieel en wordt zo amateurischtisch aangebracht dat het een lachertje wordt. Plotgewijs is dit verhaal het best te vergelijken met een vlecht: een rechte verhaallijn, die eindigt in een heleboel losse draadjes.

De genoegens van mannen is een zeer geslaagde evocatie van het toenmalige tijdsbeeld, maar als spannende roman staat het nergens. Kate Williams heeft nog veel werkt te verzetten vooraleer haar naam in de wereld van het spannende boek even welluidend zal klinken als in de kringen van de historische uitgaven.

Het definitieve verdict: 2/10

EOB.JPG

 

26-03-13

MAITLAND Karen - Het gezelschap van leugenaars

 

mkhgvl.jpg

 

De openingszin:
‘Dat is dan geregeld, we begraven haar levend met de ijzeren breidel om.

De korte inhoud
Midzomerdag 1348. De pest maakt zijn entree. Binnen enkele weken zullen steden en dorpen branden onder het gelui van kerkklokken. Een aantal reizigers sluit zich bij elkaar aan om de ineenstorting van wet en gezag voor te blijven.
Wanneer een van hen opgeknoopt aan en boom wordt aangetroffen, blijkt iets in hun midden grimmiger te zijn dan de pest. De runen waarschuwen voor verraad, en het kind dat ze leest dwingt haar reisgezellen hun verhaal te vertellen en de gevolgen daarvan onder ogen te zien.


Het volledige rapport
De Britse Karen Maitland bracht haar kindertijd door op Malta. Later werkte ze in tal van Europese steden en zelf in Nigeria, waar ze de middeleeuwse leefomstandigheden aan de lijve mocht ondervinden. Maar de fascinatie voor die donkere tijden kwam pas bij haar op na een bezoek aan het begijnhof van Brugge. Het zal dan ook wel geen toeval zijn dat ze zich definitief vestigde in Lincoln, een stad in de schaduw van Robin Hoods Sherwood, dat floreerde in de tweede helft van de middeleeuwen en waar het straatbeeld momenteel nog altijd veel referenties vertoont naar die periode.

In 2008 debuteerde ze met Het gezelschap van leugenaars en ondertussen werkt ze volop aan haar vijfde boek. Naast haar op zichzelf staande verhalen maakt ze ook deel uit van de Medieval murderers, een schrijverscollectief dat eveneens historische thrillers publiceert.

Het gezelschap van leugenaars is een roadmovie in boekvorm waarin negen figuren toevallig in elkaars gezelschap terecht komen en ze voortgedreven door de pestepidemie van 1348 beginnen aan een tocht door Zuid-Engeland. De negen hebben slechts een ding gemeen: ze dragen allen een geheim met zich mee dat ze liever voor zich houden, maar dat zich onderweg langzaam, via de runen van een jonge waarzegster, een weg baant naar de oppervlakte. 

Karen Maitland vertelt het verhaal vanuit het oogpunt van het belangrijkste personage van de groep, een door de wol geverfde, rondreizende verkoper van valse heiligenrelikwieën – naar eigenzeggen een verkoper van hoop – die zijn clientèle vindt op jaarmarkten en andere feesten in de streek.

De leessnelheid verhoudt zich recht evenredig tot de traagheid waarmee de groep zich verplaatst door het Middeleeuwse Engeland. Terwijl de groep de geschatte 466 kilometer aflegt met een gemiddelde snelheid van ongeveer 3 km per dag, lag mijn leessnelheid over hetzelfde aantal pagina’s ongeveer de helft lager dan normaal, hoewel er weinig tot geen aanwijsbare oorzakelijke redenen voor te vinden zijn.

Het gezelschap van leugenaars is helemaal geen spannend boek. Het is met moeite zelfs avontuurlijk te noemen, ondanks het feit dat de groep onderweg wel een en ander meemaakt. Van een echt plot is amper sprake, want het verhaal teert op slechts een enkele verhaallijn waarin de gebeurtenissen elkaar serieel opvolgen en de zogenaamd schokkende onthulling aan het eind van het boek mist volledig zijn doel

Een historische roman, dat is het hokje waarin dit boek ondergebracht had moeten worden. Maar dat heeft dan wellicht als consequentie dat er slechts een handvol exemplaren van over de toonbank zouden gegaan zijn.

Eenmaal die ontgoocheling geaccepteerd, kan de lezer genieten van een prachtig uitgetekend historisch kader dat tot leven komt door de anekdotes en de ettelijke kleine gebeurtenissen in de rand waarmee de auteur het boek royaal stoffeerde.

Maar de grootste verdienste van Het gezelschap van leugenaars is echter dat het de lezer een mooie spiegel voorhoudt over onze maatschappij, die opvallend veel gelijkenissen vertoont met die van achthonderd jaar geleden: eigenbelang, willekeur, zelfbehoud, angst voor wat vreemd is en bijgeloof maakten toen de dienst uit, en doen dat nu nog altijd

A novel of the plague staat er op de omslag van het originele werk, een typering die de lading dekt. Maar de Nederlandstalige editie kreeg het stempel Historische thriller opgekleefd. Door deze verlakkerij worden verwachtingen geschapen die nooit ingelost worden, en wordt de lezer even fel bedrogen als de klanten van sommige van de hoofdpersonages in het boek. Dit is dan ook de eerste echte spannende ontgoocheling van dit jaar.

Het definitieve verdict: 4/10 


EOB.JPG


25-03-13

ROBOTHAM Michael - De verdenking

 

rmdv.jpg

De openingszin:
Als je vanaf het schuine leien dak van het Royal Marsden Hospital tussen de schoorstenen en televisieantennes door kijkt, zie je alleen maar meer schoorstenen en televisieantennes.

De korte inhoud
Joseph O’Loughlin is gelukkig getrouwd, heeft een leuke dochter en een aardige carrière als psycholoog. Maar zelfs een volmaakt leven kan aan een zijden draadje hangen. Een dode vrouw, een gefrustreerde patiënt en een leugentje om bestwil betekenen Joe’s ondergang. Zijn gelukkige wereld verandert langzaam in een hel.


Het volledige rapport
Michael Robotham groeide op in het binnenland van Australië, om in 1979 uit te wijken naar Sydney om aan een carrière te beginnen als krantenjournalist. In 1993 verruilde hij dat leven voor een bestaan als ghostwriter, waarin hij menig autobiografie schreef van een aantal bekende figuren uit de wereld van de sport, politiek, media, enz. 

En weer tien jaar later debuteerde hij met De verdenking als misdaadauteur. Ondertussen heeft hij al acht titels achter zijn naam staan, waarvan er zeven deel uitmaken van een serie waarin psycholoog Joe O’Loughlin en Londense rechercheurs Vincent Ruiz en Alisha Barba telkens een minder of meer belangrijke rol spelen.

In De verdenking maken we kennis met Joe O’loughlin, die het perfecte leven leidt: een goede job, een perfect gezin, geen zorgen aan zijn hoofd … Tot er in zijn omgeving een vrouw wordt vermoord, en hij de politie deelgenoot maakt één van zijn patiënten ervan te verdenken de dader te zijn. Naarmate het onderzoek vordert komt, in de ogen van rechercheur Vincent Riuz, de psycholoog zelf onder vuur te liggen waardoor Joe zich genoodzaakt ziet zelf op onderzoek uit te trekken om niet alleen zijn vrijheid te behouden maar ook om zijn gezin, werk en leven te redden.

Maar het eerste wat de lezer onder ogen krijgt als hij de achtste druk van het boek openslaat, is reclame voor Het verlies, het tweede deel in de serie, waardoor het lijkt dat de uitgever De verdenking niet goed vindt en tracht de lezer al op voorhand te overhalen om toch ook maar het vervolg ook te lezen. Ik vond het alvast zo overkomen. Zulke publiciteit is meer op zijn plaats achteraan het boek, wat trouwens ook meer gangbaar is. Daar gepositioneerd, voelt het meer als een uitnodiging om verder te lezen indien dit boek goed bevonden werd.

De in Sydney residerende auteur hanteert een schrijfstijl die van een zeer aangename luchtigheid doordrenkt is en besprenkeld werd met enkele wel gedoseerde druppels subtiele humor. De tegenstelling met de hardheid van het verhaal zelf kon niet groter zijn. De verdenking leunt nauw aan bij bijvoorbeeld Hypnose of The fugitive, waarbij het slachtoffer het alleen moet opnemen tegen iedereen in zijn omgeving, of het nu familie, vrienden of politie is, terwijl hij de druk alsmaar opgevoerd voelt worden.
Deze sfeer van radeloosheid herkent men ook van de werken van Lincoln Barclay.

Niets dan lof dus voor De verdenking dat trouwens gebouwd werd op de fundamenten van een degelijk plot. Dat het verhaal pas helemaal aan het eind, na een paar goed gevonden plotwendingen in de plooi valt is alleen maar toe te juichen.

