Erics BIBber Blog

De eerste alinea:
Yashim tikte een stofje van zijn manchet.

De korte inhoud:
1836. Een reeks moorden bedreigt het machtsevenwicht aan het hof van de sultan. Een mooie courtisane wordt gewurgd in haar bed gevonden en enkele soldaten van de sultan worden vreselijk verminkt aangetroffen. De sultan stelt Yashim Togalu aan om in een geheime missie te achterhalen wie er achter deze gruweldaden schuilt. Als eunuch heeft hij toegang tot de afgeschermde haremverblijven van het paleis, maar uiteindelijk leidt zijn zoektocht hem naar de schimmige onderwereld van Istanbul.


Het volledige rapport:
De Britse historicus en auteur Jason Goodwin raakte tijdens zijn studies Byzantijnse geschiedenis aan de universiteit van Cambridge gefascineerd door Istanbul. Met zijn vrouw Kate en hun vier kinderen geniet hij van het landelijke leven in het Engelse graafschap Sussex

Na in de jaren negentig van vorige eeuw een aantal non-fictie boeken gepubliceerd te hebben over de Ottomanen, schreef hij als journalist talloze artikels voor onder andere de krant New York Times. In 2006 waagde hij zich met De brand van Istanbul voor het eerst aan spannende fictie, en het leverde hem meteen een Edgar Alan Poe award op voor het beste boek van dat jaar volgens de Mystery Writers of America, de Amerikaanse tegenhanger van het Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs. Het boek was meteen ook het begin van een reeks, waarvan het vierde deel volgend jaar van de persen zal rollen, met als protagonist de sympathieke eunuch en hobbykok Yashim Togalu, die zich als een vis in het water thuisvoelt in het Istanbul van de eerste helft van de negentiende eeuw.

In de brand van Istanbul wordt Yashims hulp zowat tegelijkertijd ingeroepen bij het oplossen van twee onregelmatigheden: de bevelhebber van de elitetroepen van de sultan vraagt hem de verdwijning van vier van zijn officieren te onderzoeken en de moeder van de sultan spreekt hem aan in verband met de moord op een van de haremvrouwen van haar zoon. Als de vermiste officieren een voor een vermoord en verminkt teruggevonden worden, vermoedt Yashim een samenzwering tegen de vernieuwende sultan. Maar tussen vermoeden en bewijzen ligt een hemelsbreed verschil. Zijn onderzoek laat hem, met gevaar voor eigen leven, kriskras de grootstad doorkruisen in de hoop de ontbrekende puzzelstukjes te vinden.

Het is vanaf de eerste bladzijden aangenaam vertoeven in De brand van Istanbul. De gezapigheid waarmee de auteur zijn verhaal verwoordt en de sfeervol beschreven faits divers maken dat het boek aanvoelt als een op maat gemaakt pak. Jason Goodwin schotelt de lezer een mooie dwarsdoorsneede voor van het leven in de voormalige hoofdstad van het Ottomaanse riijk, waarbij de historicus in hem hem behoedt voor het te romantisch afschilderen van het leven, waardoor een een zeer geloofwaardig aandoend decor ontstaat waartegen het spannende verhaal geschetst wordt dat eigenlijk maar een onderwerp heeft: macht. En de strijd om meer macht die op verschillende vlakken uitgevochten wordt.

Al bij al beschouwd besteedt de auteur – in tegenstelling tot de meeste misdaadauteurs – weinig aandacht aan de spannende verhaallijnen. De lezer wordt niet bij het handje genomen en stap voor stap begeleid door het onderzoek van het hoofdpersonage, maar wordt verplicht mee te denken, want soms worden er grote stappen genomen buiten het zicht van de lezer. Deze intelligente, soms zelfs terloopse aanpak overschrijdt echter nooit grenzen van het ongeloofwaardige en draagt er zelfs toe bij dat het boek naar een hoger niveau getild wordt. Een logische gevolg van deze aanpak is dat de verrassende ontknoping zowat uit de lucht komt te vallen en dat de lezer zich voor het hoofd slaat omdat hij het niet zag aankomen.

