Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Het was een tijdje geleden, maar eindelijk vond ik nog eens een recensieboek van Crimezone in de brievenbus. En vermits de afspraak is dat ik die niet lang laat links liggen, begin ik er maar meteen in.

De achterflap:
Charlie en George zijn  collega’s van elkaar. Ze werken in een fotokiosk in een metrostation in Londen en proberen daar zonder al te veel inspanning hun dagen te slijten. Althans daar lijkt het op. Want in werkelijkheid werken beiden als undercoveragent voor de Britse geheime dienst. Alleen weten ze dit niet van elkaar. Ze zijn in afwachting van hun volgende opdracht en wanneer ze die eindelijk krijgen, zijn ze hun levens niet meer zeker. Want Charlie moet George vermoorden en George Charlie...

De twee geheim agenten sluiten een verbond om erachter te komen wie hen binnen de geheime dienst uit de weg wil ruimen en waarom. Het is het startschot voor een waanzinnige achtervolging waarbij de twee proberen hun vijanden te slim af te zijn. Maar kunnen ze elkaar eigenlijk wel vertrouwen? Want in de wereld waarin zij leven is het immers doden of gedood worden. En niemand, maar dan ook niemand, vertelt ooit de volledige waarheid...


Bespreking :
David Wolstencroft is - net als Raymond Khoury - een scenarist van de BBC-serie Spooks, die ook thrillers schrijft. Maar in tegenstelling tot Khoury, situeert hij zijn boeken in hetzelfde sub-gerne als de serie: namelijk de spionage. Dit debuut uit 2004 was in 2006 al aangekondigd onder de titel Goed nieuws, slecht nieuws, maar is nu dus verschenen als De opdracht.

Charlie en George, runnen een fotokiosk in een Londens metrostation. Net als ze van elkaar te weten gekomen zijn dat ze beiden werken voor de Britse geheime dienst, krijgen ze de opdracht elkaar uit de weg te ruimen. Maar in plaats van de orders uit te voeren, besluiten ze samen proberen uit te vissen wie de opdracht gaf en waarom.

Het is te merken dat Wolstencroft zijn brood verdient met scenario’s schrijven voor TV, want hij gebruikt dezelfde structuren en trucs. Maar in tegenstelling tot op het scherm, werkt dit allemaal niet even goed in boekvorm: de Matrix-achtige vertragingen van de werkelijkheid, in de vorm van onder andere een uitgebreide beschrijving van de baan van een kogel die zich door iemands hoofd boort, met de opsomming van alle lichaamsdelen die daarbij geperforeerd worden, zorgt er enkel voor dat de in de actiescene opgebouwde snelheid en spanning nog sneller doodbloed als het ongelukkige slachtoffer. En de afwisseling van de korte scenes en flashbacks geven eerder een oppervlakkige en rommelige indruk, dan dat ze de spanning in het verhaal verhogen.
Meer dan spannende lectuur is het vermakelijk leesvoer, maar of het zo bedoeld is; blijft natuurlijk de vraag.

“Maclean, Deighton, Follett, Le Carré natuurlijk, Higgins, Ludlum. Ik hou van een goed raadsel. Een puzzel met mensen erin. Maar de nieuwe schrijvers zijn zo lui. Een gemakzuchtig verhaal met een gemakzuchtige plot.” Met deze tekst verklaart een van de hoofdpersonages waarom hij gestopt is met het lezen van thrillers. En dat kan ik in dit geval alleen maar beamen, want de gemakzucht uit zich hier ondanks een paar goede en originele plotwendingen, in een niet echt geloofwaardig verhaal en een meer dan aanvaardbaar aantal losse eindjes bij het dichtslaan van het boek.

Zelfs de coverfoto van dit op zichzelf staande boek is niet origineel, want deze werd, in een iets andere kadrering, al gebruikt voor De hofnar van Moermansk van Jens Henrik Jensen.

Mijn score: 5/10