Dus ja, ik zal Het verlies zeker ook ter hand nemen. Daar was geen reclame voor nodig. Een zeer goed verhaal als De verdenking volstaat ruimschoots als motivatie.

Het definitieve verdict: 8/10

robotham_michael,vertaald,australie,8,creme_de_la_crime,familiedrama,medisch,policier,whodunit,serie


21-03-13

LASHNER William - Verdiende straf

 

lwvs.jpg

De openingszin:
Guy Forrest zat op de bordestreden voor het huis toen ik aankwam.

De korte inhoud
Victor Carl, onafhankelijk advocaat te Philadelphia, doet de goede dingen nogal eens om de verkeerde redenen. Wanneer zijn oude studiemaatje Guy Forrest wordt beschuldigd van de brute moord op zijn vriendin, de beeldschone en raadselachtige Hailey Prouix, stemt Carl toe de verdediging op zich te nemen – waarbij hij verzwijgt dat hijzelf ook een heftige relatie met het slachtoffer had en dat hij van plan is om zijn cliënt wel degelijk voor de moord te laten opdraaien. Voor straf. Maar naarmate de zaak vordert, begint Carl te twijfelen. Is Guy wel schuldig? Om alle feiten boven water te krijgen, begint Carl een speurtocht dwars door Amerika, die hem via de Appalachen en Las Vegas naar een kindertehuis in West-Virginia voert, waar hij de schokkende waarheid over het verleden van Hailey Prouix ontdekt. En al die tijd kijkt vanuit de schaduw de moordenaar mee – een moordenaar die net als Victor Carl nog steeds uit is op wraak….

Het volledige rapport
Vooraleer zich voltijds aan het schrijven van boeken te wijden, werkte William Lashner als aanklager voor de staat Washington DC. 
De in de buurt van Philadelphia residerende auteur creëerde in 1995 de advocaat Victor Carl, een man dei kantoor houdt in diezelfde stad en wiens professionele gedrag op de rand van het wettelijke balanceert en soms zelfs die grens overschrijdt. Ondertussen telt deze reeks van rechtbankthrillers, die begon met Meineed al zeven delen.
Daarnaast publiceerde met Beroepsgeheim een op zichzelf staande advocatenthriller en schreef hij in 2007 onder het pseudoniem Tyler Knox een satire op de Amerikaanse manier van leven.

Verdiende straf is het derde deel van de serie en dateert uit 2003: Victor Carl wordt om bijstand gevraagd door zijn vriend Guy Forrest. Victor vindt de man die zijn familie verliet voor een stormachtige liefde met Hailey Prouix, zittend onder het bloed op de veranda van Haileys huis, met een revolver in de hand. Niet alleen dit alleszeggende beeld, maar ook het feit dat Victor zelf ook een passionele relatie had met het slachtoffer, doen hem besluiten om schuldig te pleiten. Maar als Guy maar blijft maar volhouden aan zijn onschuld, begint Victor te twijfelen en gaat hij graven in het verleden van het slachtoffer. Een schokkend verleden dat niet alleen Haileys leven ruïneerde maar ook nu nog bedreigend is voor de gezondheid van Victor Carl en zijn medestanders…

William Lashner vertelt het verhaal in de eerste persoon enkelvoud, wat bevreemdend en bedreigend is als je die ik-figuur dingen ziet doen die eigenlijk niet door de beugel kunnen, want het lijkt alsof de lezer deze handelingen zelf uitvoerde. Maar anderzijds is het lovenswaardig dat de auteur het aandurft een personage neer te zetten dat eens niet de perfectie benadert. Niets menselijks is hem vreemd.
Gelukkig is er regelmatig een licht sarcastisch ondertoontje te bespeuren waardoor het een en ander gerelativeerd wordt.

Het sterkste personage is trouwens niet de hoofdfiguur, maar een van zijn tegenstanders: met name de ervaren maar mysterieuze rechercheur Breger, die in alle gemoedelijkheid zijn werk doet en tegelijk er toch in slaagt zijn zin te krijgen.

Verdiende straf wordt zeer traag opgebouwd waardoor de lezer lang in het ongewisse blijft over de richting die het verhaal zal uitgaan. Het gebrek aan duidelijke lijnen in het eerste deel van het boek zorgt voor een wazigheid, die niet altijd als aangenaam ervaren wordt.

Het plot zit echter goed in elkaar, ondanks het feit dat ik nogal wat moeite had met de geloofwaardigheid van zowel het slachtoffer als het motief voor de moord. 

Verdiende straf is niet slecht en dankt zijn bestaansrecht vooral an zijn dubieuze hoofdpersonage, maar er zijn een pak legal thrillers op de markt die kwalitatief van een hoger niveau zijn.

Het definitieve verdict: 6/10


EOB.JPG


04-03-13

FINDER Joseph - De krijgsraad

 

fjhc.jpg

 

De openingszin:
Om precies negen uur ’s morgens liep Claire Heller Chapman de spelonkachtige, oude collegezaal van de juridische faculteit van Harvard in en merkte dat een kleine groep verslaggevers haar opwachtte.

De korte inhoud
Claire Heller is advocate, gespecialiseerd in ingewikkelde strafzaken. Ze is gelukkig getrouwd met Tom en ze is dol op haar zesjarige dochtertje Annie. Maar hun perfecte leven spat uiteen wanneer Tom gearresteerd en aangeklaagd wordt vanwege een oorlogsmisdaad. Claire zet haar uitstekende reputatie op het spel door de verdediging van Tom op zich te nemen. Het proces wordt gehouden voor een geheime krijgsraad met volstrekt eigen regels. Claire probeert overtuigd te blijven van de onschuld van haar man, hoewel de bewijsvoering zich tegen Tom opstapelt….
 


Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Joseph Finder, die wereldwijd erkenning kreeg voor zijn bedrijfsthrillers, zit momenteel midden in een serie met privédetective Nick Heller als hoofdfiguur. Maar al in 1998 creëerde hij een hoofdpersonage met dezelfde familienaam voor het op zichzelf staande verhaal De krijgsraad. Na de verfilming ervan in 2002 met Morgan Freeman en Ashley Judd, verscheen er ook een Nederlandstalige filmeditie van het boek onder de titel High crimes.

Hierin vormen, Claire Heller, advocate en docente rechten, haar tweede man, effectenmakelaar Thomas Chapman en haar dochter Annie het toonbeeld van het perfect gelukkige gezinnetje. Aan al dat huiselijk geluk komt abrupt een eind als Tom opgepakt wordt en voor de krijgsraad moet verschijnen op beschuldiging van misdaden tegen de menselijkheid tijdens zijn militair verleden. Overtuigd van zijn onschuld besluit Claire haar man te verdedigen. Terwijl Claire zich probeert aan te passen aan de regels van de militaire rechtbank, gaat ze door de bewijslast en verklaringen stilaan twijfelen aan de onschuld van haar man.

Al vanaf de eerste paragraaf springt de zalige schrijfstijl van de auteur in het oog. Meteen zit de lezer in het verhaal en voelt hij zich thuis in de wereld die Joseph Finder zijn pen toverde. 

De krijgsraad raakt de lezer als een klap in het gezicht. Een gegeven dat veel te weinig bereikt wordt, want oppervlakkigheid lijkt te heersen in de hedendaagse wereld van het spannende boek Eenmaal het verhaal op dreef is, wordt de lezer als een balletje in een flipperkast heen en weer geschoten tussen verschillende emoties, die gaan van ergernis (van het goede soort), over ongeloof tot verbijstering, met amper momenten van relatieve rust.

Dit wordt bereikt door een klassieke opzet waarbij het hoofdpersonage in een uitzichtloze situatie gemanoeuvreerd wordt, en waarin twee partijen niet met gelijke wapens kunnen strijden. Soms ligt het er allemaal wel net wat te dik op om geloofwaardig te blijven, maar dat is typisch voor dit soort verhalen. Net zoals het feit dat de underdog meestal toch als overwinnaar uit de bus komt. Joseph Finder zou Joseph Finder niet zijn als hij de lezer ondanks deze bijna clichématige opzet, toch nog weet te verrassen met een explosief en onverwacht einde. Een fantastische ontknoping die op zich al een paar punten waard is.. Dat De krijgsraad verfilmd werd, is niet echt een verrassing want het hele opzet is gesneden koek voor Hollywood.

Er komt trouwens nog een tweede verfilming aan van een boek van deze auteur. In het najaar van 2013 zou Paranoia in de zalen moeten draaien, met onder andere Harrison Ford en Liam Hemsworth (o.a. The hunger games en The expendables 2) in de hoofdrollen.

De ervaringen van de civiele advocate met de militaire rechtspraak geeft resulteert in een unieke situatie, die de auteur perfect aangrijpt om weer te geven dat het leger een totaal andere wereld is dan de burgermaatschappij, waar andere normen en waarden gelden.