Kortom De brand van Istanbul is een prachtig werkstuk dat de lezer niet alleen zin geeft om direct een retourtje Istanbul te boeken, maar ook garant staat voor enkele uren lekker wegdromen bij een atypische, boeiende en vooral heerlijk frisse detective vol markante personages.

Het definitieve verdict: 8/10 

De korte inhoud:
Istanbul 1886. Het naakte lichaam van een jonge westerse vrouw wordt gevonden aan de oever van de Bosporus. Om haar hals heeft ze een medaillon met de inscriptie van de tughra, het speciale zegel van de sultan.
Voor Kamil Pasha, de politierechter van de stad zijn de echo’s van een vergelijkbare moord, acht jaar geleden op een Engelse gouvernante, te luid om te negeren.
Er loopt ook een spoor naar Jaanan. Zij is lid van de Ottomaanse hofkringen, totdat ze in ongenade valt omdat ze verliefd wordt op een man die het regime van de sultan omver wil werpen. Met haar hypnotiserende stem vertelt ze over haar relatie met één van de vermoorde vrouwen.
Sybil, de dochter van de Engelse ambassadeur, gebruikt haar connecties met de hofkringen om Kamil Pasha aan informatie te helpen. Terwijl hij de draden van beide moorden probeert te ontrafelen, maken ze machtige vijanden...

De eerste alinea
Een tiental flakkerende lampen drijft in stilte over het water van de zee-engte; de roeiers zijn onzichtbaar. Voor de kust klinkt een droog, schuifelend geluid, maar de bries is te zwak om het geluid ver te kunnen dragen. Wilde honden blaffen en stormen tussen de struiken door. Er klinkt gegrom, een kort gejank en dan is het weer stil.



Het volledige rapport:
Jenny White werd in 1953 geboren in Duitsland, maar op haar zevende emigreerde ze met haar moeder naar de Verenigde Staten van Amerika en beleefde het tweede deel van haar jeugd in het stadje New Rochelle, een paar kilometer ten noordoosten van New York City. Ze studeerde eerst in de Bronx, daarna in Kiel, Duitsland, behaalde haar master in de psychologie in Ankara, Turkijë en slaagde in 1991 voor haar doctoraat antropologie in Austin, Texas. Momenteel woont ze in de buurt van Boston, waar ze sociale antropologie doceert aan de universiteit van deze hoofdstad van de staat Massachusetts.
Tijdens haar tweede verblijf in Duitsland kwam ze in contact met Turkse studenten en werd de kiem gelegd voor haar liefde voor Turkijë. Een liefde die immer voortduurt.

Ze publiceerde eerder al twee schoolboeken over dat immense land, maar pas nadat ze een vaste benoeming kreeg aan de universiteit durfde ze zich aan fictie te wagen. Het resultaat, haar spannende debuut Het zegel van de sultan, verscheen in 2006 en sindsdien volgt er zowat om de twee jaar een nieuwe episode in de reeks met de symphatieke onderzoeksrechter Kamil Pasha uit het Istanboel van het einde van de negentiende eeuw..

Het zegel van de sultan wordt verteld vanuit drie personages: eerst en vooral is er de magistraat Kamil Pasha, die midden in de nacht op de hoogte gebracht wordt dat er een naakt lichaam van een vrouw is aangespoeld op de oever van de Bosporus. Hij merkt meteen overeenkomsten met een andere moord, zowat acht jaar geleden, die nog altijd onopgelost blijft. Vermits het slachtoffer van Europese afkomst blijkt te zijn, brengt Kamil de Britse ambassadeur op de hoogte. Zijn dochter Sybil die tevens als zijn assistente fungeert en zich stierlijk verveelt, grijpt de kans om wat spanning in haar luxeleventje te brengen, en trekt zelf op onderzoek uit, om zo Kamil te kunnen helpen. Tot slot vertelt Jaanan, een jonge eigenzinnige Turkse vrouw die beide slachtoffers kende, haar eigen levensverhaal, dat niet toevallig een aantal andere personages en gebeurtenissen met elkaar verbindt

De cover die de lezer al meteen in de sfeer van de sprookjes-van-duizend-en-een-nacht brengt, verbergt een zeer intelligente policier die daarnaast ook nog eens bol staat van politiek, spionage en romantiek; getekend tegen een sfeervolle historische achtergrond van de paleizen, sultans, moskeeën, harems en eunuchen die niet uit het kosmopolitische Constantinopel van die tijd weg te denken zijn.