Samen met Paranoia behoort De krijgsraad tot het beste wat ik tot op de dag van vandaag van Joseph Finder mocht lezen. Een aanrader voor elke liefhebber van het spannende boek en elke misdaadauteur zou het moeten gelezen hebben als schoolvoorbeeld voor het uitlokken van emoties bij het publiek.

Het definitieve verdict: 8/10 

EOB.JPG


02-03-13

KEPLER Lars - Hypnose

 

klh.jpg

De openingszin:
Erik Maria Bark wordt door de rinkelende telefoon abrupt opgeschrikt uit zijn droom.

De korte inhoud
Tien jaar geleden heeft Erik Maria Bark gezworen nooit meer iemand onder hypnose te brengen. Maar als inspecteur Joona Linna hem om hulp vraagt bij een moordzaak waarbij levens van twee jonge mensen op het spel staan, heeft Erik geen andere keuze. Hij brengt een zwaargewonde getuige onder hypnose. Al snel wordt duidelijk dat Erik de prijs moet betalen voor zijn verbroken belofte. Hij wordt getroffen door een serie gewelddadige en onverklaarbare gebeurtenissen. Gebeurtenissen die ook zijn gezin meesleuren in een vreselijke nachtmerrie.


Het volledige rapport
In de nasleep van het monstersucces van Stieg Larssons trilogie, werd een hele resem aan Scandinavische auteurs gecontracteerd en vertaald, die allen ondertussen een trilogie op de markt brachten. De bekendste namen in deze groep zijn de Zweedse auteurs Jens Lapidus en Lars Kepler. Deze laatste is het pseudoniem van het echtpaar Alexandra Coelho en Alexander Ahndoril, die elk ook al romans publiceerden onder hun eigen naam.

Twee jaar geleden las ik Contract, het tweede boek waarin rechercheur Joona Linna de hoofdrol toebedeeld kreeg. Hoewel het een zeer goed werk was, bleef de protagonist een totale vreemde voor mij, wat me nieuwsgierig maakte naar zijn pedigree. Toen al nam ik mij voor om ooit Hypnose, het eerste deel, ter hand te nemen en de recente verfilming van dit boek, onder de titel Hypnosis, is een ideale aanleiding om die belofte in te lossen.

Maar wat betreft de uitdieping van het hoofdpersonage blijf ik nog altijd op mijn honger zitten, want ook in dit boek wordt daar geen werk van gemaakt en blijft de betweterige Joona ‘Wat heb ik je gezegd!’ Linna veroordeeld tot de bordkartonnen status. Meer werk wordt er gemaakt van Erik Bark, de spilfiguur van Hypnose. Deze trauma-arts deed jarenlang praktijkgericht onderzoek naar medische hypnose, maar tien jaar geleden zwoer hij die tak van de psychologie af. Nu vraagt Joona Linna hem om een zwaar gewonde overlevende van een slachting onder hypnose te brengen, in de hoop de dader te kunnen identificeren. Nadat Erik Bark schoorvoetend akkoord gaat, lijken hij en zijn gezin zich plots in het oog van een levensbedreigende storm van geweld te bevinden, waardoor Joona Linna genoodzaakt is zijn tijd over twee zaken te verdelen.

In een tijdskader van drie decemberweken, met een epiloog op kerstavond, zet Lars Kepler een relatief groots opgezet verhaal neer met twee grote verhaallijnen die lange tijd fungeren als elkaars bliksemafleider, maar die jammer genoeg nooit mooi in elkaar vloeien. Wel passen beide draden in de thematiek van het boek die de relatie tussen moeder en kind behandelt en deze onder andere bekijkt vanuit een paar beschadigde personages.

Plotgewijs zit Hypnose goed in elkaar. De meer dan vijfhonderd bladzijden beiden meer dan genoeg ruimte voor dwaalsporen en onverwachte wendingen waarvan men zich afvraagt hoe een auteur er in godsnaam opkomt.. Maar anderzijds zijn er ook een aantal plotwendingen die met de grote trom op voorhand aangekondigd worden, waardoor het effect ervan verloren totaal verloren gaat. En eveneens wordt de cruciale tip die naar de ontknoping vol actie leidt, op een nogal ongeloofwaardige wijze aangegeven.

Hypnose is een degelijke policier, die garant staat voor ettelijke uurtjes leesplezier, maar je de wereld niet zal kunnen doen vergeten. Gewoon goed dus.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


12:40 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kepler_lars, vertaald, zweden, 7, policier, drama, medisch, whodunit, serie |  Facebook |

07-02-13

NESBO Jo - De kakkerlak

 

njdk.jpg

 

De openingszin:
Het licht sprong op groen en het gebrul van de auto’s, de motorfietsen en de tuktuks zwol aan tot Dim de ruiten van Robertson Department Store zag trillen.

De korte inhoud
In de kamer van een obscuur motel in Bangkok wordt het lijk van de Noorse ambassadeur gevonden. Harry Hole wordt naar Thailand gestuurd om in samenwerking met zijn Thais-Amerikaanse collega Liz Crumley de zaak zo discreet mogelijk op te lossen. Maar naarmate het onderzoek vordert, wordt hen langzaam duidelijk dat het om meer dan alleen een moord gaat. Ook lijkt het erop dat een aantal mensen in Noorwegen er belang bij had om hem naar Thailand te sturen. Harry is echter vastbesloten om het ongedierte dat het daglicht niet kan verdragen te ontmaskeren.



Het volledige rapport
“Jo Nesbo is een waardige opvolger van Henning Mankell en Stieg Larsson”, staar er te lezen op de cover. Maar de Noor Jo Nesbo publiceerde zijn debuut De vleermuisman al zeven jaar voor er sprake was van de schrijver Stieg Larsson en hoewel hij twaalf jaar jonger is dan de Scandinavische referentie Henning Mankell, moeten ze toch eerder als tijdgenoten beschouwd worden dan als voorganger en opvolger. Wel is het zo dat het internationale succes in het Engelse taalgebied voor de Noor pas de laatste jaren het hoogtepunt bereikt heeft. 

Daar waar De vleermuisman het gedroomde debuut was – het werd onder andere in 1998 bekroond met de Glazen Sleutel, de prijs voor het beste Scandinavische spannende boek – bleef De kakkerlak, het tweede boek met rechercheur Harry Hole in de hoofdrol, verweest achter zonder ook maar een enkele nominatie. Onder andere daardoor hebben we tot het najaar van 2012 moeten wachten op de eerste Nederlandse editie, die er gekomen is onder invloed van het eerder vernoemde internationale succes. 

In Vleermuisman wordt Harry Hole naar Bangkok gestuurd om de verdachte omstandigheden rond de dood van de Noorse ambassadeur te onderzoeken. Terwijl de Noorse regering er alles aan doet om de zaak met zo weinig mogelijk deining af te handelen, lijkt Harry aan de andere kant van de wereld een zaak in handen te hebben die diezelfde regering in een slecht daglicht zou kunnen zetten. Verbeten probeert hij de kakkerlak die zich schuilhoudt onder de onderste steen te ontmaskeren; eentje die veel gevaarlijker is dan de beestjes die zich in zijn hotelkamer verschuilen.

Enerzijds is het te begrijpen, want eigenlijk deelt De kakkerlak zijn basisgegeven met Vleermuisman: drop een vreemdeling in een grote stad van een exotisch land en beschrijf zijn indrukken. Sydney werd ingeruild voor Bangkok, maar voor de rest hebben we het allemaal al eens gelezen. Anderzijds is het dan weer moeilijk te geloven, want het verhaal is best de moeite waard en wordt zeer onderhoudend verteld waarbij de auteur zich bij momenten bedient van ontroerend mooie taal en op tijd en stond een voor een knipoog zorgt.

Het hoofdpersonage dat Jo Nesbo creëerde is een bizarre figuur: een alcoholicus die niet alleen te kampen heeft met een professionele burn-out, maar ook zijn privéleven totaal uitgeblust ondergaat. Groot is dan ook de verwondering dat deze “oude” man amper de kaap van de drie decennia heeft overschreden, wat meteen een hoop medelijden losweekt. Maar zijn rechtvaardigheidsgevoel is zo groot dat het aan naïviteit gaat grenzen. Kortom een interessante figuur met meerdere dimensies.

De couleur locale van Bangkok samen met de cultuurschok die Harry Hole ondervindt is een tweede sterke punt van dit werk. Het moge duidelijk zijn dat Jo Nesbo de twee maanden die hij in deze wereldstad verbleef goed gebruikt heeft om een ander uit de eerste hand te kunnen vertellen.

En ten slotte is er de plot van De kakkerlak, die op een dikke ui lijkt, en waarvan naarmate het boek vordert laagje voor laagje afgepeld wordt om uiteindelijk tot een oplossing te komen die niet alleen spectaculair beschreven wordt , maar ook nog zeer aanvaardbaar gebracht wordt. 

De kakkerlak is nog geen meesterwerk, maar het potentieel van Jo Nesbo en zijn hoofdpersonage springen al in het oog. Het is dan ook amper te begrijpen dat Vlaanderen en Nederland bijna vijftien jaar hebben moeten wachten om hiervan te kunnen genieten.

Het definitieve verdict: 7/10


EOB.JPG


20:48 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nesbo_jo, vertaald, noorwegen, 7, policier, whodunit, serie |  Facebook |

29-01-13

ROSLUND & HELLSTROM - Vaderwraak

 

rhv.jpg

 

De openingszin:
Hij had het niet moeten doen.

De korte inhoud
De vader van een meisje dat het slachtoffer is geworden van een zojuist ontsnapte kindermoordenaar, neemt het recht in eigen handen uit onvrede over het traag verlopende politieonderzoek. Zo voorkomt hij dat de moordenaar opnieuw zal toeslaan. De reacties met betrekking tot het handelen van de vader brengen het hele land in beroering.


Het volledige rapport
Dit Zweedse schrijversduo leerde elkaar kennen toen journalist Anders Roslund een televisiereportage maakte over organisatie van ex-gedetineerde Borge Hellstrom, die gevangenen na hun invrijheidstelling weer helpt inburgeren in de maatschappij. De sociale en maatschappelijke betrokkenheid van deze twee heren is ook prominent aanwezig in hun boeken waarin de norse en eigengereide rechercheur Ewert Grens de hoofdrol speelt.

Na het monstersucces dat hen in 2010 te beurt viel met Drie seconden, was het angstaanjagend stil rond dit duo. Maar eind 2012 lag hun zesde hersenspinsel, getiteld Twee soldaten toch in de winkelrekken. Ik heb ondertussen mijn handen kunnen leggen het het boek waarmee het in 2004 allemaal begon: Vaderwraak.

Hierin draait alles rond de, uit de gevangenis ontsnapte, pedofiel Bernt Lund en Fredrik Steffansson, de vader van een van Bernts slachtoffers. Omdat de ontsnapte crimineel in zijn ogen niet snel genoeg weer ingerekend wordt, besluit Fredrik het recht in eigen handen te nemen. Zijn actie lokt verschillende reacties uit en zadelt de maatschappij op met een aantal dilemma’s.

In Vaderwraak wordt op zeer realistische wijze het gedrag en het denken van een pedofiel uiteengezet. Dit resulteert in een onverbloemd en pakkend verhaal.

Los van het feit dat het spannende aspect van het boek best goed is, wordt het toch overschaduwd door de vraag wat de aanwezigheid van een pedofiel doet met een mens. Meer bepaald met mensen die al dan niet rechtstreeks betrokken zijn bij het gegeven. Al snel blijkt dat de natuurkundige wet van actie en reactie ook hier geldt en dat de rechteloosheid en heksenjachten niet veraf zijn, als men even de waakzaamheid laat verslappen.

Het verschil tussen het recht in theorie en in de praktijk; tussen de letter en de geest van de wet, levert een zeer gedegen uitgewerkt en genuanceerd verhaal op dat de lezer aan het denken zet. Dat laatste alleen al maakt Vaderwraak meer dan de moeite waard in deze tijden waarin spannende boeken veelal het hersenloze amusement niet meer ontstijgen.

Met Vaderwraak leverden Roslund en Hellstrom een visitekaartje om U tegen te zeggen en dat de lezer zeer nieuwsgierig maakt naar meer. Kortom, een aanrader.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


28-01-13

ILES Greg - Doodsslaap

 

igd.jpg

De openingszin:
Zes maanden geleden ben ik gestopt met het schieten van mensen, net nadat ik de Pulitzer Prize had gewonnen.

De korte inhoud
Fotojournaliste Jordan Glass bezoekt in Hongkong de tentoonstelling The Sleeping Woman. Daar ontdekt ze een portret van zichzelf. Net als de andere geschilderde vrouwen ziet ze er eerder dood dan slapend uit.

Maar Jordan weet dat het geen portret van haar is; het moet van haar tweelingzus Jane zijn, die een jaar geleden verdwenen is. Aangenomen wordt dat Jane is vermoord door de seriemoordenaar die in New Orleans vrouwen van de straat plukt.
Alle slachtoffers zijn spoorloos, maar ze blijken inderdaad vereeuwigd te zijn in The Sleeping Woman-serie. Omdat dit het enige spoor is dat de FBI heeft, betrekt agent John Kaiser Jordan bij de jacht op de anonieme kunstenaar. Een jacht die niet zonder gevaar is…


Het volledige rapport
Greg Iles was goed op weg om een van de grootste hedendaagse misdaadauteurs te worden. Zijn Natchez-trilogie met Penn Cage in de hoofdrol stond garant voor spanning met een meerwaarde. Maar een zwaar verkeersongeval, nu bijna twee jaar geleden, staakte zijn opmars. Hoewel zijn webstek vermeldt dat hij volop aan het werk is aan een vierde Pen Cage thriller, lijkt de publicatie ervan steeds maar achteruit geschoven te worden. Gelukkig staat er nog genoeg oudere op zichzelf staande boeken van deze Amerikaan in de kast, zodat mijn afkickverschijnselen tot een minimum beperkt blijven.

Doodsslaap is er daar een van. De Nederlandstalige editie dateert al van 2003, maar het verhaal blijkt tijdloos te zijn en vertrekt van een zeer origineel gegeven: Oorlogsfotografe Jordan Glass herkent zichzelf in een schilderij van een slapende vrouw. Ze weet dat ze niet geposeerd heeft, maar haar tweelingzus is al een tijdje spoorloos verdwenen. Jane moet dus model gestaan hebben. Het schilderij maakt deel uit van een hele serie en het gerucht gaat dat de slapende vrouwen eigenlijk dood zouden zijn. Met deze ontdekking klopt Jordan bij de FBI aan om van de jacht op de seriemoordenaar die New Orleans onveilig maakt, weer een prioriteit te maken. Ze stelt echter een voorwaarde: ze wil zelf actief betrokken zijn bij het onderzoek, want de onzekerheid waarin ze het laatste jaar verkeerde, was onleefbaar.

Het wordt de lezer niet echt gemakkelijk gemaakt, want de stroeve vertaling kost energie en heeft een negatieve invloed op zowel de leessnelheid als het leesplezier. Maar dat laatste wordt weer wat goed gemaakt door de keuze van een vertelvorm in de eerste persoon enkelvoud. Hierdoor groeit er meteen een band tussen de lezer en Jordan Glass. Het gebruik van de tegenwoordige tijd zorgt voor nog meer betrokkenheid, want het publiek maakt alles mee op hetzelfde moment als het hoofdpersonage. 

Niet alleen Jordan wordt trouwens goed uitgewerkt. Zowat alle belangrijke figuren in het verhaal worden professioneel voorzien van een intrigerende achtergrond en krijgen de nodige problemen mee waarover ze hun hoofd mogen breken. De personages zijn misschien wel het sterkste gegeven van dit boek.
De originaliteit van het veelbelovende uitgangspunt, kan niet lang volgehouden worden en al snel ontaardt het verhaal zich als een gewone politieroman, met een rechttoe rechtaan jacht op een seriemoordenaar die zich in het kunstmilieu lijkt te bewegen.

Gelukkig weet Greg Iles hoe hij een plot moet construeren dat garant staat voor actie en spanning tot op het eind. De auteur levert wat dit betreft weer eens vakwerk af, maar Doodsslaap mist de drive van bijvoorbeeld zijn voorganger 24 uur.

Markant is ook dat de auteur al in 2001, het publicatiejaar van de Engelse editie, de overstroming van het French Quarter in New Orleans vooropstelt als een wezenlijk gevaar, dat bewaarheid werd toen storm Katrina in 2005 over de regio raasde.

Doodsslaap is lang niet slecht, maar is wel het minst sterke boek dat ik tot op heden van las van Greg Iles,
omdat het naar de normen van de auteur nogal gewoontjes is.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


21-01-13

GERRITSEN Tess - De laatste sterft

 

gtdls.jpg

 

De eerste zin:
Op de avond dat de dertienjarige Claire Ward had moeten sterven, stond ze op de vensterbank van haar slaapkamer in Ithica te weifelen of ze de sprong zou wagen.

De korte inhoud
De levens van drie kinderen raken door extreem gruwelijke gebeurtenissen met elkaar verweven: eerst worden hun families vermoord, daarna hun pleeggezinnen. Ze blijven als enige overlevenden over.
De kinderen worden in veiligheid gebracht op de streng beveiligde kostschool Evensong, een internaat voor zwaar getraumatiseerde kinderen dat is opgericht door leden van de Mefisto Club. Maura Isles vertrouwt de gang van zaken op de school niet en wil dat de zestienjarige Julian ‘Rat’ Perkins, die ze kent van een eerdere zaak en ook op Evensong verblijft, een ander onderkomen zoekt.
Rechercheur Jane Rizzoli en Maura storten zich op het onderzoek naar de moorden op de families en zetten hun eigen levens op het spel om de kinderen te beschermen. Kunnen ze het gevaar op tijd afwenden?