Jenny White hanteert een aangemaam woordgebruik en vlot weglezende zinsconstructies, maar haar keuze om de drie vertellijnen niet altijd chronologisch op dezelfde lijn te houden maakt het boek bij momenten wat moeilijker te verteren. Ook zet het feit dat wat wij herkennen als de familienamen van de personages, eigenlijk eens soort van aanspreektitels zijn die wisselen al naar gelang wie een persoon aanspreekt, vooral in het begin de lezer al eens op het verkeerde been. Maar eenmaal begrepen dat de voornamen voldoende zijn om de personages te identificeren, is dat probleem van de baan.

Als antropologe heeft de auteur veel aandacht voor de manier waarop het er dik honderdtwintig jaar geleden aan toe ging in Istanboel: zo wordt enorm gehamerd op de formele omgang tussen mannen en vrouwen en tussen mensen van de verschillende klassen in het Islamitische Ottomaanse rijk dat op dat moment stilaan uiteen aan het vallen is en de aanwezigheid van Europeanen, met heel andere zeden en gebruiken, moet tolereren. Dit heeft tot gevolg dat een en ander nogal ouderwets aandoet, maar anderzijds stuwen al deze opmerkzaamheden en details de authenticiteit van Het zegel van de sultan naar grote hoogten.

Een boek dat tot de nok toe gevuld is als Het zegel van de sultan laat meestal grote aantallen personages de revue passeren. Ook hier is dat het geval, maar gelukkig slaagt de auteur erin quasi allemaal markante figuren ten tonele te brengen zonder te vervallen in clichés of karikaturen. Natuurlijk lopen sommigen ervan onderweg verloren tussen de plooien van het verhaal. Net zoals een paar weliswaar onbelangrijke verhaallijntjes niet afgewerkt worden waardoor de lezer niet geheel voldaan achterblijft. Dit laatste wordt waarschijnlijk mede veroorzaakt door het feit dat de auteur bij het schrijven niet is vertrokken van een echt plot, maar van een aantal anekdotes. Deze werkwijze maakt het er voor een debutante zeker niet makkelijker op om niet alleen alles op het eind mooi te laten samen komen maar ook nog te laten kloppen als een bus.

Maar al bij al heeft Jenny White met Het zegel van de sultan een sterk visitekaartje afgeleverd dat de kleine kinderkwaaltjes snel laat vergeten en waarmee de lezer zich van in zijn zetel op vakantie waant in oosterse oorden.

Het definitieve verdict: 8/10

De verpakking:
De cover is enkel uitgevoerd in zwart-witte kleurschakeringen: slechts witte en grijze tekst op een zwarte achtergrond. De uitgever heeft er dus voor gekozen om een beeld achterwege te laten en het boek te laten opvallen door contrast alleen. En dat is gelukt ook. De in koeien van letters afgedrukte titel, die bestaat uit slechts een kort woord trekt de ogen naar zich toe. Als, door de blurry afdruk ervan, alsof men te diep in het glas gekeken heeft, de kijker zich ook nog eens moet inspannen om te focussen, is de cover ervan verzekerd uw volledige aandacht op te eisen. Gelukkig wordt er vermeld dat het een spannend boek betreft, een literaire thriller meer bepaald, zodat ook daar geen verwarring over bestaat. Specifiek op dit exemplaar staat ook nog vermeld dat ik hier een ongecorrigeerde drukproef in mijn handen houd, en dat het boek pas in de tweede helft van april zal te vinden zijn in de winkel rekken.

Ook de achterflap houdt vast aan het sobere concept: ook hier is enkel tekst te vinden. Maar op de korte inhoud na, is er geen andere bruikbare informatie te bespeuren. Wel wordt er bijna een halve bladzijde gereserveerd voor lovende citaten uit de Duitse pers.