Het volledige rapport
De schrijfster waarvan haar ouders China verruilden voor het beloofde land dat de Verenigde Staten van Amerika zijn, is ondertussen wereldberoemd. Is het niet door haar boeken over rechercheur Jane Rizzoli en schouwarts Maura Isles, dan wel door de televisieserie met dezelfde hoofdpersonages, die al aan het derde seizoen toe is.

De laatste sterft is al het tiende deel in de serie met de twee eerder genoemde hoofdpersonages, waarin deze keer zowel Rat - die geïntroduceerd werd in Sneeuwval – als Anthony Sansone van de Mefisto Club, eveneens aanwezig zijn.
Het verhaal begint als drie kinderen op totaal verschillende plaatsen op korte tijd aan de dood ontsnappen. Hun pleegouders hebben echter niet zoveel geluk en laten, net als de ouders van de kinderen twee jaar eerder, het leven. Een van de moorden vond plaats in Boston, waardoor Jane Rizzoli betrokken raakt bij het onderzoek.
De Mefistoclub brengt de kinderen onder in hun internaat Evensong, waar Maura Isles net op bezoek is bij Julian ‘Rat’ Perkins. Maar het veiligheidsgevoel is al snel ver te zoeken als allerhande vreemde zaken vastgesteld worden op het nochtans goed beveiligde domein van de kostschool. Is er iemand bezig een derde poging te wagen om de ontheemde kinderen het leven te ontnemen? Maura en Jane staan voor een raadsel…

Een boek van Tess Gerritsen is, door de haar aangename vertelstijl altijd een plezier om te lezen. Maar in haar nobel streven om haar verhalen zo origineel mogelijk te houden is de plot van De laatste sterft wel erg vergezocht. De auteur moet zich als een volleerd yogi in allerlei bochten wringen om Rat en de Mefisto club te integreren in het verhaal. Misschien zelfs wel een bocht teveel, want de lezer kan aanvoelen dat deze keer het boek net iets minder vloeiend op het papier terecht kwam dan we van deze Amerikaanse gewoon zijn en zelfs verwachten.
Ofwel ligt het gewoon aan mijzelf, want ik was nooit een grote fan van de onverstoorbare Anthony Sansone en zijn club, die overal het kwaad met hoofdletter K in ziet.

Evensong, de belangrijkste locatie, lijkt ook uit te deinen en begint in de verbeelding van de lezer steeds meer en meer de Amerikaanse evenknie te worden van Harry Potters Zweinstein. Niet alleen het gebouw zelf trouwens, maar ook het hele entourage van docenten en leerlingen, die bijvoorbeeld lessen boogschieten voorgeschoteld krijgen.

Het lijkt stilaan bergafwaarts te gaan met Tess Gerritsen. Van Het stille meisje schreef ik al dat het niet haar beste werk was en De laatste sterft staat daar nog een trapje onder. Hoewel het zeker nog te vroeg is om te verklaren dat ze de plank heeft misgeslagen, is de auteur stilaan bezig te verhuizen uit het vakje “zeer goed” om permanent in te trekken bij de gewoon goede boeken.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


21:22 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gerritsen_tess, vertaald, usa, 6, familiedrama, policier, whodunit, serie |  Facebook |

15-01-13

GERRITSEN Tess - Diagnose besmet

 

gtdb.jpg

De eerste zin: 
Een scalpel is een prachtig ding.

De korte inhoud
Dokter Toby Harper heeft nachtdienst op de eerstehulpafdeling van het Springer ziekenhuis als er een man in kritieke toestand wordt binnengebracht. De verwarde man reageert nauwelijks op de behandeling en verdwijnt spoorloos. Voor Toby hem kan vinden wordt ze geconfronteerd met een nieuwe patiënt met dezelfde symptomen. Hij komt uit hetzelfde luxe verzorgingscomplex. Toby ontdekt dat er in de privékliniek van het tehuis hormooninjecties worden gegeven aan vermogende bejaarden. De machtige artsen van Brant Hill deinzen nergens meer voor terug….



Het volledige rapport
Vooraleer de Amerikaanse interniste Tess Gerritsen bekendheid verwierf met haar reeks boeken over rechercheur Jane Rizzoli en schouwarts Maura Isles schreef ze een aantal op zichzelf staande boeken die zich afspelen in de medische wereld. De eerste twee titels – Hartslag en Diagnose besmet - werden niet zolang geleden heruitgegeven als duoboek, wat een ideale gelegenheid schept om kennis te maken met de eerste stappen van deze auteur in de wereld van het spannende boek.

In Diagnose besmet, dat vijftien jaar geleden voor het eerst in de winkels te vinden was, wordt spoedarts Toby Harper geconfronteerd met een paar oudere patiënten die zich vreemd gedragen en die niet lijken te reageren om welke behandeling dan ook. Al snel blijkt dat beide patiënten verblijven in een duur en rijkelijk uitgerust complex voor ouderen, waar ze beiden een kuur volgen die belooft hun leven te verlengen en hun oude dag een pak comfortabeler moet maken. Als Toby Harper op onderzoek gaat, stuit ze niet alleen op een doofpotoperatie, maar zet ze haar leven en dat van haar medestanders op het spel…

In haar bekende vlotte schrijfstijl vertelt ze een verhaal dat qua opzet veel gelijkenissen vertoont met Hartslag: een gedreven vrouwelijke arts die laag in de pikorde staat van de kliniek waar ze werkt, ontdekt vreemde praktijken van een of meer collega’s, die ze wil aanvechten. Maar de dienstoversten en directie denken vooral aan het potje gedekt houden, om een schandaal te voorkomen en de goede naam van hun hospitaal te vrijwaren. En de geviseerde artsen op hun beurt stellen zonder mededogen alles in het werk om hun foute praktijken voort te kunnen zetten, waarbij chantage en moord frequent worden aangewend. Bij uitbreiding blijkt dit stramien een constante te zijn in de medische thrillers; een basisgegeven waarop auteurs als Robin Cook en Michael Palmer een heuse carrière uitbouwden in dit subgenre.

Gelukkig springt Tess Gerritsens werk er in de positieve zin uit omdat ze haar belangrijkste personages levensecht weet neer te zetten, door ze naast hun werk nog met een hoop beslommeringen op te zadelen. Hierdoor wordt de band met de lezer aangehaald wat het leesplezier bevordert.

Toch is de ontknoping van Diagnose besmet net iets te overdreven en te ver gezocht om zeer geloofwaardig over te komen.

Voor de rest niets dan lof voor dit meer dan genietbare vroege werk van Tess Gerritsen, die ondertussen met De laatste sterft al vijftien spannende titels achter haar naam heeft staan pronken. Alleen moet de toekomstige lezer er rekening mee houden genoeg tijd te laten tussen twee spannende boeken in de medische sfeer om enige overeenkomstigheden niet op te merken.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


23-12-12

MANKELL Henning - De gekwelde man

 

mhdgm.jpg

 

De eerste zin:
Het verhaal begint met een plotselinge woede-uitbarsting.

De korte inhoud
Hakan von Enke, een gepensioneerde marineofficier, verdwijnt tijdens zijn ochtendwandeling in een bos nabij Stockholm. Voor Kurt Wallander wordt dit een hoogstpersoonlijke kwestie aangezien Von Enke de schoonvader is van zijn dochter Linda. Terwijl Wallander zich het hoofd breekt over de toedracht, beseft hij dat hij een gigantisch geheim op het spoot is dat betrekking heeft op de volledige Zweedse naoorlogse geschiedenis. Dan verschijnt er in zijn persoonlijke leven een nog veel donkerder wolk aan de horizon.



Het volledige rapport
De Zweed Henning Mankell mag beschouwd worden als de vlinder wiens vleugelslag aan de basis ligt van de tsunami van Scandinavische spannende boeken die ons taalgebied, en bij uitbreiding de ganse wereld, momenteel overspoelt. Natuurlijk was er eerst het eitje en de larve in de persoon van het duo Sjöwall en Wahlöo, die tussen 1965 en 1974 de wereld al een eerste keer liet en kennismaken met de Zweedse literatuur, maar na die tien trend definiërende boeken was er bijna twintig jaar niets.

Tot Henning Mankell de pen ter hand nam en in 1991 Moordenaar zonder gezicht op de wereld losliet. Dit spannend debuut was het eerste deel van een serie rond de sombere rechercheur Kurt Wallander uit het stadje Ystad in de Zuid-Zweedse provincie Skane. Acht boeken lang konden thrillerliefhebbers zich wentelen in de prachtig gecomponeerde avonturen van dit complexe personage. Tot de auteur in 1999 aankondigde dat deel negen, een bundel kortverhalen onder de titel De Jonge Wallander het –in mijn ogen teleurstellende en onwaardige - orgelpunt van deze reeks zou betekenen. Gelukkig herzag Henning Mankell zijn mening en kreeg deze kwalitatief zeer hoogstaande serie weer eens 10 jaar later een nieuw einde in de vorm van De gekwelde man.


Hierin keert de Hakan von Enke niet meer terug van zijn dagelijkse ochtendwandeling in de bossen rond Stockholm. De man, marineofficier op rust, blijkt spoorloos te zijn verdwenen. Hakan is de vader van de vriend van Linda Wallander, waarmee zij een dochter heeft. Linda vraagt dan ook meteen aan haar vader om op zoek te gaan naar schoonvader. Kurts zoektocht brengt niet alleen familiegeheimen aan het licht, maar hij vindt verontrustende sporen die hun oorsprong vonden in de koude oorlog, waar Zweden als neutraal land een stootkussen vormde tussen het Warschaupact en de NAVO. Daarnaast wordt Wallander tijdens zijn speurtocht herhaaldelijk geconfronteerd met zijn eigen aftakeling…

Wat meteen opvalt, is de stijlbreuk wat de cover betreft. Daar waar de overige negen Wallanders verpakt waren in detailopnamen van schilderijen, prijkt er deze keer een foto - van misschien wel een gekwelde man - op de cover, die weliswaar nauwer aansluit bij de omslagfoto’s van zijn recenter werk.

Gelukkig blijkt de inhoud onveranderd. De gekwelde man is zalige literatuur om je als lezer in te wentelen en je te laten meeslepen door zowel de speurtocht naar de verdwenen man als door wat er allemaal in het hoofd van het hoofdpersonage omgaat. Deze dualiteit maakt dat de auteur moeiteloos een huiszoeking kan uitspinnen over acht bladzijden, zonder de aandacht van de lezer onderweg te verliezen.


De thematiek van de Zweedse positie in de koude oorlog, is misschien wat achterhaald. De auteur komt naar buiten met een gedurfde stelling, die in zijn thuisland en andere neutrale staten misschien controversieel is, maar waar wij, als leden van de NAVO, niet echt van wakker liggen. Het schokeffect blijft dan ook uit, wat ook tot gevolg heeft dat het plot nogal vergezocht lijkt.

De gekwelde man, winnaar van de Crimezone publieksprijs 2010, is een boek voor de meerwaardezoeker, waarin melancholie de plak zwaait en Henning Mankell zijn uitmuntende vertelstijl nog maar eens tentoon spreid, wat resulteert in een hoog realiteitsgehalte. Met dit boek komt er alsnog een waardig einde aan deze fantastische reeks.

Het definitieve verdict:7/10

EOB.JPG


12-12-12

JAHN Ryan David - Zelfkant

jrdz.jpg

De eerste zin:
De ochtend van de dag waarop Simon voor het eerst iemand vermoordde voelde doodgewoon.

De korte inhoud
Wanneer einzelgänger Simon Johnson in het donker wordt aangevallen in zijn vervallen flat in LA, weet hij dat hij of moet terugvechten, of vermoord zal worden. Hij vecht, en wanneer hij na afloop het licht aandoet, realiseert Simon zich twee dingen, 1: zijn aanvaller is dood; 2: de man die daar dood op de grond ligt, lijkt als twee druppels water op hem. In de dagen die volgen zal Simons eenzame leven er totaal anders uit gaan zien. Hij besluit het leven van de man die nu onder veertig liter ijs in zijn badkuip ligt te gaan leiden en geeft zich uit voor Jeremy Shackleford, (schijnbaar) gelukkig getrouwd wiskundeleraar. Het lukt hem iedereen erin te luizen, Shacklefords collega’s en zelfs zijn mooie vrouw. Wanneer er echter mysterieuze boodschappen op de muren van Simons flat verschijnen, realiseert hij zich dat het afschudden van zijn eigen identiteit lastiger is dan hij zich had voorgesteld. Wanneer de verschillen tussen de levens van de beide mannen steeds duidelijker worden en het ijs begint te smelten, stapelen de gebeurtenissen zich op een steeds catastrofalere manier op.


Het volledige rapport
Deze Amerikaanse auteur, die naar eigen zeggen maar tot zijn zestiende op de schoolbanken vertoefde, zag zijn spannend debuut in 2010 bekroond met een Britse First Blood Dagger. Het boek, dat gebaseerd is op een oude spraakmakende echte moord in New York verscheen een jaar later in een Nederlandse editie onder de titel De gloed van geweld. Zijn tweede boek Zelfkant, dat zuivere fictie is, situeert hij aan de andere kant van de Verenigde Staten, in Los Angeles.


Daar woont en werkt grijze muis Simon Johnson. Als hij op een nacht wordt aangevallen, vermoordt hij de insluiper, om nadien vast te stellen dat die wel erg veel gelijkenissen vertoont met zichzelf. In een opwelling besluit hij de identiteit van zijn slachtoffer, Jeremy Shackleford, over te nemen, wat hem in het begin gemakkelijk afgaat. Maar later blijkt zijn alter ego een diepduistere kant te bezitten waardoor hij zijn persoonsverwisseling ten zeerste betreurt.

Ryan Jahn bedient zich van een klinische, afstandelijke en docerende vertelstijl, wat een afstand creëert tussen boek en lezer. Een gegeven dat nooit als positief kan ervaren worden bij een psychologische roman, waarbij inleving in het hoofdpersonage een voorwaarde is tot een geslaagd boek. Het verhaal leest weliswaar vlot weg, maar betrokkenheid is er amper.

De opmerkzame lezer stelt al snel vast dat er rare dingen gebeuren in het boek. In het begin wakkert dat de nieuwsgierigheid wat aan, maar al snel transformeert dat gevoel zich in verontwaardiging: doden worden weer levend; dingen verplaatsen zich als vanzelf of verdwijnen volledig en zonder verklaring. En dat terwijl Zelfkant niets te zien heeft met bovennatuurlijke fenomenen.

De auteur probeert een en ander nog wel recht te trekken, maar hij kan niet verbergen dat hij de kunst van het uitwerken van een waterdicht plot nog lang niet machtig is. Door de onmogelijke opzet van het verhaal is dit boek een sneltrein naar een op zijn minst ontgoochelde en op zijn ergst een bedrogen lezer. Het is moeilijk hier dieper op in te gaan zonder essentiële informatie vrij te geven, maar laat me het vergelijken met iemand die zonder het te beseffen even zelfmoord pleegt en dan verder gaat met zijn leven!?!?

Het cliché indachtig dat het tweede boek altijd het moeilijkste is om te schrijven en het feit dat Jahns derde, nog niet in Nederlandse vertaling verschenen werk The dispatcher zich dit jaar bij de laatste acht kanshebbers schaarde voor de Dagger voor het beste spannende boek, zal Ryan David Jahn nog wel een herexamen verdienen. Maar Zelfkant was wellicht de ontgoocheling van het jaar. En toch is er iets dat mij influistert dat de liefhebbers van S.J. Watsons Voor ik ga slapen ook dit boek kunnen appreciëren.

Het definitieve verdict: 3/10

Geschreven in opdracht van Crimezone.nl

EOB.JPG


11:24 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jahn_ryan_david, vertaald, usa, 3, drama, psychologisch, alleenstaand |  Facebook |

15-11-12

GODDARD Robert - Verjaard bedrog

 

grvb2.jpg

De eerste zin:
In het voorjaar van 1977 voelde ik, net de dertig gepasseerd, me een hopeloos geval; een mislukt talent in een vervuilde grote stad.

De korte inhoud
Martin Redford, werkloos historicus, gaat gretig in op de uitnodiging om onderzoek te doen naar het aftreden van Edwin Strafford. Strafford was de jonge Engelse minister van Binnenlandse Zaken aan het begin van de vorige eeuw in een kabinet dat tegen vrouwenstemrecht was.
Uit de memoires van Strafford blijkt dat hij aftrad om te kunnen trouwen met zijn geliefde, een voorvechter van kiesrecht voor vrouwen. Maar dan wijst zij hem plots af. Ontgoocheld en gebroken verdwijnt hij van het politieke toneel. Is de veelbelovende politicusbewust kapot gemaakt?
Naarmate Martin dichter bij de waarheid komt, duiken steeds meer mensen op die koste wat kost willen voorkomen dat zij moeten boeten voor verjaard bedrog.


Het volledige rapport
Op de kleine discrepantie tussen jaartal en leeftijd na, zou de openingszin van zijn debuut Verjaard bedrog ook kunnen slaan op de auteur zelf. Vooraleer dit werk hem de mogelijkheid bood om zich voltijds aan het schrijven te wijden, had deze Britse historicus al vergeefse pogingen achter de rug om als journalist en leraar zijn brood te verdienen.

Maar het gezegde “op ieder potje past een deksel” indachtig, heeft ook Robert Goddard zijn draai gevonden: eerder dit jaar verscheen de drieëntwintigste roman van zijn hand Voltooid verleden. Maar het begon allemaal zesentwintig jaar geleden met dit boek over Edwin Strafford, die in het begin van de twintigste eeuw de rijzende ster was aan het Engelse politieke firmament.