De inhoud:
Vier jonge mensen uit Berlijn bedenken een plan om veel geld te verdienen. Ze laten zich inhuren om namens anderen, die zelf de confrontatie schuwen, verontschuldigingen aan te bieden aan gedupeerden. Het blijkt al snel een succesvolle formule: steeds meer mensen maken van hun diensten gebruik om hun geweten te verlichten. Tot op een dag iemand hun de opdracht geeft een dode om verontschuldiging te vragen voor de onvoorstelbare pijnen waaraan zij gestorven is. Hier loopt het viertal in de val. De instructies die hun opdrachtgever hun vanaf dat moment meedeelt zijn volledig duister. Als schaakfiguren worden ze op een spoor van gruwelijkheid gezet, waar van vergeving, of van een zwart-witte tegenstelling tussen dader en slachtoffer, geen sprake is.


Het rapport:
Zoran Drvenkar werd in 1967 geboren in het toenmalige Joegoslavië. Momenteel behoort zijn geboortestadje Krizevci ,dat zich zo’n vijftig kilometer ten noordoosten van Zagreb bevindt, tot de republiek Kroatië. Op driejarige leeftijd emigreerde hij met zijn ouders naar Berlijn, waar ze hoopten een beter leven te kunnen leiden. Na de val van de muur verliet hij Berlijn, maar na omzwervingen in Beieren en Nederland keerde hij er in 1995 terug. Monenteel woont hij nog altijd in de buurt van de Duitse hoofdstad.

In 1989 maakte hij van schrijven zijn beroep en legde hij de eerste hand aan zijn bibliografie die zowel romans, gedichten, toneelstukken en kortverhalen omvat. De meeste bekendheid verwierf hij als auteur van jeugdboeken. In 2003 waagde hij zich, met Du bist zu schnell, voor het eerst aan een spannend boek. Met Sorry levert hij al zijn derde psychologische thriller af, maar het is pas zijn eerste boek dat naar het Nederlands vertaald werd.

Vier Berlijnse jongeren komen op het idee een bedrijfje op te richten dat zich specialiseert in het overbrengen van excuses. Tegen alle verwachtingen in hebben ze het gat in de markt ontdekt en krijgen ze opdrachten bij de vleet. Tot ze op een dag iemands excuses moeten overmaken aan een vrouw, die bij hun aankomst levenloos tegen de muur van haar flat gespijkerd werd. Dit is een begin van een nachtmerrie waarin de vier, terwijl ze zelf op meerdere fronten opgejaagd worden, jacht maken op de opdrachtgever terwijl beetje bij beetje steeds meer van diens duistere verleden bloot gegeven wordt.

Ondanks de jaren ervaring waarop zowel Zoran Drvenkar als vertaler Henk Schreuder kunnen buigen is dit werk niet erg stijlvast. Het begint met droog, zakelijk, bijna afstandelijk taalgebruik, verglijdt nadien in kinderlijkheid en stabiliseert pas dan in een vertelstijl een boek waardig, wat toch wel wat inspanning en doorzettingsvermogen vraagt van de lezer. Ook de conversaties zijn van een zelden gezien belabberd niveau. Meerdere keren krijgt men ondingen voorgeschotelt in het genre van:
“Ik veronderstel dat je me nog niet vertelt waarheen?”
"Ik vertel je nog niet waarheen."
Ook plaatst de lezer meteen de nodige vraagtekens bij het bijna belachelijke basisidee van dit boek. Wie haalt het in zijn hoofd om een firma te starten om andermans excuses over te brengen? Maar het verhaal dat de auteur, vertrekkend vanuit dit standpunt, op papier zet staat als een huis. Het belachelijke wordt al snel omgevormd tot surreëel en irreëel en voor men het goed en wel beseft zit men volledig in het verhaal en wil men zo vlug mogelijk alle achtergronden van de betrokkenen kennen. Een pleziertje dat de auteur de lezer trouwens niet gunt, want niet alleen heeft Sorry een halfopen einde, ook wordt van sommige protagonisten het verleden niet volldige uitgespit, zodat er wat zaken oningekleurd achter blijven

Door het verhaal niet chronologisch te vertellen, maar door constant te springen tussen heden en verleden – of naar gelang het uitgangspunt, tussen heden en toekomst - slaagt Zoran Drvenkar erin de lezer meerdere malen verloren achter te laten op het eind van een hoofdstuk. Op dit punt heeft het verhaal wat weg van een kruising tussen de films Babel en The game. Kortom iedereen die graag verhalen leest waarin bij momenten geen enkele houvast beschikbaar is en niet meer duidelijk is wie wat doet, moet Sorry zeker ter hand nemen.