Maar net als hij een ministerspost op zak heeft, geeft hij zijn ontslag met de bedoeling in het huwelijk te treden met zijn geliefde en politiek tegenstandster, die hem meteen ook de bons geeft. Strafford blijft gedesillusioneerd achter en verdwijnt uit het openbare leven.
Jaren na diens dood, krijgt Martin Redford in 1977 de biografie van de politicus in handen, samen met de opdracht exact uit te zoeken waarom Straffords politieke carrière zo snel in de kiem gesmoord werd. Naarmate Martins onderzoek vordert, wordt hij meer en meer ondruk druk gezet om te voorkomen dat dit verjaard bedrog in de openbaarheid gebracht wordt.

Deze historische roman komt wat moeizaam op gang. Met name het eerste hoofdstuk is met zijn 172 bladzijden - een record? - een taaie dobber, want niet alleen wordt er de basis gelegd voor het verdere verhaal. Ook krijgt de lezer een snelcursus Engelse politieke geschiedenis gepresenteerd voor de periode 1900-1918, waarin feiten en fictie meesterlijk met elkaar verweven worden. Zo maken we onder andere de eerste politieke stappen mee van een andere grote mijnheer in de Britse politiek: Winston Churchill.

Nadien toont het verhaal zich intrigerend en afwisselend genoeg om de lezer moeiteloos aan zicht te binden, met een kleine dip halverwege, wanneer de voorspelbaarheid even de bovenhand neemt door enkele plotwendingen die te doorzichtig gebracht worden. Robert Goddard zet zijn verhaal groots op, wat resulteert in een degelijke historische roman waarin de feiten uit het verleden nog doorwerken tot in het heden. Hoewel een aantal spannende elementen ontegensprekelijk aanwezig zijn, neigt dit boek tegelijk ook naar een epos, dat fel doet denken aan De val van Stone dat Iain Pears enkele jaren geleden publiceerde.

Eigen aan dit soort werken zijn de personages ook nu weer tot in de puntjes afgewerkt. En door het verhaal in de eerste persoon enkelvoud te vertellen, ontstaat een band tussen lezer en personages, die soms zo hecht is dat het levensecht wordt.

Ondanks een goede plot en compositie haalt Verjaard bedrog niet hetzelfde niveau van voornoemde referentie, omdat er teveel herhalingen in voorkomen: eenzelfde feit wordt soms belicht vanuit drie verschillende gezichtpunten, die elk wel iets toevoegen aan het plaatje, maar de lezer meermaals een “been there, seen that” gevoel geven.

Verjaard bedrog is geen meesterwerk, maar toch degelijk genoeg om genietbaar te zijn voor alle liefhebbers van dit subgenre.


Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


06-11-12

BARCLAY Linwood - Zonder een woord

 

blzew.jpg

De eerste zin:
Toen Cynthia wakker werd, was het zo stil in huis dat ze dacht dat het zaterdag moest zijn.

De korte inhoud
Middelbare scholiere Cynthia Archer wordt op een ochtend wakker en ontdekt dat haar vader, moeder en broertje weg zijn. Er ligt geen briefje, er wordt niet gebeld. Er wordt gewoon nooit meer iets van hen vernomen.
Vijfentwintig jaar later weet Cynthia, inmiddels getrouwd en moeder van een dochtertje, nog steeds niet wat er is gebeurd. Als ze te gast is bij een Spoorloos-achtig televisieprogramma komt alles in een stroomversnelling.


Het volledige rapport
Van deze Amerikaans-Canadese auteur zijn er in het Nederlandse taalgebied ondertussen vier titels verschenen, maar Linwood Barclay heeft al elf spannende boeken achter zijn naam staan. De eerste vier boeken van zijn hand – serie komische thrillers - werden nooit vertaald en hij heeft ook nog drie werken die recenter zijn dan het dit jaar verschenen Kijk niet weg. Daarnaast schreef hij ook nog satire en non-fictie.

De eerste Nederlandstalige Barclay verscheen in 2007: Zonder een woord, waarin de puberende Cynthia Archer in 1982, na een zwaar nachtje stappen wakker wordt in een lege ouderlijke woning. Haar ouders en broertje zijn spoorloos verdwenen, en hebben niet de minste aanwijzing achtergelaten.
Vijfentwintig jaar van onzekerheid later, lijkt haar deelname aan een opsporingsprogramma op televisie aan de basis te liggen aan een reeks gebeurtenissen die in verband staan met haar verdwenen familie. Samen met haar man Terrence Archer zet ze alles op alles om het contact met haar naaste bloedverwanten te herstellen of op zijn minst het mysterie van hun verdwijning te ontrafelen.

Linwoord Barclay heeft ervoor gekozen om het verhaal te vertellen in de ik-vorm, gezien door de ogen van de man van Cynthia. Door deze ongebruikelijke vertelvorm, waarin de ik-persoon niet samenvalt met het echte hoofdpersonage, geeft de auteur niet alleen de mogelijk om het verhaal te vertellen, maar tevens kan hij haar gedrag observeren, relativeren en in vraag stellen waar nodig, wat een extra dimensie aan het boek geeft.

Zonder een woord, was het eerste van zijn boeken waarin gewone mensen zich ontpoppen tot pitbulls om hun familie redden als hun gezinsleven ontregeld wordt. In dat opzicht ligt zijn thematiek in hetzelfde vakje als de boeken van Patrick De Bruyn.
Het intrigerende verhaal wordt verteld met een absoluut minimum aan personages om alle plotwendingen op te vangen, waardoor het zeer compact en overzichtelijk blijft, zonder echter voorspelbaar te worden. In tegendeel zelfs: tot ver over de helft van het boek, leeft bij de lezer de vrees dat het voor de auteur onmogelijk wordt met een bevredigende en tegelijk geloofwaardige verklaring voor de dag te komen. Maar dat is buiten Linwood Barclay gerekend, want hij slaagt er met brio in het verhaal in stijl en zonder losse eindjes te beëindigen.

Zonder een woord betekende voor Linwood Barclay zijn internationale doorbraak en het begin van een voltijds schrijverschap. Volkomen terecht zo blijkt, want dit werk ontgoochelt niet. Nee, het heeft alles in zich wat van een goede thriller verwacht wordt en is dan ook een aanrader voor elke liefhebber van het genre.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


18:55 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: barclay_linwood, vertaald, canada, 8, familiedrama, whatif, alleenstaand |  Facebook |

05-11-12

GERRITSEN Tess - Hartslag

 

gth.jpg

 

De eerste zin:
Hij was klein voor zijn leeftijd, kleiner dan de andere jongens die in de tunnel in Arbats-Kaya bedelden, maar ondanks het feit dat hij pas elf was, had hij alles al meegemaakt.

De korte inhoud
Dokter Abby DiMatteo is er trots op dat ze als eerste vrouw mag samenwerken met het beroemde transplantatieteam van het Bayside-ziekenhuis in Boston. Maar wanneer ze een donorhart aan een stervende, niet verzekerde jongen toewijst, in plaats van aan de rijke privé-patiënte Nina Voss, komt Abby’s carrière ernstig in gevaar.

Maar plotseling komt er een nieuw hart vrij voor Nina Voss, en begint Abby te twijfelen aan de herkomst van het orgaan. Als ze vervalste medische dossiers ontdekt, snoert de woedende ziekenhuisdirectie haar de mond. Niets kan haar echter voorbereiden op het ultieme verraad onder de felle lampen van de operatiekamer…



Het volledige rapport
Tess Gerritsen handhaaft zich al jaar en dag in de kopgroep van de populairste thrillerauteurs. Al die tijd is haar gelukt waar zowat alle anderen niet in slagen: boek na boek een vrijwel constant niveau handhaven, waarmee ze de uitzondering blijft op mijn persoonlijk cliché dat elke auteur wel een titel in zijn of haar bibliografie heeft zitten die de plank totaal mis sloeg.

Maar zelfs succesvolle schrijvers zijn ooit begonnen met een eerste spannend boek. Dat was Hartslag dik vijftien jaar geleden voor deze Amerikaanse. Ondertussen is het algemeen geweten dat Tess Gerritsen het schrijversvak leerde door tussen 1987 en 1995 negen romantische boeken te publiceren met een spannende inslag. Maar Hartslag, uit 1996 en recentelijk weer verkrijgbaar als duoboek samen met Diagnose besmet, is haar eerste spannende boek pur sang. Met haar achtergrond als arts moge het geen verrassing zijn dat het een rasechte medische thriller geworden is, die niet zou misstaan op het palmares van bijvoorbeeld Robin Cook.