De auteur mag ook een pluim op zijn hoed steken voor de perfect gekozen locaties die niet alleen als achtergrond fungeren, maar enorm bijdragen tot de sfeer van het verhaal.

Maar het feit dat de kwaliteit van schrijfstijl en inhoud bijna op beide uitersten liggen van onze waardenschaal zorgt ervoor dat het geheel belandt in het grijze midden. Met een beetje meer aandacht en redigeerwerk had dit kunnen resulteren in een meer dan goed boek, dat door zijn originaliteit uit de band had kunnen springen. Nu is het spijtig genoeg een gemiste kans.

Het verdict: 5/10

De verpakking:
Een voorzijde die in al zijn facetten stijlvol is: de keuze voor een grijs-blauwe achtergrond waartegen in goudkleurig handschrift de titel geschilderd werd en een grafisch werkstuk dat genoeg mysterie uitstraalt om op te vallen; zelfs zonder gebruik te maken van opvallende kleuren. Kortom een mooie cover.
De achterflap is al even sober uitgevoerd, maar de citaten uit de pers doen weinig terzake omdat ze betrekking hebben op een ander werk van de schrijver.

De inhoud:
Parijs, september 1870. De eerste Pruisische obussen treffen de stad. De arbeiders creperen van de honger. De adel zoekt zijn toevlucht in orgieën en séances. Artiesten klagen de dreigende burgeroorlog in Frankrijk aan en roepen op om verenigd tegen de Pruisen op te trekken. De Parijzenaars zitten als ratten in de val, maar worden gefascineerd door een reeks gruwelijke misdaden die hen de oorlogsrealiteit doet vergeten.
Commissaris Lefèvre, een oudgediende van de Frans-Algerijnse oorlog, moet de bizarre moorden oplossen. Op elk lijk worden versregels uit de omstreden bundel De bloemen van het Kwaad van de pas gestorven dichter Charles Baudelaire gevonden.
Lefèvre komt op het spoor van een duivels complot dat zich vertakt tot in het hof van keizer Napoleon III zelf. Dat houdt commissaris Lefèvre niet tegen. Tot zijn onderzoek hem leert dat kwaad overal is. Ook in hemzelf.


Het rapport:
Literaire duizendpoot en journalist Bob Van Laerhoven verruilde de Kempische zandgrond van zijn jeugd voor de kalkhoudende zandsteen van het Oost-Vlaamse Balegem waar hij momenteel woont. Zijn eerste stappen als auteur zette hij in de jaren zeventig van vorige eeuw met een aantal sciencefictionverhalen. Midden jaren tachtig maakte hij de overstap naar de literaire roman en weer een paar jaar later verscheen met Dubbelspoor zijn eerste spannende boek. Tot op de dag van vandaag blijft hij niet alleen actief in deze twee laatst vernoemde genres, maar plaatst hij zijn naam ook onder non-fictie, opiniestukken, biografieën, poëzie, theaterstukken, kinderboeken, reisverhalen, columns en journalistieke artikels.

Met de op zichzelf staande historische misdaadroman De wraak van Baudelaire won de auteur in 2007 de Hercule-Poirotprijs voor het beste Vlaamse spannende boek van het jaar. In dit boek, worden de inwoners van het Parijs van 1870 niet enkel opgeschrikt door de granaten van het Pruisische leger dat aan de stadspoorten staat, maar ook door een aantal gruwelijke moorden die binnen de muren van de Franse hoofdstad gepleegd werden. Commissaris Lefèvre, die het onderzoek voert, vindt op elk van de verminkte lijken stukjes poëzie van de hand van de dichter Charles Baudelaire, die echter al een paar jaar geleden het tijdelijke omwisselde voor het eeuwige. Als de commissaris en zijn rechterhand Bernard Bouveroux ook persoonlijk betrokken raken, bijt hij zich als een pitbull vast in deze vreemde zaak.

De ervaring heeft mij ondertussen al geleerd dat jury’s die spannende prijzen moeten uitreiken dikwijls gecharmeerd worden door boeken die eruit springen; atypische thrillers dus, waar de lezende man met de pet zich meestal moeilijk in kan vinden. Diezelfde ervaring laat mij ook cloncluderen dat een groot aantal van die bekroonde boeken het spel aangaan met de grens tussen het spannende en het literaire. De wraak van Baudelaire past perfect in dit rijtje.

Bob Van Laerhoven schetst een ongelooflijk mooi historisch tijdsbeeld waarvoor de term achtergrond tekort schiet. De belegering van Franse hoofdstad door de Pruisen en de als gevolg daarvan door ontberingen getekende en tegen de hongerdood vechtende Parijzenaars, is een personage op zich, dat de rode draad vormt waarrond de auteur zijn fictief verhaal geweven heeft. Wel loopt de lijst der opgevoerde personages hoog op omdat de auteur grote aantallen historische figuren ten tonele voert met als enige bedoeling de geschiedkundige geloofwaardigheid te verhogen.

Spijtig genoeg is het fictieve spannende verhaal niet van dezelfde hoge kwaliteit. Hoewel het plot zeer origineel gevonden is en quasi perfect op de geschiedenis geënt wordt, resulteert een teveel aan toevalligheden in een ongeloofwaardig geheel, waardoor de zorgvuldig opgebouwde degelijkheid ook een flinke knauw te incasseren krijgt. Zo declameert het hoofdpersonage tot tweemaal toe een aantal dichtregels uit het werk van Baudelaire en wordt er telkens quasi op de volgende bladzijde, bij het volgende slachtoffer een verwijzing gevonden naar net die stukjes poëzie. Een ander markant voorbeeld valt te noteren als de protagonist, op zoek naar zijn verdwenen vriend en collega, diens woonst, waarvan de deur open stond, bezoekt, en droogjes vaststelt dat er enkel een belangrijk document ontbreekt. En daarna wordt er bizar genoeg met geen woord meer gerept over de van het toneel verdwenen speurder. Gelukkig verguldt de – naar de normen van de wereld van het spannende boek – originele ontknoping de bittere nasmaak nog iets of wat.

Toch is teleurstelling omtrent deze gemiste kans het overheersende gevoel: De wraak van Baudelaire had alles in zich om een memorabel stuk spannende proza te worden, maar nonchalance veroordeelt dit werk tot de vergeetput, ware het niet dat het voor eeuwig en altijd op de lijst der bekroonde thrillers zal staan.

Het verdict: 3/10

De verpakking:
Peter James is een van de populairste auteur van Groot-Brittannië en dat mogen we weten: zijn naam bestrijkt meer een derde van de cover, waardoor de foto gelimiteerd wordt tot de onderste helft van de pagina. Maar eenmaal het oog valt op de daarin uitgebeelde scene wordt de nieuwsgierigheid meteen opgewekt: het binnen kijken in een slaapkamer waar op een omgewoeld bed een paar handboeien ligt te blinken. De keuze om het kleurenpalet te beperken tot slechts donkere rode tinten draagt zeker bij tot het mysterieuze sfeertje dat uitgestraald wordt. De achterzijde is sober maar compleet uitgevoerd.

De inhoud:
In de nacht dat Brian Bishop zijn vrouw vermoordde, was hij zo’n honderd kilometer van huis en lag hij te slapen. Tenminste, zo lijkt het voor inspecteur Roy Grace, die het onderzoek leidt naar de perverse moord op de jonge Katie Bishop, een bekend en mooi gezicht in het chique uitgaansleven van Brighton. Heeft Brian het onmogelijke gepresteerd door op twee plaatsen te gelijk aagwezig te zijn geweest? Is er sprake van een gestolen identiteit of is hij gewoon een ingenieuze leugenaar?
Grace graaft dieper in het leven van het gerespecteerde echtpaar en komt tot de conclusie dat alles geheel anders is dan op het eerste zicht leek. En dan graaft hij iets te diep – en plotseling staat het wankele evenwicht in zijn persoonlijke leven op instorten...


Het rapport:
De in de Zuid-Engelse badstad Brighton geboren Peter James heeft ondertussen de stad verruild voor het platteland in de omgeving, waar hij met zijn gezin en drie honden een landhuis bewoont tussen Romeinse ruïnes. Ook houdt hij een flat aan in het Londense Nothing Hill. Hij studeerde af aan de Ravensbourne Film School en investeerde en produceerde via een aantal bedrijfjes waar hij mede-eigenaar van is een aantal televisieseries en films waarvan Merchant of Venice met onder andere Al Pacino de bekendste is.Tevens is hij een groot autoliefhebber en neemt zelfs deel aan autoraces in een 2 PK’tje dat bestickerd wordt met de cover van zijn nieuwste boek.

In de jaren tachtig van vorige eeuw begon hij naast zijn werk in de filmindustrie ook spannende boeken te schrijven. Momenteel staan er negentien op zijn curriculum vitae, maar van de eerste vier heeft hij een veto uitgesproken over nieuwe herdrukken, om de lezer teleurstellingen te besparen. Een twintig jaren geleden bracht De Boekerij drie werken uit in vertaling en tien jaar geleden voegde BZZTôH en nog eentje toe aan dat lijstje. In 2005 startte de auteur aan een reeks met als vast hoofdpersonage de Brightonse rechercheur Roy Grace, waarvan er sindsdien jaarlijks een episode verschijnt, en die allen in Nederlandse vertaling verschenen bij De Fontein.

Op dood spoor, het derde boek uit deze reeks, begint met de moord op Kathie Bishop. Alle sporen wijzen haar echtgenote Brian Bishop als dader aan, maar de man beweert, gestaafd met betrouwbare getuigenissen, op het tijdstip van de misdaad kilometers verwijderd te zijn van de plaats delict. Terwijl hun hoofden eigenlijk meer bezig zijn persoonlijke problemen op te lossen moeten Roy Grace en zijn partner Glenn Branson toch alles in het werk stellen om dader en motief boven water te krijgen.

Peter James heeft een aangenaam weglezende maar zeer beschrijvende stijl van vertellen. Quasi geen enkel detail van de locaties die hij uittekent blijft onvermeld, wat bij momenten resulteert in een zeer trage voortgang der gebeurtenissen., maar toch slaagt de auteur erin zijn publiek niet te irriteren met zijn breedsprakigheid. Meer zelfs, het bezorgt het verhaal een cachet van degelijkheid. Vertrekkend van een betrekkelijk eenvoudige plot, schrijft hij zijn verhaal met veel gevoel uit, waarbij hij veel aandacht besteedt aan zijn personages, die allen zeer menselijk worden geportretteerd, met hun positieve en negatieve eigenaardigheden, waardoor de occasionele lezer nieuwsgierig wordt naar de voorgaande boeken uit de reeks.

Maar dat een goed gecomponeerd verhaal niet altijd een garantie biedt voor een kwalitatief hoogstaande policier, blijkt ook nu met Op dood spoor, waarin een aantal schoonheidsfoutjes het appreciatieniveau naar beneden halen. Zo kan de aandachtige lezer al zeer vroeg in het boek de vinger leggen op zowel motief als dader. Vanaf dan moment is het enkel wachten tot er een naam op geplakt wordt, hoewel de auteur door een goed gevonden variatie op het thema nog even verwarring weet te zaaien.

Ook zal de trouwe lezer van deze serie zich stilaan beginnen afvragen of de in alle boeken weerkerende zaken, zoals de zoektocht van Roy naar zijn ondertussen al negen jaar geleden verdwenen vrouw en de simpele manier waarop hij leugens en waarheid bij het verhoren weet te onderscheiden, een rode draad vormen, zullen ontaarden in een gimmick, of een uiting zijn van beperkingen van de auteurs kunnen .Als er dan op het einde van het boek ook nog een paar kleine losse draadjes blijven bungelen, kan de eindconclusie alleen maar zijn dat Op dood spoor een geloofwaardige policier is, maar ook niets meer. Net goed genoeg om met de hakken over de sloot te raken en dat Peter James een begenadigd verteller is, die door de glimpen van zijn talent en originaliteit die hij bij momenten tentoon spreidt, genoeg potentieel uitstraalt om in de toekomst nog een paar sporten hoger op de auteursladder te klimmen, mits hij wat zorgzamer te werk gaat.

Het verdict: 6/10