Hartslag is een typisch voorbeeld van een één-tegen-allen verhaal waarin iedereen zich keert tegen een persoon. Het lijdend voorwerp is ditmaal de beloftevolle assistent-chirurg Abigail DiMatteo, wiens carrière al geslaagd lijkt vooraleer ze goed en wel is begonnen. Tot ze, tegen de wil van de hartspecialisten in, een donorhart inplant bij een kansarme jongen, in plaats van bij de vrouw van een grote mijnheer uit het Bostonse beau monde. Als er dan uit het niets een nieuw donorhart beschikbaar komt, ruikt Abby onraad en trekt ze op onderzoek uit, waardoor haar mentor, leraars en collega’s opeens haar tegenstanders worden en zij hun scalpels slijpen om haar proberen letterlijk en figuurlijk het zwijgen op te leggen. Het gaat hard tegen hard; of beter hard tegen hart.

Tess Gerritsen levert een geloofwaardig verhaal af met veel vaart en meer dan voldoende actie om de lezer een aangename en spannende leeservaring te bezorgen. Het eenvoudige taalgebruik voegt nog een dimensie toe aan de snelheid waarmee het verhaal zich ontwikkelt.

De personages zijn realistische genoeg en mogen figureren in een geloofwaardige plot dat uit twee grote verhaallijnen bestaat, die tegen het eind professioneel samengevoegd worden, met een leuke ontknoping als orgelpunt.

Voor een eersteling is Hartslag een bijzonder volwassen boek geworden, waarin de potentie niet enkel aanwezig is, maar al ten volle wordt aangewend. Het verhaal blijft ook na vijftien jaar verrassend actueel, vertoont geen verschijnselen van ouderdom en is nu nog altijd een aanrader voor iedereen die Tess Gerritsen niet van bij het begin volgde en voor alle liefhebbers van de medische thriller.

Het definitieve verdict: 8/10 

EOB.JPG


12-07-12

LANDAY William - De verdediging van Jacob

 

lwdvvj.jpg

 

De openingszin:
Mr Logiudice: Noemt u uw naam, alstublieft.

De korte inhoud
Andy Barber is al meer dan twintig jaar hulpofficier van justitie. Hij wordt door iedereen gerespecteerd en leidt een gelukkig leven met zijn vrouw Laurie en hun zoon Jacob. Maar hun rimpelloze leventje wordt opgeschud door een steekpartij. Tot Andy’s verbijstering wordt zijn veertienjarige zoon verdacht van de moord op een klasgenoot. Andy doet alles om zijn zoon te beschermen. Jacob zegt dat hij onschuldig is en Andy gelooft hem. Andy moet wel. Hij is zijn vader. Maar wanneer er belastende feiten boven water komen, zijn huwelijk uiteen dreigt te vallen en het proces in een stroomversnelling raakt, staat Andy voor een duivels dilemma…
 


Het volledige rapport
De Amerikaanse jurist William Landay maakte in 2003 een opgemerkt debuut toen Mission Flats – naar het Nederlands vertaald onder de titel Getto – in Groot-Brittannië met de debutanten Dagger bekroond werd. Deze bliksemstart zorgde niet voor een overvloed aan boeken van zijn hand, want met De verdediging van Jacob is hij negen jaar later pas aan zijn derde spannende boek toe. Voor iemand die leeft van zijn pen is dat een onaards traag tempo. Maar deze slakkengang loont.


Voor De verdediging van Jacob maakt de auteur dankbaar gebruik van zijn ervaring als openbaar aanklager: het boek is eigenlijk de weergave van het verhoor van Andy Barber door zijn opvolger, afgewisseld meet zeer uitgebreide flashbacks, waaruit blijkt dat Andy’s zoon Jacob beschuldigd wordt van de moord op een klasgenoot. Ondanks het feit dat Andy rotsvast overtuigd is van de onschuld van zijn zoon, wordt zijn leven een hel en zijn huwelijk een gevangenis.

William Landay is een rustig verteller: in een degelijk stijl loodst hij de lezer door een robuust opgebouwd en professioneel onderbouwd verhaal dat rustig verder kabbelt en tegelijk nooit verveelt. De nadruk ligt voor de verandering eens niet op het politieonderzoek, maar op de menselijke kant van een misdaad en gerechtelijke vervolging, wat een ware verademing is. Geen stoere rechercheurs en superflikken maar een prachtig en raak beeld van wat de gevolgen van stigmatisatie kunnen betekenen voor een verdachte en zijn gezin. De machteloosheid druipt van de bladzijden.
Tegelijk weet de auteur het geheel wat te verlichten en verluchten door zijn boek te doorspekken met knipogen naar zeer herkenbaar getypeerde gezinssituaties.

Heel het boek door, zit de lezer zich af te vragen waarom het hoofdpersonage nog verhoord wordt, terwijl gaandeweg blijkt dat het proces al heeft plaats gevonden. Maar met een origineel en tegelijk gewaagd slot wordt die onzekerheid niet alleen in één klap weggenomen, maar kan de lezer zich even inbeelden hoe een bokser zich moet voelen net voor het licht uitgaat na een uppercut die uit het niets lijkt te zijn gekomen.

De leuke, retro aandoende cover van De verdediging van Jacob omsluit het magnifiek gecomponeerde verhaal van de teloorgang van een gezin onder stress, waarin alle actoren zich naar buiten toe sterk houden terwijl ze innerlijk verteerd worden door twijfels. Tegelijk wordt de discussie aangegaan of het zogenaamde moordgen al dan niet bestaat: is gewelddadigheid erfelijk? Een thematiek die ook al werd aangehaald door Declan Hughes in zijn boek Slecht bloed.

Met De verdediging van Jacob, dat verteld wordt in de ik-vorm, levert William Landay een pareltje af dat iedereen moet gelezen hebben. Een psychologische rechtbankthriller zoals er zelden geschreven worden. Hopelijk neemt de auteur weer ruimschoots de tijd om binnen een jaar of vijf weer eens naar buiten te komen met even verrassend en fris verhaal.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


27-06-12

ILES Greg - 24 uur

 

ig24u.jpg

 

De openingszin:
‘Het kind haalt het altijd.’

De korte inhoud
Will Jennings is een jonge arts met een bloeiende praktijk, een beeldschone vrouw en een vijfjarige dochter van wie hij meer houdt dan van wat ook. Will en zijn familie hebben echter de aandacht getrokken van een geniale psychopaat, een man die nog nooit gepakt is en wiens slachtoffers niet met de politie praten. Een man die de grootste angst van elk gezin uitbuit: de ontvoering van een kind. Maar hij heeft nog nooit met mensen als Will en Karen Jennings te maken gehad.



Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Greg Iles is vooral bekend van zijn Penn Cage trilogie: de boeken die zo’n overweldigende diepgang hebben dat ze wel lijken geschreven te zijn met het water van de Mississippi vermengd met de aarde van Natchez, het plaatsje waar niet alleen de auteur aan verknocht is, maar dat eveneens een hoofdrol toebedeeld werd in die drie boeken.


Daarnaast publiceerde de auteur ook meerdere losstaande spannende werken, waaronder 24 uur, dat in 2002 onder de titel Trapped, zijn weg vond naar het witte doek, met Kevin Bacon en Courtney Love als belangrijkste acteurs. Hierin maken we kennis met Joe Hickey die in zijn levensbehoefte voorziet door jaarlijks een kind van rijke ouders te ontvoeren in ruil voor losgeld. De angst voor represailles weerhoudt de slachtoffers ervan om naar de politie te stappen. Maar Will en Karen Jennings blijken uit ander hout gesneden en als hun dochter verdwijnt, nemen binden ze de strijd aan met de ontvoerder.

Rijk Amerika mag dankbaar zijn dat Greg Iles geen criminele carrière ambieert, maar dat hij zijn hersenspinsels slechts vertaalt naar boeken, want de werkwijze van de ontvoeringen is meesterlijk bedacht. Bij uitbreiding ligt een goed plot met voldoende verrassende wendingen aan de basis van een 24 uur, dat ook nog eens zeer professioneel uitgeschreven werd, met als kers op de taart een spectaculaire ontknoping die flirt met de grenzen van het geloofwaardige. De schrijfstijl en de opbouw van het verhaal roepen niet alleen gelijkenissen op met het werk van Linwood Barclay, maar het statische gegeven dat zo’n ontvoering inhoudt, maakt ook dat de vergelijking met Jeffrey Deavers Monddood nooit ver weg is. 24 uur combineert op een sublieme, Hitchcock waardige wijze, spanning, actie en suspense waardoor het behoort tot de top het genre en verwordt tot verplichte lectuur voor elke liefhebber van de misdaadliteratuur.

Toch is er een puntje van kritiek op de kadrering van het hoofdpersonage, een selfmade man die het tot miljonair schopte. Hoe kan een man uit een gewoon milieu; een tot anesthesist omgeschoolde gynaecoloog, die gehuwd is met een huisvrouw op zijn veertigste zoveel geld verdiend hebben dat hij zelfs zijn eigen vliegtuig bezit.

Met 24 uur bewijst Greg Iles dat hij van meerdere markten thuis is en dat hij niet afhankelijk is van zijn groots opgezette, diepgaande boeken met zijn vaste hoofdfiguur. Maar dat hij ook een meester is in het componeren van snelle verhalen vol actie en suspense.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende